บทเรียนที่ 5 ม.4 ภาคเรียนที่ 2 (2/2)

สายลมอ่อนพัดเข้ามาทางหน้าต่าง พาผ้าม่านสีฟ้าพลิ้วไหวเบาๆ ไปตามแรงลม วันนี้คีตาตั้งใจจะอ่านหนังสือสักสองสามบทไว้ล่วงหน้า เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้ ดูเหมือนเธอจะมีแรงฮึดเต็มร้อยกว่าทุกวันเลยทีเดียว

ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ~

แต่ถึงอย่างนั้น ความตั้งใจก็กำลังจะถูกทำลายลง เพราะเสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังรัวมาจากมือถือของเธอ ใครกันนะที่ดึกดื่นขนาดนี้แล้วยังอุตส่าห์รัวข้อความมา

Matthew_Cmaj: นี่พวกเธอ

KTkeetapat_: ว่าไงแมทธิว มีอะไรดึกแล้วนะ

Matthew_Cmaj: รู้จักนักสตรีมเมอร์ที่ชื่อ D-Lunaris อะไรนั่นกันไหม

Prawpitcha_Pinin: ได้ยินมาเหมือนกัน เห็นว่าเป็นคนในโรงเรียนเรา

Matthew_Cmaj: ใช่ เค้าดังสุดๆ แถมยังเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตของทีม The Little Hex ด้วยนะ

KTkeetapat_: ดังขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นจะรู้จักเลย

Prawpitcha_Pinin: ก็ระดับหนึ่งเลยในโลกออนไลน์

Matthew_Cmaj: ตอนนี้กำลังไลฟ์สดอยู่เลย เธอลองเข้าไปดูสิ เดี๋ยวฉันส่งลิงก์ให้

ข่าวลืออะไรพวกนั้น คีตาไม่เคยสนใจมันหรอก ปกติเธอก็ไม่ค่อยทันเหตุการณ์ในโรงเรียนสักเท่าไร จะพอได้รู้ข่าวสาวกับเขาบ้างก็จากแมทธิว เพื่อนคนดีคนเดิมของเธอนั่นแหละ

หลังจากที่เพื่อนรักส่งลิงก์มาให้ เธอก็กดเข้าไปดูอย่างไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก แต่เห็นว่าเป็นคนในโรงเรียนเดียวกันด้วย ว่าแต่เขาเป็นใครกันนะ...

“เอ๊ะ!! เห็นแค่มือจะไปรู้ได้ไงว่าเป็นใคร” เธอพึมพำกับไลฟ์สดการเล่นเกมที่กำลังแสดงอยู่บนหน้าจอมือถือ

‘สวัสดีเพื่อนๆ 1.3 พันคนจากทางโซเชียลนะครับ วันนี้ผมมาสตรีมฯ แค่ชั่วโมงเดียวนะ พอดีต้องไปอ่านหนังสือต่อ พร้อมแล้วก็ไปดูกันเลย’

“เอ๊ะ!! ทำไมเสียงเค้าดูคุ้นจังนะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหน”

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามนึกถึงเสียงเมื่อครู่ แต่ก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดี จนเกือบจะเลิกสนใจไปแล้ว เพราะจริงๆ ส่วนตัวก็ไม่ได้อินกับเรื่องพวกนี้เท่าไรนัก

คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางมือถือลง แต่ทว่ากลับมีบางอย่างดึงดูดสายตาของเธอเอาไว้

ในมือของสตรีมเมอร์คนนั้นมีบางอย่างอยู่...

กระปุกคุกกี้ที่เขาถือไว้ มันช่างดูคุ้นตาและโบสีฟ้าที่ผูกอยู่นั่นอีก

ใช่แน่...เป็นเขาเองสินะ

เช้าตรู่วันศุกร์ที่แสนสดใส เหล่านักเรียนต่างก็ดูมีชีวิตชีวากันเป็นพิเศษ ไหนๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดนี่นะ งั้นวันนี้เราก็มาตั้งใจเรียนกันเถอะ

“คีตาทำการบ้านคาบครูลูกกวาดเสร็จหรือยัง” พินอินเอ่ยด้วยความอารมณ์ดีในยามเช้า

“เรียบร้อยแล้ว หาวว~” คีตาตอบกลับแต่ดูเหมือนอารมณ์จะต่างกันเสียเหลือเกิน

“เมื่อคืนนอนดึกเหรอ แกดูง่วงๆ นะ” เธอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวเริ่มง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“พอดีนอนไม่ค่อยหลับน่ะ” คนตัวเล็กว่าก่อนจะฟุบหน้าลงไปที่โต๊ะพลางพักสายตาครู่หนึ่ง

“อย่านอนดึกมากสิ เดี๋ยวไม่สวยนะคุณดาวโรงเรียน”

พินอินเอ่ยแซวเล็กน้อย ในขณะที่เพื่อนคนสวยของเธอเกือบจะหลับจริงๆ ไปแล้วในตอนนี้

“ได้สิ เดี๋ยวจะนอนให้เต็มอิ่มเลย พรุ่งนี้ว่าจะตื่นซักเที่ยงๆ”

คีตาดีดตัวขึ้นมาพร้อมกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไป ก่อนจะพากันเดินไปเรียนคาบของคุณครูลูกกวาดกันต่อ ปรับอารมณ์ได้เร็วดีแท้

“นี่พินอิน เดี๋ยวขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ แล้วจะรีบตามไป”

เป็นอีกครั้งที่เมื่อเปลี่ยนคาบเรียนทีไร คีตาจะต้องอยากไปเข้าห้องน้ำตลอดเลยสินะ

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม” พินอินถามอย่างเป็นห่วง เพราะครั้งที่แล้วก็เกือบเป็นเรื่อง

“ไม่เป็นไร สบายมาก” คนตัวเล็กว่าก่อนรีบเดินปลีกตัวออกไป

“อย่าไปเดินมั่วอีกล่ะ”

คีตารีบสาวเท้าข้ามไปยังอีกฝั่งของอาคารอย่างรวดเร็ว เป้าหมายของเธอคือพี่ชายสุดเนิร์ดข้างบ้าน ที่ตอนนี้กำลังเดินอยู่ลำพัง ดูท่าทางคงกำลังรีบไปเข้าห้องเรียนสินะ

“อะแฮ่ม!!” คนตัวเล็กรีบพุ่งตัวไปดักเขาไว้

“ว่าไง”

แผ่นดินรีบหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อโดนเรียกไว้ ไม่อย่างนั้นคงชนเข้ากับเด็กซนไปแล้ว

“ขนมของคีตาล่ะ ที่ฝากให้พี่...” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมกับโปรยรอยยิ้มแสนหวาน

เพียงแค่รอยยิ้มเล็กๆ ของเธอที่ปรากฏตรงหน้า ครั้งนี้มันกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ราวกับมีอะไรบางอย่างวิ่งวูบผ่านหน้าอกและเข้าไปกระทบที่ใจ

ความรู้สึกแปลกๆ นี้แล่นเข้ามา จนทำให้เขาอยากที่จะยิ้มตอบออกไปอย่างอัตโนมัติ แต่สุดท้ายก็ต้องรีบเก็บซ่อนความหวั่นไหวนั้นไว้ภายใต้ท่าทีเรียบเฉย

“เรียบร้อยแล้ว”

“ว่าแต่...” คีตาที่ยังคงพยายามจะถามไถ่ต่อ เธอว่าพร้อมกับเอียงคอไปด้วย ตามองศาใบหน้าของคู่สนทนา

“อะไรอีก พี่ต้องรีบไปเรียนแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเรียบ โดยที่ในหัวยังสงสัยกับอาการแปลกๆ ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ไปด้วย

“ใครคือ D-Lunaris กันนะ”

คนตัวเล็กแกล้งถามแบบหยั่งเชิงออกไป แน่นอนเธอรู้ตัวตนบนโลกออนไลน์ของเขาเข้าให้แล้ว

“เธอพูดเรื่องอะไร” ชายหนุ่มว่าอย่างดูตกใจนิดหน่อย

“พี่ดินรู้ว่าคีตาหมายถึงอะไร”

คำพูดที่เธอเอ่ยออกมานั้น มันบ่งบอกได้เลยว่า เธออาจกำลังเป็นผู้ชนะในเกมนี้

ความลับของเขากำลังจะถูกเปิดเผย เพราะยัยตัวเล็กนี่แล้วสินะ

“แล้วต้องการอะไร” แผ่นดินพูดก่อนจะเปลี่ยนเป็นสายตาจริงจัง และหันมาประจันหน้ากับเธอแทน

“คีตาจะไม่บอกใคร...ถ้าพี่มาติวให้คีตา”

ทางเธอเองก็ไม่ยอมแพ้ให้กับสายตาแบบนั้นเช่นกัน ยังคงใจดีสู้เสือต่อไป

“แล้วทำไมพี่ต้องติวให้”

แววตาเย่อหยิ่งแบบนั้น นี่เขากำลังกวนกันอยู่ใช่ไหม คิดว่าเธอคงไม่กล้างั้นสินะ...คอยดูเถอะ

“ถ้าอยากจะไปบอกใครก็เชิญได้เลย” แผ่นดินเอ่ยอีกครั้งอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร ก่อนจะพยายามปลีกตัวเดินหลีกออกไป

“นี่พี่ดิน!! สิ่งที่คีตาจะบอกจริงๆ ก็คือ...”

คีตาตะโกนไล่ตามแผ่นหลังกว้าง จนทำให้เขาต้องหยุดรอฟังเล็กน้อย ทั้งที่ยังคงหันหลังอยู่แบบนั้น

“คุกกี้กระปุกนั้นที่พี่กินเข้าไป มันคืออันที่คีตาจะฝากไปให้พี่เจ้าขุนเค้าต่างหาก แค่นี้ก็ดูไม่ออกเลยเหรอ อันไหนมันดูมีความสำคัญมากกว่ากันน่ะ”

ด้วยความกวนของชายหนุ่ม ทำเอาคนตัวเล็กเกือบจะหมดความอดทน เพราะเรื่องที่เธอจะบอกกับเขาจริงๆ นั่นก็คือ...

เขาหยิบคุกกี้ผิดกระปุกมากินน่ะสิ คนบ้า!!

“แล้วใครจะไปรู้ล่ะ คุกกี้ด้านในก็เหมือนกันเป๊ะๆ”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกผุดขึ้น และดูเหมือนว่าเขาจะรู้ทั้งหมดอยู่แล้ว เรื่องคุกกี้อะไรนั่น...

“แล้วก็อีกเรื่อง ทีหลังไม่ต้องทำมานะ มันไม่ชอบกินของหวาน เวลาจะชอบใครก็หัดใส่ใจเค้าบ้าง ไม่ได้เรื่องเลยเธอนี่นะ”

แผ่นดินหันกลับมาพูดอัดใส่หน้าเธอต่อแบบรัวๆ จนใบหน้าหวานในตอนนี้ น่าจะชาไปแล้ว

“นี่!! ไอ้พี่บ้า...” คำพูดของเขาทั้งหมดนั้น ทำเอาคนตัวเล็กหน้าหงิกไปเลย เธอได้แต่กำมือแน่นและกรีดร้องในใจ

“ส่วนเรื่องติวไว้ค่อยว่ากัน พี่ไปเรียนก่อน” เขาว่าทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป