พักแรม Nc+

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ทอแสงสีส้มแดงฉานแผ่กระจายไปทั่วทิวไม้และยอดเขา แสงสุดท้ายของวันนั้นสาดส่องผ่านใบไม้หนาทึบ เสียงนกร้องอันดังกังวานค่อย ๆ ลดน้อยลง แทนที่ด้วยเสียงแมลงราตรีที่เริ่มส่งเสียงร้องประสานกันอย่างแผ่วเบา

 

คณะลาดตระเวนชุดเล็กซึ่งประกอบด้วยทหารหนุ่มฉกรรจ์ราวสิบกว่านาย ได้เดินทางผ่านผืนป่าดงดิบมาตลอดทั้งวัน ร่างกายทุกคนล้วนเปียกโชกด้วยเหงื่อและฝุ่นดิน ความเหน็ดเหนื่อยสะสมจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ด้วยวินัยอันเข้มงวด พวกเขายังคงรักษาแถวและคอยระแวดระวังภัยรอบด้าน

 

จวบจนกระทั่งมาถึงลานโล่งริมลำธารสายใหญ่ที่ไหลเอื่อยผ่านหุบเขา น้ำใสสะอาดกระทบโขดหินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รอบข้างโอบล้อมด้วยผืนป่าดงดิบอันเงียบสงบ ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสาขาเป็นธรรมชาติ กลิ่นดินชื้นและใบไม้เน่าผุผสมกับไอเย็นของสายน้ำลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เดชาวัตซึ่งเป็นหัวหน้าชุดลาดตระเวนในยืนนิ่งมองสำรวจพื้นที่ด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะพยักหน้ารับกับนายทหารอาวุโสที่อยู่ข้างกาย

 

“ที่นี่เหมาะสมแล้ว” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“จัดตั้งค่ายพักแรมชั่วคราว หาไม้แห้งมาก่อไฟ จัดเวรยามให้รัดกุม อย่าประมาทแม้จะอยู่ในอาณาเขตที่เราคุ้นเคย”

 

ทหารแต่ละนายแยกย้ายกันปฏิบัติหน้าที่อย่างขันแข็ง บางคนแบกขวานเข้าไปในป่าเพื่อตัดกิ่งไม้แห้ง บางคนขุดหลุมเล็ก ๆ เพื่อจัดวางกองไฟ ควันไฟค่อย ๆ พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นหอมของไม้เผาสอดแทรกเข้าไปในอากาศเย็นเยียบของยามเย็น ทำให้บรรยากาศค่ายพักแรมเริ่มอบอุ่นขึ้นทีละน้อย

เดชาวัตและปืนช่วยกันตรวจตราความเรียบร้อยรอบบริเวณแคมป์จนมั่นใจว่าปลอดภัยดีแล้ว ทั้งคู่เดินวนรอบหลายรอบ ตรวจดูจุดบอดที่อาจเป็นช่องทางให้ศัตรูเข้าใกล้แล้วจึงพยักหน้ารับกันเบา ๆ ก่อนจะปลีกตัวเดินเลี่ยงออกมายังโขดหินใหญ่ริมลำธารที่ทอดยาวรับสายน้ำไหลเอื่อย เสียงน้ำกระทบหินแผ่วเบาผสมผสานกับเสียงหรีดหิวของแมลงราตรีช่วยสร้างบรรยากาศอันเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ห่างจากค่ายเพียงไม่กี่สิบก้าว แต่ราวกับแยกโลกออกจากกันโดยสิ้นเชิง

 

ท้องฟ้าเหนือผืนป่าในยามค่ำคืนนี้ปราศจากกลุ่มเมฆหนา เผยให้เห็นดวงดาวระยิบระยับนับล้านดวงทอประกายระยับราวกับเพชรเม็ดงามประดับอยู่บนผืนผ้าใบสีดำสนิท แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงมากระทบกับผิวน้ำใสสะท้อนประกายระยิบระยับงดงามราวกับภาพวาดฝีมือจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่

 

เงาของต้นไม้โยกไหวตามลมเย็นที่พัดผ่านมาเป็นระลอก กลิ่นดอกไม้ป่าที่บานในยามค่ำคืนลอยอวลเบา ๆ ปืนยืนทอดสายตามองบรรยากาศรอบตัวด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางไกลตลอดทั้งวันเสมือนมลายหายสิ้นไปเมื่อมีลมเย็นพัดโชยมาปะทะผิวกาย เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปล่อยออกช้า ๆ ดวงตากลมโตสะท้อนแสงดาวระยิบระยับ

 

เดชาวัตซึ่งยืนอยู่เคียงข้างกันขยับเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ทอดมองเสี้ยวหน้าของปืนที่ต้องแสงจันทร์ละมุนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาและความอบอุ่น มือหนาของเขายกขึ้นมาลูบเบา ๆ ที่แผ่นหลังของปืน ผ่านชุดบางเบาที่ยังสวมอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม กังวานแผ่วเบาแข่งกับเสียงสายน้ำ

 

“เหนื่อยมากไหมวันนี้”

 

ปืนส่ายหน้าเบา ๆ พลางระบายยิ้มบาง ๆ ออกมา มุมปากโค้งขึ้นอย่างอ่อนโยน

 

 “ไม่เลยครับ… อยู่ท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ รู้สึกสงบดีเหมือนกัน นานมากแล้วที่ไม่ได้มองท้องฟ้าที่มีดาวเต็มฟ้าชัดเจนขนาดนี้ ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก กระผมมักจะแอบออกมานั่งมองดาวหลังบ้าน แต่หลังเข้าฝึกแล้ว… ก็แทบไม่มีโอกาสเลย”

 

เดชาวัตยิ้มรับ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวของปืนที่วางอยู่บนโขดหินไว้แน่น ปลายนิ้วสัมผัสกันและถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กัน ฝ่ามือของเดชาวัตนั้นอ่อนนุ่ม ขณะที่ฝ่ามือของปืนนั้น หยาบกร้านจากการฝึกหนัก ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนและแสงดาวระยิบระยับ ความรู้สึกที่อัดอั้นและโหยหากันมาตลอดการเดินทางพลุ่งพล่านขึ้นในใจของทั้งคู่

 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทั้งสองต้องระมัดระวังตัวต่อหน้าทหารคนอื่น ๆ ห้ามแสดงความใกล้ชิดเกินกว่าที่หัวหน้าและลูกน้องควรมี แม้เพียงสายตาที่แลหากันก็ต้องระวังไม่ให้ใครสังเกตเห็น

 

เดชาวัตขยับกายเข้าไปประชิดร่างโปร่ง วงแขนแข็งแกร่งโอบกอดเอวบางเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ปืนสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความประหม่า หัวใจเต้นรัวระรึกในอก ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงและเอนศีรษะซบลงกับลาดไหล่กว้างของเดชาวัตอย่างยอมจำนนต่อความรู้สึก กลิ่นตัวของเดชาวัตที่ผสมกับกลิ่นไม้และควันไฟลอยอวลเข้าจมูก ทำให้ปืนรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 

“ปืน…”

 

เดชาวัตเอ่ยเรียกแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองใบหน้าติดหวานให้แหงนเงยขึ้นสบตา นิ้วโป้งลูบเบา ๆ ที่แก้มเรียบเนียน

 

 “คืนนี้… เราได้อยู่ด้วยกันตามลำพังเสียที”

 

ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มคมกริบทอประกายหวานล้ำ ทันใดนั้นริมฝีปากอุ่นร้อนก็ทาบทับลงมาปิดเรียวปากบางอย่างนุ่มนวลและลึกซึ้ง จุมพิตริมลำธารใต้แสงดาวเริ่มต้นด้วยความอ่อนโยนละมุนละไม ริมฝีปากของเดชาวัตเคลื่อนไหวช้า ๆ ดูดซับความหวานจากริมฝีปากของปืน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่โหยหา เดชาวัตบดขยี้กลีบปากบางอย่างเอาแต่ใจ ขณะที่ปืนยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกล้ำเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปาก เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานกับเสียงสายน้ำไหลริน ลิ้นทั้งสองพันเกี่ยวกันอย่างเร่าร้อน น้ำลายผสมปนเปกัน รสชาติของกันและกันทำให้หัวใจทั้งคู่เต้นแรงขึ้นทุกที

 

มือของเดชาวัตเลื่อนลงจากเอวไปยังสะโพกเรียวของปืน กุมแน่นแล้วดึงให้ร่างทั้งสองประชิดกันแน่นยิ่งขึ้น ส่วนที่แข็งแกร่งของเขาที่ตื่นตัวเต็มที่กดทับเข้ากับต้นขาของปืน ทำให้ปืนสะท้านทั้งตัวและส่งเสียงครางแผ่วเบาออกจากลำคอ เดชาวัตถอนริมผีปากออกเล็กน้อย ริมฝีปากยังสัมผัสกันเบา ๆ ขณะที่เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

 

“อยาก…”

 

ปืนหายใจกระหืดกระหอบ ดวงตาหรี่ลงด้วยอารมณ์ แก้มแดงระเรื่อใต้แสงจันทร์ เขาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วกระซิบตอบกลับ

 

“ที่นี่… ได้ไหม…”

เดชาวัตไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ก้มลงจูบที่ขมับ แก้ม และลำคอของปืนอย่างหิวกระหาย มือทั้งสองเริ่มคลายชุดของปืนออกทีละชั้น อย่างระมัดระวังและทะนุถนอม ปืนเองก็ยกมือขึ้นช่วยถอดเสื้อคลุมของเดชาวัตออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกและท้องที่แข็งแรงจากการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้ผิวหนังของทั้งคู่เปล่งประกายอ่อน ๆ

 

เมื่อชุดชั้นนอกถูกปลดออกจนหมด ทั้งคู่ช่วยกันปูเสื้อคลุมและผ้าห่มบาง ๆ ลงบนพื้นหญ้านุ่มริมโขดหิน เดชาวัตจูงมือปืนให้นอนลงอย่างแผ่วเบา แล้วเอนร่างลงทับครึ่งหนึ่ง มือหนาลูบไล้ไปตามลำตัวเรียวของปืน ตั้งแต่ไหล่ลงมาถึงอก นิ้วโป้งวนเป็นวงที่หัวนมสีชมพูอ่อน ๆ จนปืนตัวสั่นและครางเสียงเบา เดชาวัตก้มลงดูดลิ้นที่หัวนมข้างหนึ่ง ขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ไปตามท้องเรียบและเลื่อนลงต่ำกว่านั้น

 

“วัต…”

 

ปืนเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือทั้งสองเกาะไหล่กว้างของอีกฝ่ายแน่น

เดชาวัตยิ้มเบา ๆ ริมฝีปากยังสัมผัสกับผิวหนังอุ่น ๆ

 

 “ช้า ๆ… คืนนี้เราไม่มีใครรบกวน”

 

มือของเขาเลื่อนลงไปที่กางเกงของปืน คลายออกช้า ๆ แล้วดึงลงพร้อมกับกางเกงเผยให้เห็นแท่งร้อนที่ตื่นตัวเต็มที่ ปลายชุ่มไปด้วยน้ำใส เดชาวัตใช้ฝ่ามือหยาบกร้านโอบรอบแล้วรูดขึ้นลงช้า ๆ ขณะที่ก้มลงจูบที่ท้องน้อยและต้นขาด้านในของปืน ลิ้นร้อนเลียไล้ไปตามผิวหนังละเอียด ก่อนจะอ้าปากอมแท่งอุ่นของปืนเข้าไปในปากอย่างช้า ๆ

 

ปืนสะดุ้งทั้งตัว มือทั้งสองกุมเส้นผมสั้นของเดชาวัตไว้แน่นพลาง เอวยกขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะที่ลิ้นร้อนวนเวียนและดูดซับ เสียงดูดดังแผ่วเบาผสมกับเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ เดชาวัตอมลึกขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นกวาดไปมาที่ปลายและลำตัว มืออีกข้างลูบไล้พวงสวรรค์เบา ๆ จนปืนตัวสั่นเทาและครางเสียงดังขึ้น

 

“พอ… พอได้แล้ว… กระผมไม่ไหว”

 

เดชาวัตยอมถอนริมฝีปากหยักออก แล้วลุกขึ้นถอดกางเกงของตัวเองออก เผยให้แท่งร้อนที่แข็งแรงและใหญ่โตปรากฏใต้แสงจันทร์ ปืนมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา แล้วกางขาออกเล็กน้อย เดชาวัตคุกเข่าอยู่ระหว่างขาทั้งสอง ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ที่ทางเข้าที่ชุ่มชื้นอยู่แล้ว ก่อนจะค่อย ๆ สอดนิ้วหนึ่งนิ้วเข้าไป วนเวียนและขยายทางให้พร้อม

 

เมื่อรู้สึกว่าพร้อมแล้ว เดชาวัตก้มลงจูบที่ริมฝีปากของปืนอีกครั้ง ขณะที่ค่อย ๆ ดันแท่งอุ่นของตนเข้าไปช้า ๆ ทีละน้อย ความแน่นและอุ่นของภายในทำให้ทั้งคู่ครางพร้อมกัน เดชาวัตหยุดนิ่งครู่หนึ่งเพื่อให้ปืนปรับตัว ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ เป็นจังหวะลึกและสม่ำเสมอ

 

เสียงกระทบกันของร่างกายดังแผ่วเบาประสานกับเสียงสายน้ำและแมลงราตรี เดชาวัตก้มลงจูบที่ลำคอและอกของปืน ขณะที่สะโพกเคลื่อนไหวเร็วขึ้นทีละน้อย มือทั้งสองกุมสะโพกเรียวของปืนไว้แน่น ดึงให้เข้าหากันทุกครั้งที่กระแทก ปืนโอบแขนรอบลำคอของเดชาวัต เล็บข่วนเบา ๆ ที่แผ่นหลังกว้าง เสียงครางและความหอบหายใจดังก้องในความเงียบของป่า

 

“แรงขึ้นอีก… ได้ไหมครับ” ปืนกระซิบด้วยน้ำเสียงขาด ๆ หาย ๆ

 

เดชาวัตกระตุกยิ้มพลางเลียริมผีปาก แล้วเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้น แท่งร้อนพุ่งเข้าไป กระแทกกระทัน กระทบจุดอ่อนไหวภายในจนปืนตัวสั่นและครางเสียงดัง มือของเดชาวัตเลื่อนลงไปจับแท่งอุ่นของปืนรูดขึ้นลงตามจังหวะ น้ำใสไหลเยิ้มชุ่มมือหนา

 

ความเร่าร้อนพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งคู่หลอมรวมกันอย่างลึกซึ้ง ร่างกายสั่นระริก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด เดชาวัตก้มลงจูบ ประวัติลิ้นดูดดุ้นอย่างหิวกระหาย ขณะที่สะโพกกระแทกแรงขึ้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งคู่จะถึงจุดสุดยอดพร้อมกัน ปืนครางเสียงแหบพร่น ร่างกายเกร็งและปล่อยลาวาอุ่นร้อนพวยพุ่งออกมาเปียกมือของเดชาวัต ขณะที่เดชาวัตเองก็ กระแทกกระทัน เข้าไปจนสุดแล้วปล่อยน้ำรักร้อนรุ่มเข้าไปในร่างกายของปืนอย่างเต็มรัก

 

ทั้งคู่หายใจกระหืดกระหอบ ร่างยังเกาะกุมกันแน่น เดชาวัตค่อย ๆ ถอนตัวออก แล้วเอนกายลงนอนข้าง ๆ ปืน ดึงเสื้อคลุมมาคลุมร่างทั้งสองไว้ มือหนาลูบไล้ไปตามหลังและสะโพกอย่างทะนุถนอม พลางจูบเบา ๆ ที่ขมับและแก้ม

 

“ไหวไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

ปืนยิ้มอ่อน ๆ ซบหน้าลงกับอกกว้าง “ไหว…กระผมไหว…”

 

หลังจากพักหายใจอยู่ครู่ใหญ่ เดชาวัตลุกขึ้นช่วยเช็ดทำความสะอาดร่างกายของปืนอย่างทะนุถนอม แล้วทั้งคู่สวมเสื้อผ้ากลับเข้าที่อย่างเรียบร้อย ก่อนจะนั่งโอบกอดกันต่อไปอีกพักใหญ่ มองดาวบนฟ้าและคุยกันเบา ๆ เกี่ยวกับแผนการในวันรุ่งขึ้น

 

 “กลับกันเถอะ… พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่อ”

ปืนพยักหน้า ยิ้มให้ก่อนจะลุกขึ้นยืน ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันกลับไปยังค่ายพักแรม ภายใต้แสงดาวระยิบระยับที่ยังคงทอประกายอยู่บนท้องฟ้าอันมืด