บทที่ 8 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

บทที่ 8 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

แขกในงานพากันหัวเราะแห้ง ๆ ตอบรับท่าทีราวเจ้าสาวผู้นี้มิได้รู้สึกอับอาย หรือหวั่นไหวกับคำครหาที่ลอยวนอยู่ในบรรยากาศเลยแม้แต่น้อย

ใครจะคาดคิดว่าสตรีผู้มาแทนในงานแต่งจะรับมือกับสายตานับร้อยได้อย่างสง่างามเช่นนี้

รุ่ยหรันที่ยืนอยู่อีกฟากของแขกที่มายกชายินดี กลับกำถ้วยน้ำชาของตนแน่นขึ้นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตาสั่นไหวด้วยความไม่เข้าใจ ฝาแฝดของหลานเมยรับมือยากเหลือเกิน ทั้ง ๆ ที่มีใบหน้าเดียวกัน กำเนิดจากสตรีหัวอ่อนเช่นเดียวกัน เหตุใดจึงแตกต่างเช่นนี้

หลานฮวาหันไปสบตาอีกฝ่ายพอดี ก่อนจะยกยิ้มให้รุ่ยหรันอย่างอ่อนหวาน หากแต่ในแววตากลับราวมีดเล่มเล็กจ่ออยู่กลางอก

“ข้าคงต้องขอบคุณสตรีผู้กล้าหาญที่มางานแต่งของคนรักเก่า ทั้งยังแต่งตัวงดงามเสียจนแย่งความสนใจไปจากเจ้าสาวเสียเอง…”

เสียงของหลานฮวาดังไม่เบาไม่ดังนัก แต่ก็พอให้แขกในงานหลายคนหันขวับมามองหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง

รุ่ยหรันถึงกับนิ่งงันไปชั่วขณะ ใบหน้าสวยงามซีดเผือด หากจะโต้เถียงกลับก็ยาก เพราะหลายคนต่างซุบซิบกันอยู่ก่อนหน้าแล้วว่านางแต่งองค์ทรงเครื่องประหนึ่งเป็นเจ้าสาวอีกคน

“แม้ท่านแม่ทัพจะไม่ยิ้ม ไม่กล่าวอวยพรใด ๆ แต่เจ้าสาวของเขากลับยิ้มรับทุกถ้อยคำ ใครกันแน่…ที่เป็นผู้พ่ายแพ้”

ถ้อยความลอยวนในหัวแขกบางคนก่อนจะเปลี่ยนจากความสงสารรุ่ยหรัน…เป็นความสงสัย

หลานฮวาหันกลับไปยกถ้วยชาจากถาดอีกใบขึ้นมาช้า ๆ แล้วกล่าวเสียงหวานเจือเย็น

“มาเถิดเจ้าค่ะ ท่านลุง ท่านอา ดื่มให้สุขใจ…เพราะข้าเองก็สุขใจไม่น้อยที่ได้แต่งกับแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล อีกในเร็ววันนี่อาจจะได้จัดงานแต่งให้เขารับอนุเพิ่มอีกหลายคนให้สมฐานะ“

แล้วจิบอีกถ้วยด้วยท่วงท่าชวนให้ผู้คนที่มองอยู่ ล้วนไม่อาจละสายตา

แน่นอนในเมื่อหลานฮวารู้อยู่แล้วว่าคนที่นั่งเคียงข้างคงจะรีบแต่งรั่วหรันเข้ามาหลังจากจบงานนี้ นางก็จะแต่งให้เขาเพิ่มอีกหลายคนหน่อยจะเป็นไรไป ในเมื่อนางต้องรับมืออนุที่เขารักดั่งดวงใจ ก็ลองให้อนุรักของเขารับมือกับอนุคนอื่นๆ ที่จะแต่งเข้ามาพร้อมกับรั่วหรันคงสนุกมิใช่น้อย

“นางเพียงหยอกล้อเล่นเท่านั้น ข้ามิเคยคิดจะแต่งอนุเพิ่ม ต้องขออภัยทุกท่านด้วย ได้เวลาส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอแล้ว”

แขกในงานต่างพากันหัวเราะแห้ง หันมองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วน ขณะที่รุ่ยหรันสีหน้าเปลี่ยนจากข่มกลั้น กลายเป็นราวกับถูกตบหน้ากลางงานมงคล

หลานฮวายิ้มอย่างไร้เดียงสา ยกชายกระโปรงเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวช้า ๆ แล้วประสานมือทักทายผู้อาวุโสอีกครั้งอย่างอ่อนน้อม

“อย่าถือสาข้าเลย” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นคล้ายคนละอายใจ “พวกท่านก็รู้มิใช่หรือ ว่าข้ามาจากที่ใด ธรรมเนียมของผู้ดี การพูดจาของชนชั้นสูง ข้าไหนเลยจะเข้าใจถ่องแท้”

นางหันไปยิ้มให้อีกฝ่ายตาใส

“ก็แค่หยอกล้อเล่นเท่านั้นเจ้าค่ะ เห็นสตรีผู้อ่อนโยนคนหนึ่งยอมลำบากมาร่วมยินดีในวันแต่งของบุรุษที่เคยแนบแน่นข้าเลยพลั้งปากพูดไป…ว่านางคงอยากแต่งใจจะขาด แต่ในเมื่อสามีข้าเอ่ยปากต่อหน้าแขกมากมายเช่นนี้ว่า ไม่มีวันรับนางเป็นอนุ บุรุษเอ่ยแล้วไม่คืนคำ ข้าคงไม่ได้เรียกแม่นางรั่วหรันว่าน้องหญิงเสียแล้ว เสียดาย เสียดาย”

เสียงซุบซิบของแขกในงานดังขึ้นรอบทิศ บ้างซูดปาก บ้างเม้มปากอย่างอดกลั้น

ไม่รู้ทำเนียมงั้นหรือ

หากไม่รู้จริง เหตุใดถึงจิกกัดได้ลึกถึงเพียงนี้!ไม่เพียงแต่กล่าวเสียดสีอย่างแยบคาย

ยังอ้างฐานะต่ำต้อยที่เพิ่งเข้าเมืองหลวงมาเพื่อกันตนเองจากการถูกตำหนิอีกด้วยแต่ยิ่งทำเช่นนั้น กลับยิ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึกว่าหลานฮวา ฉลาดจนไม่อาจประมาทได้

หลางหานเจิ้งรีบหันไปส่งสัญณานให้แม่สื่อรีบมาตัดจบพิธีก่อนที่เจ้าสาวของเขาจะทำรั่วหรันขายหน้าไปมากกว่านี้ เขาบอกอีกฝ่ายแล้วว่างานนี้ไม่จำเป็นต้องมายินดี เพราะไม่ว่าหลานฮวาจะเงียบหรือเอ่ยปาก รั่วหรันก็ไม่พ้นถูกมองไม่ดี แต่นางก็ยังมา

“…ต้องขออภัยทุกท่านด้วย ได้เวลาส่งตัวเจ้าสาวเข้าหอแล้ว”

บ่าวสาวพากันโค้งส่งตัว ขบวนตะเกียงนำทางค่อย ๆ เคลื่อนไปยังเรือนหอ เสียงดนตรีพิณยังคลอแว่ว แต่ในใจของหลายคนกลับเงียบงัน

แม่ทัพหนุ่มก้าวเดินอย่างสงบไม่เอื้อนเอ่ยคำใด ทว่าเมื่อเหลือเพียงเขาและหลานฮวาเดินเคียงกัน แววตาของเขากลับคมกริบจ้องหญิงสาวข้างกาย

“เจ้าสนุกหรือ”

เสียงทุ้มถามขึ้นขณะเดินผ่านทางเดินไม้ไผ่

หลานฮวาหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยกลับโดยไม่หันไปมอง

“ไม่เจ้าค่ะ…ข้าแค่เริ่มต้นนับแต้ม”

เขาเงียบงันไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวเสียงเรียบ

“เจ้าไม่เหมือนหลานเมย…” นางต่างจากหลานเมยมากจริง ๆ หากเป็นหลานเมยอีกฝ่ายคงทำเพียงแค่ยิ้มรับ

“ข้าไม่เคยบอกว่าเหมือน” เราสองฝาแฝดไม่มีสิ่งใดเหมือนกันเลย มีเพียงรูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้นที่หลอกตาผู้คน

เสียงเงียบงันปกคลุมห้องหอไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของทั้งสองคน หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงเพลิงหันหน้ามองไปยังกระจกทองเหลือง เงาสะท้อนในนั้นไม่ใช่หลานเมยผู้แสนอ่อนหวาน หากแต่เป็นนางหลานฮวา ผู้มีประกายแข็งกร้าวในแววตา

“ท่านคงผิดหวัง” นางเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่ชัดเจน “ท่านคงอยากได้เจ้าสาวที่เชื่อฟัง นุ่มนวล และไม่เคยขัดใจท่านสักครั้ง”

แม่ทัพหนุ่มยังคงนิ่ง ดวงตาคมกริบของเขามองผ่านม่านเจ้าสาวไปคล้ายจะค้นหาอะไรบางอย่างในเงามืด

“หลานเมยจากไปแล้ว” เสียงเขาต่ำราวกับกระซิบ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด”

ดวงตาของหลานฮวาพลันเยือกเย็นยิ่งกว่าหิมะบนยอดเขา

“อาจเป็นดั่งในจดหมายที่ทุกคนได้อ่านว่าเสียใจที่ท่านรักสตรีอื่น” นางตอบอย่างไร้ความลังเล “แต่ข้ารู้ว่านางไม่ได้รักท่านเลยสักนิด แล้วจะฆ่าตัวตายเพราะเหตุนั้นได้อย่างไรกัน การตายของนางข้าจะหาคำตอบให้ได้…ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม”

ชายหนุ่มจ้องหน้านางนิ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ เขาก็รู้ดีว่าหลานเมยต้องแต่งกับเขาเพราะหน้าที่ และคิดว่านางคงจะมีใจให้เขาบ้างเพราะความใกล้ชิด ยิ่งจดหมายที่ถูกพบข้างศพนางเขียนเช่นนั้น ตัวเขาเองรู้สึกผิดไม่น้อย

แม่ทัพหนุ่มขยับมือแน่นขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเยียบเย็นแม้ในแววตาจะปรากฏร่องรอยบางอย่างคล้ายความเจ็บหน่วง

“หากเจ้าคิดว่านางมิได้รักข้า แล้วใครเล่าคือคนที่นางมีใจให้”

หลานฮวายืนนิ่งก่อนแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ไม่สำคัญหรอกว่าหลานเมยรักใคร สำคัญแต่ว่าใครกันที่พรากลมหายใจสุดท้ายของนางไป และเหตุใดทุกคนจึงยอมเชื่อแค่เพียงแผ่นกระดาษที่เขียนว่า ‘เสียใจ’ โดยไม่สงสัยเลยว่าความเงียบของพี่สาวข้าต่างหาก…คือคำร้องขอความช่วยเหลือสุดท้าย”

นางจ้องตาเขาแน่วนิ่ง ดวงตาสะท้อนแสงเทียนวับวาว

“ข้าแต่งเข้ามาในฐานะเจ้าสาวแทนผู้ตาย ข้าจะใช้สถานะนี้สืบจนกว่าจะรู้ว่าผู้ใดคือคนที่ผลักหลานเมยลงเหวด้วยน้ำมือหรือคำพูด”

แม่ทัพหนุ่มเงียบไปอีกครั้ง ม่านบาง ๆ พลิ้วไหวด้วยสายลมที่แผ่วผ่าน แต่ในอากาศกลับเต็มไปด้วยกลิ่นของแรงอาฆาต

“ถ้าเช่นนั้น…จงสวมบทบาทภรรยาของข้าให้ดี” เขากล่าวช้า ๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกไป “เพราะจวนแม่ทัพ…ไม่เหมาะกับคนหัวอ่อน หรือคนที่แสร้งว่าหัวแข็ง”

หลานฮวามองตามแผ่นหลังของเขาที่หายลับไปในเงามืด แล้วกระซิบกับตัวเองเสียงแผ่ว

“…และข้าก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั้น”

กลิ่นธูปอ่อน ๆ ลอยล่องไปทั่วจวนแม่ทัพประหนึ่งสายหมอกบางซ่อนคมมีด กลิ่นหอมไม่ใช่กลิ่นที่ใช้ในพิธีมงคล หากเป็นกลิ่นของธูปจันทน์เก่าเก็บและมีบางอย่างถูกผสมอยู่ในกลิ่นนั้น