บทเรียนที่ 5 ม.4 ภาคเรียนที่ 2 (1/2)

ภาคเรียนที่ 2 กำลังเริ่มต้นขึ้น แต่คะแนนสอบเทอมก่อนของคีตายังคงเป็นที่ไม่น่าพอใจนัก ทั้งที่เธอพยายามอ่านหนังสือและท่องจำอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนว่าความพยายามนั้น ยังไม่มากพอ

“เกรดเทอมที่แล้วของฉันแย่สุดๆ ทำไมฉันโง่แบบนี้นะ” คีตานั่งกุมขมับกับคะแนนเฉลี่ยที่ออกมา ที่จริงมันก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น แต่ตัวเองกลับคาดหวังเอาไว้เยอะน่ะสิ

“อย่าว่าตัวเองเลย ฉันผิดเองที่ไม่ค่อยมีเวลาติวให้” พินอินเห็นเพื่อนเศร้าก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ เธอปลอบใจพลางลูบหลังเพื่อนไปด้วย

“โธ่!! ไม่ใช่ความผิดแกซะหน่อยพินอิน ลำพังแค่ต้องทำงานพิเศษไปด้วยก็ดูเหนื่อยจะแย่แล้ว ยังต้องมาคอยดูแลคนไม่เอาไหนอย่างฉันอีก ไม่เป็นไรเลยเพื่อนรัก” คีตาว่าก่อนจะซบไปที่ไหล่ของเพื่อนสนิท

“นี่ๆ พวกแกรู้ไหมว่างานกีฬาสีปีนี้ จะมีการคัดเลือกดรัมเมเยอร์ประจำแต่ละสีด้วยนะ ฉันว่าแกต้องทำเพื่อสีส้มของเราแล้วล่ะ...คีตา!!” แมทธิวปรี่เข้ามาจากด้านหลัง ก่อนจะประกาศข่าวสำคัญให้กับสองสาวได้รับรู้ก่อนใคร

จากที่เมื่อกี้ยังเสียใจกับคะแนนสอบอยู่เลย แต่คีตากลับตื่นเต้นกับข่าวใหม่ที่มาแรงมากกว่า จนลืมความเศร้าเมื่อครู่ไปหมดสิ้น

“แต่งานกีฬาสีมันเกือบปลายเทอมเลยนะ แล้วนี่มันเพิ่งเปิดเทอมมาได้ 3 วันเอง” พินอินว่าพลางเปิดปฏิทินดูจากมือถือของตัวเอง

“ก็ใช่ แต่ที่ฉันรีบมาบอกไอ้คีตามันก็เพราะว่า แกจำบทสัมภาษณ์ของพี่เจ้าขุนได้ไหม” แมทธิวแสดงท่าทีจริงจังจนทุกคนต่างต้องตั้งใจหยุดฟังกันเลยทีเดียว

“บทสัมภาษณ์เรื่องสาวในอุดมคติของเขาน่ะเหรอ” พินอินเอ่ยเสริมถึงบทสัมภาษณ์ในวันนั้น เพราะเธอก็ได้ดูอยู่ด้วยเช่นกัน

“ใช่ไง ต้องสวย การเรียนดี กิจกรรมเด่น ฉันจำขึ้นใจแทนแกเลยเนี่ยคีตา” แมทธิวว่าพลางทำหน้าตานึกภาพไปด้วย

“จริงด้วยแมทธิวเพื่อนรัก” คีตาเอ่ยบ้าง ด้วยแววตาที่เป็นประกาย เมื่อนึกภาพตามแมทธิวที่กำลังเพ้อฝัน

“คือถ้าเรื่องการเรียนแกตัดไปได้เลยเพราะไม่น่ารอด แต่เรื่องกิจกรรมเด่นน่าจะพอมีหวังอยู่”

เขาว่าพลางกอดอกทำท่าคิด แต่ยิ่งพูดก็ยิ่งฟังดูแปลกๆ จนเพื่อนสาวถึงกับส่งสายตาดุดันใส่ไปหนึ่งที ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

“จริง มีเหตุผล อุ๊ย!! เค้าขอโทษ” พินอินก็อีกคนที่เอ่ยออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาคนตัวเล็กเปลี่ยนเป้าหมายทางสายตามาเป็นเธอแทน

ณ บ้านของคีตา

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แม่นินลงมือทำกับข้าว และยังมีเผื่อไว้สำหรับเพื่อนบ้านด้วย คีตาที่ว่างอยู่เลยอาสามาช่วยเป็นลูกมืออย่างขะมักเขม้น

แถมวันนี้ยังมีเมนูพิเศษ คุกกี้เนยหอมกรุ่นที่คีตาตั้งใจอบเองกับมือ ทั้งสองช่วยกันจัดใส่กระปุกให้น่าทาน ก่อนจะนำไปฝากบ้านข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม

“วันนี้แม่ทำใบเหลียงผัดไข่กับต้มจืดเต้าหู้หมูสับ เดี๋ยวเอาไปให้พี่แผ่นดินเค้าหน่อยนะ พอดีวันนี้น้านภาไม่อยู่บ้านน่ะ” แม่นินว่าขณะที่ในมือยังคงง่วนอยู่กับต้มจืดตรงหน้า

“วันนี้ให้พี่ชาลีเอาไปให้ก่อนได้ไหม คีตาไม่อยากเจอหน้าพี่ดินคนปากร้ายนั่น” เธอว่าโดนที่ยังคงจัดคุกกี้ใส่กระปุกอย่างประณีต

แต่จู่ๆ ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา มันคงจะดีไม่น้อยถ้าคุกกี้แสนอร่อยฝีมือเธอไปถึงมือพี่เจ้าขุน และคงต้องเป็นเขาสินะที่รับหน้าที่นี้แทนเธอได้

ถึงแม้พี่แผ่นดินจะปากร้ายอยู่บ้าง แต่เธอก็เชื่อว่าเขาคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก(มั้ง)

ก็ไม่กล้าเอาไปให้ด้วยตัวเองนี่ มันเขินเกินไป...

“ไม่เป็นไรค่ะแม่ เดี๋ยวคีตาเอาไปให้เอง”

คนตัวเล็กว่าพร้อมกับเอาคุกกี้หนึ่งกระปุก มาผูกด้วยโบสีฟ้าไว้ที่ปากขวดเพื่อเป็นสัญลักษณ์ ส่วนอีกกระปุกที่จะให้บ้านนั้น ก็คงไม่ต้องทำอะไรให้มากความนักหรอก

เด็กสาวเดินมาที่รั้วข้างบ้านอย่างอารมณ์ดี ในมือถือถุงที่บรรจุกล่องใส่อาหารพร้อมกับติดคุกกี้สองกระปุกมาด้วย

พี่เจ้าขุนน่าจะชอบคุกกี้ที่เธอทำนะ

“พี่ดินคะ...พี่ดิน!! อยู่ไหมนะ” เธอเรียกออกไปอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ก็เห็นว่าเขากำลังยืนรดน้ำต้นไม้อยู่

“ไม่เห็นกันก็คงตาบอดเต็มทีแล้ว” เขาว่าก่อนจะวางสายยางลงและเดินมาหาต้นเสียงจอมกวนที่ข้างรั้ว

เธอมองบนเล็กน้อยก่อนจะทำเป็นรีบๆ ส่งถุงอาหารให้ไป แล้วจะได้ไปจากหน้าเขาเสียที

“แม่นินฝากกับข้าวมาให้ค่ะ ทานให้อร่อยนะคะ”

“ฝากขอบคุณแม่นินด้วยแล้วกัน”

“อ้อ!! แล้วก็มีคุกกี้อีก 2 กระปุกนะคะ”

“…” คนตัวโตชะงักและสังเกตด้านในถุง

“คีตาฝากไปให้พี่เจ้าขุนกระปุกหนึ่งนะ”

แม้จะไม่ค่อยสมอารมณ์ แต่เธอก็ออกอาการเขินอย่างเป็นได้ชัด เมื่อต้องเอ่ยประโยคขอร้องนั้นออกมา

“ทำไมไม่เอาไปให้เอง” เขาพูดเสียงเรียบ

“ก็...เห็นว่าพี่สองคนสนิทกันไง คีตาฝากหน่อยนะคะ แล้วก็ฝากถามด้วยว่าอร่อยไหม”

เธอพูดอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะรีบสะบัดก้นและวิ่งหนีไปแบบดื้อๆ ไม่รอฟังคำพูดใดๆ จากคู่สนทนาต่อเลย

หวังว่าคุกกี้ที่ฝากไป จะถึงมือเจ้าชายขี่ม้าขาวของเธอนะ