ตอนที่ 2: รสหวานในความฝาด

      แสงแดดจัดจ้าช่วงสายขับไล่ม่านหมอกหนาให้ลอยละลิ่วหายไปในกลีบเมฆ ทว่าลมหนาวยังคงพัดโชยมาเป็นระยะพอให้ผิวเนื้อเย็นเยือก สองสัปดาห์แล้วที่แก้วตากลายเป็นคนงานเต็มเวลาของไร่ภูผาตะวันอย่างสมบูรณ์ เด็กหนุ่มพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ได้มาวิ่งเล่นสนุก ๆ แต่ตั้งใจทำงานหนักไม่แพ้ผู้ใหญ่ โดยเฉพาะหน้าที่ในส่วน โรงบ่มและตากแห้ง ซึ่งลุงอินจัดการมอบหมายให้เพราะเห็นว่าแดดไม่แรงเกินไปนัก

      “แก้วตาจ๋า รบกวนยกถาดพลับฝานชุดนี้ไปเรียงที่ชั้นตากด้านนอกทีสิลูก แดดกำลังสวยเลย” ป้าสมใจ คนงานหญิงวัยกลางคนร้องบอกพลางส่งยิ้มใจดีให้

      “ได้ครับป้าสม” แก้วตารับคำเสียงใส เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปยกถาดไม้ขนาดใหญ่ที่บรรจุเนื้อผลพลับสีส้มสดซึ่งถูกปอกเปลือกและฝานเป็นแผ่นบางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบเพื่อเตรียมทำ พลับอบแห้ง สินค้าขึ้นชื่ออีกชิ้นของไร่

      น้ำหนักของถาดไม้บวกกับปริมาณผลไม้ทำให้ข้อมือขาวบางต้องเกร็งจนสั่นน้อย ๆ แผ่นหลังบางเหยียดตรง พยายามทรงตัวก้าวเดินอย่างระมัดระวัง แม้จะหนักจนหน้าดำหน้าแดงทว่าใบหน้าหวานยังคงประดับด้วยรอยยิ้มสู้ชีวิต แก้วตาค่อย ๆ พยุงถาดไม้ก้าวข้ามธรณีประตูโรงเรือนออกไปยังลานตากกว้างแจ้ง

      ทว่าในจังหวะนั้นเอง... ด้วยความที่สายตามัวแต่กังวลกับผลไม้ในถาด ทำให้เท้าเรียวที่สวมรองเท้าบูทไซส์ใหญ่เกินขนาดสะดุดเข้ากับขอนไม้หนุนล้อรถเข็นที่วางทิ้งไว้บนพื้น

      “หวออออ!”

      แก้วตาร้องลั่น ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อร่างกายเสียการทรงตัว พุ่งดิ่งไปข้างหน้าพร้อมกับถาดพลับที่หลุดลอยจากมือ เด็กหนุ่มหลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเจ็บปวดจากการล้มคว่ำคะมำหงายบนพื้นดินแข็ง ๆ

      หมับ!

      แต่ความเจ็บปวดที่คาดคิดกลับมาไม่ถึง ร่างทั้งร่างของแก้วตาปะทะเข้ากับ แผงอกกว้าง หนาบึกบึนที่ก้าวเข้ามารองรับได้ทันท่วงที ท่อนแขนแกร่งดั่งปลอกเหล็กตวัดโอบรอบเอวบางไว้แน่นจนแผ่นหลังของเด็กหนุ่มแนบชิดกับกายแกร่ง ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างขมับ พร้อมกับกลิ่นอายสะอาดอันคุ้นเคย... กลิ่นยาสูบจาง ๆ ผสมกลิ่นไอแดดและหนังแท้

      “ซุ่มซ่าม...” เสียงทุ้มต่ำและทรงพลังที่ดังขึ้นเหนือหัว ทำเอาแก้วตาที่ยังใจหายใจคว่ำต้องรีบเปิดตาขึ้น

      “พะ...พ่อเลี้ยง!” แก้วตาอุทานเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานที่อยู่ห่างจากใบหน้าคมคายของพ่อเลี้ยงภูผาไม่ถึงคืบ ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ ราวกับมีใครเอาไฟมาอัง นัยน์ตาคมดุบัดนี้กำลังฉายแววดุกึ่งตำหนิ ทว่าวงแขนหนากลับยังไม่ยอมปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ

      “ถ้าฉันเดินมาคว้าไว้ไม่ทัน หน้าเธอคงได้ลงไปไถกับพื้นดินไปแล้ว” ภูผาดุเสียงเรียบ ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดสำรวจความเสียหายตามร่างกายของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่าไม่มีส่วนใดบาดเจ็บ ชายหนุ่มจึงค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากเอวบางอย่างอ้อยอิ่ง

      “แก้ว...แก้วขอโทษครับพ่อเลี้ยง แก้วไม่ทันระวังเอง” เด็กหนุ่มรีบก้มหน้าลงจนคางชิดอก มือไม้สั่นพั่บ ๆ ด้วยความประหม่าและเขินอาย หัวใจเต้นแรงเสียจนกลัวว่าคนตัวโตจะได้ยิน

      ภูผาถอนหายใจแผ่วเบา ชายหนุ่มก้มลงมองพื้นรอบกาย... ถาดไม้หงายท้อง และผลพลับฝานนับสิบชิ้นร่วงหล่นกระจัดกระจายคลุกฝุ่นจนใช้การไม่ได้ แก้วตาเห็นดังนั้นก็หน้าเสีย ดวงตารื้นน้ำตาขึ้นมาทันทีด้วยความรู้สึกผิด

      “ฮึก... พลับเสียหมดเลย แก้วทำของเสียหาย แก้วยอมให้พ่อเลี้ยงหักเงินเดือนครับ” เสียงหวานสั่นเครือ หยาดน้ำใส ๆ คลอเบ้าดูน่าสงสารจนคนมองใจอ่อนยุบ

      “ใครบอกว่าจะหักเงิน” ภูผาพูดพลางก้มลงหยิบถาดไม้ขึ้นมาวางบนโต๊ะม้านั่งใกล้ ๆ ก่อนจะตวัดสายตามองเด็กหนุ่มที่ยืนตัวลีบ “แล้วนั่น... แขนเสื้อพับขึ้นไปทำไม ลมพัดแรงขนาดนี้ไม่หนาวหรือไง”

      ไม่พูดเปล่า มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือบางของแก้วตาเอาไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่กร้านจากการทำงานแผ่ซ่านเข้าสู่ผิวเนียนจนแก้วตาตัวแข็งทื่อ ภูผาบรรจงดึงแขนเสื้อเชิ้ตลายสกอตตัวโคร่งที่พับอยู่ตรงข้อศอกของแก้วตาลงมาติดกระดุมที่ข้อมือให้ทั้งสองข้างอย่างเบามือและทะนุถนอม ราวกับกำลังดูแลสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก

      “ทีหลังอย่าพับแขนเสื้อ ผิวบาง ๆ แบบนี้โดนลมหนาวมาก ๆ เดี๋ยวก็แตกแห้งหมด” ภูผาสำทับพลางสบสายตากับดวงตาเรียวรีที่มองเขาตาปรึบ ๆ ราวกับกระต่ายน้อยหลงทาง

      “ขะ...ขอบคุณครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาอ้อมแอ้มตอบ หัวใจพองโตจนแทบจะคับอก ความใจดีและอ่อนโยนที่พ่อเลี้ยงมอบให้เขาคนเดียวแบบนี้ มันกำลังทำให้เด็กเจียมตัวอย่างเขาเริ่มคิดเข้าข้างตัวเองทีละน้อย

      “แล้วนี่ในโรงเรือนทำอะไรกันอยู่” เจ้าของไร่ถามพลางเบนสายตาเข้าไปด้านในเพื่อรักษาท่าที

      “กำลังปอกพลับเตรียมทำพลับตากแห้งครับ แต่...แต่มีพลับบางส่วนที่เป็นพลับฝาด ที่ยังไม่ได้บ่มครับ ติดมากับกองพรีเมียม แก้วเลยแยกออกมา” แก้วตารีบรายงานงานที่ตนถนัด

      ภูผาเลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย

      “รู้ด้วยเหรอว่าลูกไหนฝาดไม่ฝาด”

      “รู้ครับ พลับฝาดผิวจะตึงและสีจะออกเหลืองนวลกว่านิดหน่อยครับ ถ้ากินตอนนี้จะขมขื่นลิ้นมาก ต้องเอาไปบ่มหรือตากแห้งก่อนถึงจะหวานฉ่ำ... เหมือนความพยายามครับ ต้องใช้เวลาบ่มเพาะถึงจะงดงาม” แก้วตาอธิบายเจื้อยแจ้ว แววตาประกายความรู้ที่เรียนมา จนลืมความกลัวไปชั่วขณะ

      ภูผามองรอยยิ้มละมุนตาและท่าทางฉลาดเฉลียวของเด็กตรงหน้าด้วยสายตาที่ทอดอ่อนลงอย่างปิดไม่มิด...

      “พูดจามีหลักการ... ไหน ขอลองชิมหน่อยซิว่ามันฝาดขนาดไหน”

      “เอ๋? อย่าชิมเลยครับพ่อเลี้ยง มันฝาดติดลิ้นจริง ๆ นะครับ” แก้วตารีบร้องห้าม ทว่าไม่ทันการณ์เมื่อมือหนาของภูผาเอื้อมไปหยิบผลพลับสดลูกหนึ่งที่วางอยู่ในตะกร้าคัดออก ชายหนุ่มใช้มีดพกประจำตัวปอกเปลือกออกอย่างชำนาญ ก่อนจะเฉือนเนื้อพลับชิ้นเล็ก ๆ ส่งเข้าปาก

      ทันทีที่เคี้ยว คิ้วหนาของพ่อเลี้ยงก็ขมวดม้วนเข้าหากันทันที ความฝาดดุดันแล่นพล่านไปทั่วโพรงปากจนชายหนุ่มต้องทำหน้าดุยิ่งกว่าเดิม

      “ฝาดจริง ๆ ด้วย...” ภูผาบ่นพึมพำเสียงเครียด

      แก้วตาหลุดหัวเราะคิกคักกับท่าทางของคนตัวโต รอยยิ้มหวานสดใสราวกับแสงตะวันเบิกฟ้าทำเอาภูผาชะงักไป “แก้วบอกแล้วไงครับว่ามันฝาด พ่อเลี้ยงไม่เชื่อแก้วเอง... อ๊ะ! รอเดี๋ยวครับ”

      เด็กหนุ่มนึกขึ้นได้รีบวิ่งดุ๊กดิ๊ก กลับเข้าไปในโรงเรือน ก่อนจะวิ่งกลับออกมาพร้อมกับจานเซรามิกใบเล็ก ในนั้นมีเนื้อพลับตากแห้งสีน้ำตาลทองประกายเกล็ดน้ำตาลธรรมชาติ ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนโชยมา

      “นี่ครับ... อันนี้เป็นพลับที่บ่มและตากแห้งตามสูตรที่แก้วช่วยป้าสมทำเมื่ออาทิตย์ก่อน หวานเจี๊ยบเลยครับ พ่อเลี้ยงทานอันนี้แก้ฝาดนะครับ” แก้วตายื่นจานส่งให้พลางส่งสายตาประกายวิบวับอย่างภาคภูมิใจ

      ภูผามองจานขนมสลับกับใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ชายหนุ่มไม่ได้ยื่นมือไปรับจาน แต่กลับขยับกายเข้าไปใกล้ร่างเล็กอีกหนึ่งก้าว จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแก้วตาจนเด็กหนุ่มเริ่มทำตัวไม่ถูก

      “มือฉันไม่ว่าง... ป้อนหน่อยสิ” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พร่าสั่นเล็กน้อยอย่างมีนัยสำคัญ

      “เอ๋?...” แก้วตาอ้าปากค้าง ใบหน้าหวานร้อนฉ่าจนแทบระเบิด มือบางที่ถือจานสั่นน้อย ๆ ด้วยความขัดเขิน ทว่าเมื่อเห็นสายตาดุแกมบังคับที่มองมา เด็กหนุ่มก็ไม่อาจขัดใจได้

      นิ้วเรียวขาวบางหยิบชิ้นพลับตากแห้งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แก้วตาค่อย ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาไปตรงหน้าคนตัวสูง ภูผาก้มใบหน้าคมคายลงมาเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกงับชิ้นผลไม้จากปลายนิ้วบางแผ่วเบา ปลายลิ้นร้อนชื้นแตะโดนปลายนิ้วเรียวของแก้วตาโดยตั้งใจกระทำ

      อึก... แก้วตากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความร้อนจากสัมผัสของพ่อเลี้ยงแล่นปราดเข้าสู่หัวใจจนเต้นระรัวราวกับกลองรบ เด็กหนุ่มรีบชักมือกลับมาแนบ อก ใบหน้านี่แดงก่ำไปจนถึงคอเสื้อ

      ภูผาเคี้ยวเนื้อพลับตากแห้งอย่างช้า ๆ รสชาติหวานฉ่ำละมุนลิ้นกระจายไปทั่วปาก ขับไล่ความฝาดขมขื่นก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น ทว่าสายตาของชายหนุ่มยังคงจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อของคนตรงหน้าไม่วางตา

      “เป็นยังไงบ้างครับ... หวานไหมครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาถามเสียงแผ่วระทวย แทบไม่เหลือเสียงพูด

      ภูผายกยิ้มมุมปากเพียงบางเบา ยิ้มที่น้อยครั้งนักจะมีคนงานในไร่ได้เห็น ชายหนุ่มขยับเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูบางของเด็กหนุ่ม ทิ้งท้ายประโยคที่ทำให้แก้วตาแทบจะลอยละลิ่วไปกับสายลมหนาว

      “อืม... หวานมาก หวานที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมาเลย”

      พูดจบ พ่อเลี้ยงภูผาก็ตบไหล่บางแผ่วเบาหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายอุ่นและเสียงหัวใจของแก้วตาที่ยังคงเต้นโครมครามอยู่กลางลานตากพลับแห่งนั้น

      เด็กหนุ่มกุมมือตัวเองไว้แน่น ใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความสุขล้นปรี่

      แม้จะรู้ดีว่าตนเองเป็นเพียงลูกคนงานที่ต้อยต่ำ แต่ในเวลานี้... ความหวานของลูกพลับและสายตาอันอบอุ่นของพ่อเลี้ยงภูผา กลับกำลังทำลายกำแพงความเจียมตัวในใจของแก้วตาลงทีละน้อย โดยที่เขาเองก็ไม่อาจต้านทานได้เลย