ตอนที่ 1: ใต้ร่มเงาภูผาตะวัน

      สายลมหนาวระลอกแรกของปีพัดผ่านยอดดอยสูง หอบเอาไอหมอกสีขาวละมุนลอยล่องลงมาคลุมเคลือทิวเขาและผืนดินของไร่ ภูผาตะวัน จังหวัดเชียงใหม่

ในช่วงปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้ ใบของต้นพลับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองส้มและร่วงหล่น ทิ้งให้ผลพลับกลมแป้นสีส้มสดนับหมื่นนับแสนลูกห้อยระย้าอยู่เต็มกิ่งก้าน

ราวกับมีคนนำโคมไฟดวงเล็ก ๆ ไปประดับไว้ทั่วทั้งหุบเขา บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยกลิ่นอายดินชื้นแฉะหลังสายฝนโบกมือลา และกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ของผลไม้เมืองหนาวที่กำลังสุกปลั่งได้ที่ เป็นสัญญาณว่าฤดูเก็บเกี่ยวอันแสนวุ่นวายและอบอุ่นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

      ที่บริเวณลานคัดแยกผลผลิตท้ายแปลงพลับ เสียงพูดคุยจอแจของคนงานดังฝ่าสายหมอกยามเช้า ทุกคนต่างเร่งมือทำงานกันอย่างขันแข็งเพื่อรีบนำผลผลิตส่งเข้าโรงงานและแพ็กส่งออกให้ทันตามออเดอร์ ท่ามกลางภาพความวุ่นวายนั้น มีร่างของเด็กหนุ่มตัวเล็กคนหนึ่งกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงผลพลับลงตะกร้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

      แก้วตา ในวัยสิบเก้าปีอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายสกอตตัวโคร่งที่ดูจะใหญ่กว่าขนาดตัวไปมาก ปลายแขนเสื้อถูกพับขึ้นมาจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นข้อมือขาวบาง

ผิวพรรณของเด็กหนุ่มขาวจัดและเนียนละเอียดอมชมพูระเรื่อตรงพวงแก้มกลมทั้งสองข้าง ดูไปแล้วช่างคล้ายกับผิวของลูกพีชสุกท่ามกลางน้ำค้างแข็ง ดวงตาเรียวรีดั่งเมล็ดอัลมอนด์ทอประกายความมุ่งมั่น ทุกครั้งที่เขาขยับกาย รอยยิ้มละมุนตาจะแต้มแต่งบนใบหน้าหวานเสมอ จนทำให้คนงานรุ่นป้าต่างมองด้วยความเอ็นดูระคนสงสาร

      แก้วตาเพิ่งจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกจากโรงเรียนประจำอำเภอด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของรุ่น เขามีความฝันอยากจะเรียนต่อในมหาวิทยาลัยใหญ่ในเมืองหลวง อยากเรียนรู้เรื่องบัญชีและการจัดการเพื่อนำกลับมาพัฒนาบ้านเกิด

แต่ความจริงอันแสนโหดร้ายกลับทำให้ฝันนั้นต้องพับเก็บใส่กล่องไว้ก่อน เพราะฐานะทางบ้านที่มีเพียง ลุงอิน ผู้เป็นพ่อ เป็นเสาหลักเพียงคนเดียว แถมยังมีหนี้สินก้อนโตจากการรักษาพยาบาลของแม่ผู้ล่วงลับที่ยังต้องชดใช้

      สำหรับแก้วตาแล้ว การเป็นเด็กสู้ชีวิตไม่ได้ทำให้เขารู้สึกท้อแท้ แววตาของเขายังคงเปี่ยมไปด้วยความหวังและความกตัญญู เด็กหนุ่มเลือกที่จะหันหลังให้รั้วมหาวิทยาลัยแล้วก้าวเข้าสู่ร่มเงาของไร่ภูผาตะวันอย่างเต็มตัว เพื่อทำงานใช้แรงงานแบ่งเบาภาระของพ่อ และเก็บหอมรอมริบเงินทุกบาททุกสตางค์ไว้สำหรับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

      “แก้วตา! ทางนี้ลูก เขยิบตะกร้ามาทางพ่อหน่อยเร็ว”

เสียงทุ้มเครือของลุงอิน หัวหน้าคนงานเก่าแก่ตะโกนเรียก ลูกชายรีบยกตะกร้าหวายใบย่อมวิ่งเหยาะ ๆ ฝ่าดงหญ้าที่มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวเข้าไปหาทันที

      “มาแล้วครับพ่อ แก้วคัดลูกพลับไซส์ใหญ่พิเศษแยกไว้ให้แล้วครับ ลูกพวกนี้ผิวเนียนกริบ ไม่มีรอยแมลงเจาะเลย พ่อเอาไปขึ้นทะเบียนตรงนู้นได้เลยครับ” เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นพลางส่งยิ้มกว้างจนตาหยีดั่งดวงจันทร์เสี้ยว

      ลุงอินรับตะกร้าไปพลางปาดเหงื่อบนหน้าผาก สายตามองลูกชายด้วยความรู้สึกผิดลึก ๆ ในใจที่ไม่มีปัญญาส่งเสียให้ลูกได้เรียนต่อตามที่ใจหวัง “เออ ดีมาก... พลับรุ่นแรกของปีนี้หวานฉ่ำนัก พ่อเลี้ยงท่านเน้นย้ำเรื่องการคัดเกรดเป็นพิเศษ เพราะต้องส่งเข้าห้างสรรพสินค้าในเมืองและเตรียมแพ็กส่งออก ถ้าระบบบัญชีและการคัดแยกมีปัญหา พวกเราจะโดนตำหนิเอาได้”

      เมื่อได้ยินคำว่า พ่อเลี้ยง หัวใจดวงน้อยที่อยู่ใต้เสื้อลายสกอตตัวโคร่งก็พลันกระตุกวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ จนซับสีระเรื่อเข้มขึ้น ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมคายดุดัน ทว่ามีนัยน์ตาสีเข้มลึกล้ำชวนให้ใจสั่นสะท้านแล่นเข้ามาในหัวสมองทันที

      พ่อเลี้ยงภูผา หรือ นายภูผา ตะวันรุ่ง เจ้าของไร่ผลไม้และชาขนาดยักษ์ผู้ทรงอิทธิพลในแถบนี้ ชายหนุ่มวัยสามสิบสองปีผู้มีบุคลิกสุขุม นิ่งขรึม และเด็ดขาดจนคนงานต่างพากันเกรงกลัว เขาเป็นคนพูดน้อยแต่ทุกคำพูดล้วนเฉียบขาด

ทว่าภายใต้มาดนิ่งสนิทและดุดันกับคนทั่วไป ภูผากลับเป็นผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของแก้วตา เขาคือคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือครอบครัวของแก้วตาในวันที่มืดแปดด้าน คอยจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ และแอบส่งเสียค่าเทอมให้แก้วตามาตลอดจนจบมัธยมปลายโดยไม่เคยทวงถามสิ่งใดตอบแทน

      แก้วตาแอบรักผู้ชายคนนี้มาตั้งแต่จำความได้... รักในความเด็ดเดี่ยว รักในแผ่นหลังกว้างที่ดูพึ่งพาได้เสมอ และรักในความใจดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าบึ้งตึงนั่น ทว่าเด็กหนุ่มก็เจียมตัวอยู่เสมอว่าตนเองเป็นใคร เป็นเพียงลูกชายคนงานในไร่ที่ต้อยต่ำ การได้แอบมองอยู่ห่าง ๆ และคอยตั้งใจทำงานตอบแทนบุญคุณจึงเป็นสิ่งเดียวที่แก้วตาบังอาจทำได้ในชาตินี้

      ขณะที่สองพ่อลูกกำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงผลไม้ สายลมหนาวก็พัดแรงขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของรถกระบะโฟร์วิลคันใหญ่ที่ดังใกล้เข้ามา

รถคันคุ้นตาแล่นมาจอดสนิทที่ท้ายแปลงพลับ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงใหญ่กำยำในชุดกางเกงยีนส์เนื้อหนาและเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเข้มที่ขับให้บุคลิกดูดิบเถื่อนทว่าสง่างาม

      รองเท้าบูทหนังเหยียบลงบนผืนดินชื้นแฉะ ท่วงท่าการก้าวเดินนั้นเต็มไปด้วยความมั่นคงและมีอำนาจ ใบหน้าคมครัดเคร่ง ตาดุคมเข้ม คิ้วหนาพาดเฉียง ยิ่งขับให้เขาดูเป็นเสือร้ายที่น่าเกรงขามประจำผืนป่าแห่งนี้

      “เป็นยังไงบ้างลุงอิน ผลผลิตปีนี้ได้ตามเป้าไหม” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังกังวานขึ้น พ่อเลี้ยงภูผาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าจุดรับซื้อ สายตาคมกริบกวาดมองรอบบริเวณด้วยความถี่ถ้วนตามนิสัยคนทำงานละเอียด

      ลุงอินรีบถอดหมวกสานออกแล้วก้มหัวให้ด้วยความเคารพ

“เรียบร้อยดีครับพ่อเลี้ยง ปีนี้ฝนทิ้งช่วงได้จังหวะ ทำให้พลับหวานกว่าปีที่แล้วมากครับ น้ำหนักดี ผิวสวย ฝั่งนี้แก้วตาเพิ่งคัดเกรดพรีเมียมเสร็จพอดีครับ”

      ทันทีที่ลุงอินเอ่ยชื่อลูกชาย นัยน์ตาคมดุของภูผาก็ตวัดสายตาไปมองร่างเล็กที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังลุงอินทันที ทันทีที่สายตาสองคู่ประสานกัน แก้วตาก็สะดุ้งน้อย ๆ แล้วรีบก้มหน้าลงจนคางชิดอก มือเรียวเล็กประสานกันแน่นอยู่ข้างหน้าด้วยความประหม่า หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ

      ภูผามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่อนแสงลงโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ความดุดันที่เคยมีต่อคนงานนับร้อยมลายหายไปสิ้นเมื่อได้เห็นแก้มกลม ๆ สีชมพูระเรื่อและท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวน่าเอ็นดูนั่น

ภูผาเห็นแก้วตามาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก วิ่งเล่นร้องไห้ตามก้นลุงอินในสวน จนกระทั่งตอนนี้... เด็กน้อยในวันนั้นเติบโตขึ้นเป็นเด็กหนุ่มที่งดงาม บริสุทธิ์ และส่งกลิ่นหอมละมุนราวกับดอกไม้ป่าท่ามกลางสายหมอกในไร่ของเขา

      “เรียนจบแล้วใช่ไหมแก้วตา” ภูผาถาม เสียงทุ้มนั้นนุ่มนวลลงกว่าตอนที่คุยกับลุงอินหลายส่วน

      “ครับ... จบแล้วครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาอ้อมแอ้มตอบ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาตรง ๆ

      “แล้วเรื่องมหาวิทยาลัยล่ะ ที่ฉันเคยบอกลุงอินว่าจะส่งเรียนต่อ ทำไมไม่เห็นมาบอก” คิ้วหนาของเจ้าของไร่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นัยน์ตาคมฉายแววดุขึ้นมาเมื่อคิดว่าเด็กตรงหน้าอาจจะละทิ้งโอกาสทางการศึกษาที่เขาตั้งใจจะมอบให้

      แก้วตาก็รีบเงยหน้าขึ้นโบกไม้โบกมือพัลวัน ใบหน้าหวานตื่นตระหนกเพราะกลัวว่าชายหนุ่มจะโกรธ

“มะ...ไม่ใช่แบบนั้นครับพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงมีพระคุณกับครอบครัวเรามากเกินไปแล้วครับ แก้ว...แก้วอยากทำงานหาเงินช่วยพ่อก่อนครับ อยากแบ่งเบาภาระหนี้สิน ไม่อยากรบกวนเงินของพ่อเลี้ยงอีกแล้วครับ”

      ภูผานิ่งไป สายตาคมกวาดมองสำรวจร่างเล็กที่ดูบอบบางเกินกว่าจะมาตรากตรำทำงานหนักในสวนพลับ ผิวขาว ๆ นั่นถ้าต้องตากแดดตากลมข้ามวันข้ามคืนคงได้ไหม้เกรียม และมือเรียวสวยคู่นั้นก็ไม่ควรจะต้องมาหยาบกร้านเพราะงานใช้แรงงานหนัก

      เด็กโง่... คิดว่าเขาจะยอมปล่อยให้ไปลำบากตากแดดตากลมข้ามปีหรืออย่างไร ภูผาคิดในใจด้วยความขัดใจระคนเอ็นดู

      “ทำงานในไร่เหรอ? ตัวเล็กแค่นี้จะไปยกเข่งพลับไหวได้ยังไง ลมหนาวพัดมาแรง ๆ ก็คงปลิวไปตามลมแล้วมั้ง” ภูผาแกล้งดุ เสียงเข้ม ทว่าแววตากลับระยิบระยับด้วยความขบขัน

      “ไหวครับ! แก้วแข็งแรงมากนะครับพ่อเลี้ยง ดูสิ แก้วช่วยพ่อยกตะกร้าตั้งแต่เช้าแล้ว”

แก้วตาไม่พูดเปล่า ยอมเบ่งกล้ามแขนลีบ ๆ ที่แทบไม่มีเนื้อหนังให้คนตัวโตดูเพื่อพิสูจน์คำพูด ท่าทางสู้ชีวิตแต่แฝงความซื่อเดียงสานั้นทำให้ภูผาต้องลอบยิ้มในใจ แต่ใบหน้าภายนอกยังคงรักษามาดนิ่งสนิทเอาไว้

      ชายหนุ่มขยับก้าวเข้าไปใกล้ร่างเล็กอีกหนึ่งก้าว ส่งผลให้กลิ่นกายบุรุษเพศผสมกลิ่นไอหนาวจากตัวเขาอบอวลล้อมรอบตัวแก้วตาจนคนตัวเล็กแทบจะลืมหายใจ มือหนาเอื้อมไปดึงหมวกสานใบเก่าที่แก้วตาสวมอยู่ให้ลงมาบดบังใบหน้าหวานแผ่วเบาเพื่อหลบแสงแดดที่เริ่มจัดขึ้น

      “ปากดี... ตัวเท่าลูกพลับพรีเมียมแค่นี้ จะทำอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกัน ถ้าเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา ลุงอินจะไม่มีกะจิตกะใจทำงาน”

พ่อเลี้ยงภูผาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งตามนิสัย ทว่าประโยคนั้นกลับแฝงกระแสความห่วงใยไว้อย่างมิดชิด ก่อนจะหันไปสั่งงานลุงอินต่ออีกสองสามประโยคแล้วเดินกลับไปที่รถกระบะคันใหญ่

      แก้วตายืนนิ่งค้าง มือเล็กจับปีกหมวกสานที่พ่อเลี้ยงเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก แก้มกลมที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู สายตาที่มองตามท้ายรถกระบะที่เคลื่อนตัวออกไปเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่

      นี่เป็นเพียงวันแรกของการเริ่มต้นทำงานในฐานะคนงานของไร่อย่างเต็มตัว แม้จะยังไม่รู้ว่าวันข้างหน้าต้องเจอกับงานหนักแค่ไหน

แต่เพียงแค่มีความห่วงใยอันอบอุ่นดั่งแสงตะวันยามเช้าของพ่อเลี้ยงภูผาที่คอยแผ่ซ่านเข้ามาละลายลมหนาวในใจ... แก้วตาก็ตระหนักได้ทันทีว่า ต่อให้ต้องเหน็ดเหนื่อยอีกสักเท่าไร เขาก็พร้อมที่จะสู้เพื่ออยู่ที่นี่ ใต้ร่มเงาของภูผาตะวันแห่งนี้ตลอดไป