บทเรียนที่ 4 ดาว-เดือน โรงเรียน (1/2)

ระหว่างที่กิจกรรมการประกวดดาวเดือนกำลังเริ่มขึ้น พินอินเสนอให้คีตาแสดงความสามารถเป็นการร้องเพลง เพราะนั่นคือสิ่งที่คีตาถนัดและทำมันออกมาได้ค่อนข้างดี

และตอนนี้คีตาก็ได้ติดหนึ่งในสิบ ของคนที่ถูกคัดเลือกเรียบร้อยแล้ว ทุกคนในห้องต่างพากันดีใจยกใหญ่ เพราะไม่ใช่แค่คีตาเท่านั้นที่ผ่าน แต่ยังมีต้นไผ่อีกคนด้วย ซึ่งนั่นหมายความว่าห้อง ม.4/2 ของพวกเขา มีคนผ่านเข้ารอบถึงสองคนเลยทีเดียว

“เก่งมากไอ้คีตา ว่าแต่แกผ่านเข้ารอบได้ยังไงเนี่ย เค้าคัดจากอะไร” แมทธิวถามอย่างสงสัย เพราะมีความเป็นไปได้ยากสำหรับเพื่อนของเขา

“บอกเลยนะ หน้าตาล้วนๆ ค่ะ พวกแกรู้ไหมว่ามีแต่คนสวยๆ หน้าตาดีกันทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่ารอบความสามารถพิเศษฉันจะรอดหรือเปล่าน่ะสิ” คีตาเอ่ยอย่างกังวลใจ

สิ่งที่ทำให้เธอเข้ารอบไปได้อาจไม่ใช่โชค แต่เป็นหน้าตาที่น่ารักน่าเอ็นดูของเธอนั่นเอง เกิดมาหน้าตาดีก็งี้แหละ

“ผ่านสิวะแก เย็นนี้ไปซ้อมร้องเพลงกันเอาไหมล่ะ เดี๋ยวฉันจัดการจองห้องดนตรีไว้ให้”

เห็นแบบนี้ แมทธิวก็เป็นถึงนักดนตรีวงของโรงเรียนเลยนะ และครั้งนี้เขาก็พร้อมที่จะช่วยให้เพื่อนรักทำสำเร็จให้ได้

“นี่นายทุ่มทุนมากนะ ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทกัน ฉันแอบคิดว่านายกำลังชอบไอ้คีตามันอยู่นะเนี่ย”

พินอินเอ่ยอย่างไม่ได้ใส่ใจ เพราะรู้ถึงนิสัยของคนในกลุ่มแต่ละคนดี เขาไม่มีทางชอบคีตาหรอก

“โอ๊ยน่ากลัว!! ฉันน่ะมีคนที่ชอบแล้ว และเรากำลังคุยๆ กันอยู่ด้วย”

แมทธิวพูดด้วยสีหน้าที่ชวนให้สงสัย ว่าแต่...เธอคนนั้นเป็นใครกันนะ

“นายเนี่ยนะ มีคนที่ชอบกับเค้าด้วย”

มันดูไม่ค่อยน่าเชื่อนักในความคิดของพินอิน เพราะก็เห็นว่าวันๆ เอาแต่ซ้อมดนตรีอยู่อย่างเดียว

“พลอยใส 4/5” เขากระซิบพลางชี้ออกที่หน้าประตู และพลอยใสที่พูดถึง ก็กำลังเดินผ่านมาพอดีกับแก๊งเพื่อนสาวของเธอ

เธอเดินผ่านช้าๆ ก่อนจะมองเข้ามา พร้อมกับทำมือเป็นมินิฮาร์ทส่งมาให้แมทธิว ซึ่งเพื่อนเราก็ใช่ย่อย ทำท่ารับมาแล้วแปะลงที่อกข้างซ้ายด้วยเช่นกัน

นาทีนั้นทำเอาสองสาวที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับอึ้ง จนอ้าปากค้างพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย

ช่วงเย็นทั้งสามคน คีตา พินอินและแมทธิว ก็รีบพากันไปที่ห้องซ้อมดนตรีทันที โดยทางแมทธิวได้ทำการลงชื่อจองไว้ให้เพื่อนรักของเขาแล้ว

“แกจะร้องเพลงอะไร เดี๋ยวฉันเล่นกีตาร์ให้แล้วกัน ตามกฎไม่ผิดหรอกเพราะปีที่แล้วพี่ชาร์ป ม.6 ยกวงไปเลย แถมชนะด้วย” เขาว่าพร้อมกับตั้งสายกีตาร์ไฟฟ้าไปด้วย

“งั้นเพลงนี้แล้วกันนะ พินอินชอบน่ะ”

คีตาเอ่ยเสียงใส พลางส่งยิ้มไปยังเพื่อนสาว ส่วนพินอินก็ส่งยิ้มกลับมาพร้อมกับปรบมือเชียร์ไปด้วยรัวๆ

เสียงเครื่องดนตรีสายถูกดีดขึ้น แค่อินโทรฯ ก็ทำเอาผู้ชมในห้องส่งจำนวนหนึ่งท่านเคลิบเคลิ้มไปแล้ว และก็ตามด้วยเสียงใสๆ ของนักร้องสาวท่านหนึ่ง น้ำเสียงอันไพเราะนี้มันช่างไร้ที่ติจริงๆ

บทเพลงรักหวาน ที่ทำให้หวนคิดถึงใครบางคนในวันที่ฝนพรำ ถูกขับกล่อมออกมาอย่างบรรจงด้วยเสียงร้องที่ไพเราะ บวกกับเสียงกีตาร์ที่ทำให้อารมณ์ของเพลงนี้ดูอบอุ่นมากยิ่งขึ้นไปอีก

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินผ่านมา หลังจากทำการดูแลแปลงดอกไม้ของเขา ระหว่างทางต้องผ่านห้องดนตรีพอดี และเขาก็พบว่ากำลังมีการซ้อมอยู่

“ใครมาซ้อมร้องเพลงตอนเย็นขนาดนี้แล้ว” เขาพึมพำก่อนจะแวะแอบส่องเข้าไปในห้องซ้อมดนตรีนั้นอย่างลืมตัว

ที่จริงส่วนตัวแล้ว เขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าไรนัก แต่ทว่าเสียงของนักร้องสาวคนนั้น มันช่างดูคุ้นหูมากแบบบอกไม่ถูกจริงๆ

“พี่ดิน!!” คีตาที่กำลังขับกล่อมบทเพลงหวาน เอ่ยขึ้นกลางคัน

สายตาคู่นั้นที่มองเข้ามา ทำให้การซ้อมร้องเพลงของคีตาถึงกับสะดุด ก่อนที่หญิงสาวจะอุทานชื่อของคนที่กำลังแอบมองอยู่นั้นออกมาชัดเจน

แผ่นดินสะดุ้งตกใจ เขาเห็นว่าตัวเองอาจกำลังทำให้เธอเสียสมาธิ จึงรีบเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันที ก่อนยกยิ้มเล็กน้อยกับบทเพลงที่เพิ่งได้ยินไปเมื่อครู่

มันไพเราะจับใจเขาเหลือเกิน...

“ร้องเพลงเข้าท่าเหมือนกันนะ” คนขี้เก๊กยังคงพึมพำ ก่อนจะส่ายหัวเอาความคิดฟุ้งซ่านนั้นออกไป