ตอนที่ 4: ผู้ช่วยคนใหม่ในเรือนใหญ่

      แสงแดดอ่อน ๆ ของเช้าวันใหม่สาดส่องกระทบยอดหลังคาแป้นเกล็ดของเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของไร่ภูผาตะวัน รอบบริเวณตัวเรือนโอบล้อมด้วยสวนดอกไม้เมืองเหนือและทิวต้นพลับที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

      บรรยากาศยามเช้าเช่นนี้เงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องกระจิบกระแวบและเสียงใบไม้ไหวตามแรงลมหนาวที่พัดโชยมาเป็นระลอก หอบเอาความเย็นเยือกและกลิ่นหอมสะอาดของน้ำค้างบนยอดหญ้าเข้ามาทักทาย

      ที่บริเวณบันไดทางขึ้นเรือนใหญ่ ร่างเล็กของแก้วตายืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้วยความประหม่า วันนี้เด็กหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตาที่แม้จะยังดูโคร่งกว่าตัวไปนิด แต่ก็ถูกซักและรีดมาอย่างเรียบร้อย กางเกงผ้าเนื้อหนาสีเข้มขับให้เรียวขอดูโปร่ง ผิวแก้มกลมอมชมพูระเรื่อบัดนี้ถอดสีเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น มือบางทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่นจนปลายนิ้วซีด

      “เอาเถอะลูก... ไม่ต้องตื่นเต้นไป หายใจเข้าลึก ๆ” ลุงอิน หัวหน้าคนงานผู้เป็นพ่อเดินมาตบไหล่ลูกชายเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ

      “พ่อเลี้ยงท่านเป็นคนขรึม พูดน้อย แต่ท่านใจดีและมีเหตุผลเสมอ ตั้งใจทำงานให้คุ้มค่าจ้างและสวัสดิการที่ท่านมอบให้นะแก้วตา”

      “ครับพ่อ แก้วจะตั้งใจทำสุดความสามารถเลยครับ จะไม่ทำให้พ่อและพ่อเลี้ยงต้องผิดหวัง” แก้วตาสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เรียกความมั่นใจกลับคืนมา เด็กหนุ่มส่งยิ้มหวานให้บิดาก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดเรือนไม้ทีละขั้นด้วยความมุ่งมั่น

      เมื่อก้าวเข้ามาภายในตัวเรือนใหญ่ แก้วตาก็ต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความโอ่โถงของห้องโถงกลางที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักสลักลวดลายประณีต ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนไม่กล้าแม้แต่จะลงน้ำหนักเท้าแรง ๆ ป้าสมใจที่ยืนรออยู่ก่อนแล้วรีบกวักมือเรียกเด็กหนุ่มด้วยรอยยิ้ม

      “มาแล้วเหรอแก้วตา ตามป้ามาทางนี้เลยลูก พ่อเลี้ยงท่านนั่งรออยู่ที่ห้องทำงานตั้งนานแล้ว” ป้าสมใจกระซิบกระซาบพลางนำทางไปยังประตูปีกซ้ายของตัวเรือน

      ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

      ป้าสมใจเคาะประตูไม้บานหนาสามครั้งพอเป็นพิธี ก่อนจะผลักเปิดออกแผ่วเบา

      “พ่อเลี้ยงคะ แก้วตามาขอรายงานตัวแล้วค่ะ”

      “ให้เข้ามา... แล้วป้าไปทำอย่างอื่นเถอะ” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ดังเล็ดลอดออกมาทำเอาหัวใจดวงน้อยของแก้วตากระตุกวูบ เด็กหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว พลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อมประตูห้องปิดลงข้างหลัง ทิ้งให้เขาอยู่กับผู้ทรงอิทธิพลแห่งไร่ภูผาตะวันตามลำพัง

      ภายในห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วสดและกลิ่นหน้าหนังสือเก่า พ่อเลี้ยงภูผาในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ เบื้องหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยกองเอกสารสัญญาและแฟ้มบัญชีหนาเตอะ นัยน์ตาคมกริบสีนิลตวัดขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนตัวลีบอยู่ตรงหน้าประตู สายตาดุดันที่เคยใช้มองคนงานทั่วไปทอดแสงอ่อนลงจนดูละมุนตาอย่างที่แก้วตาไม่ทันสังเกตเห็น

      “มาแล้วเหรอ... นั่งลงสิ” ภูผาเอ่ยเสียงเรียบ พลางทอดสายตาไปทางเก้าอี้ไม้บุนวมหนานุ่มที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม

      “ขอบคุณครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาค่อย ๆ ขยับกายเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างระมัดระวัง แผ่นหลังบางเหยียดตรง สองมือประสานกันแน่นอยู่บนตัก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาตรง ๆ

      ภูผามองท่าทางประหม่าราวกระต่ายน้อยตื่นตูมของคนตรงหน้าแล้วลอบยิ้มในใจ ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสารในมือลงเสียงดังปึก ส่งผลให้แก้วตาสะดุ้งน้อย ๆ

      “ที่ฉันเรียกเธอขึ้นมาทำงานที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากจะใช้งานเธอหนักหนาอะไรหรอกนะแก้วตา” ภูผาเริ่มอธิบาย น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลชวนฟัง

      “แต่ช่วงปลายปีแบบนี้ ออเดอร์ผลผลิตทั้งพลับสด พลับตากแห้ง และใบชา มีเข้ามาเยอะมาก ระบบบัญชีและการคัดกรองเอกสารสัญญาซื้อขายของไร่เรายังเป็นระบบเก่าที่ลุงอินทำไว้ ซึ่งมันล่าช้าและมีช่องโหว่เยอะ เธอเรียนจบมาด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง คิดเลขเก่ง ละเอียดรอบคอบ ฉันเลยอยากให้เธอมาช่วยจัดระบบตรงนี้ใหม่”

      “แก้ว...แก้วจะพยายามเรียนรู้งานให้เร็วที่สุดครับพ่อเลี้ยง แต่แก้วยังไม่เคยทำบัญชีบริหารของไร่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อน ถ้ามีอะไรผิดพลาด พ่อเลี้ยงดุและตักเตือนแก้วได้เลยนะครับ” แก้วตาเงยหน้าขึ้นตอบ แววตาเรียวรีทอประกายความมุ่งมั่นทว่าแฝงความถ่อมตน

      “ถ้าผิด...ฉันดุแน่ ไม่ต้องห่วง” ภูผาแกล้งขู่เสียงเข้ม ทว่านัยน์ตากลับระยิบระยับด้วยความเอ็นดู ชายหนุ่มเลื่อนกองแฟ้มเอกสารสามสี่เล่มไปตรงหน้าเด็กหนุ่ม

      “เริ่มจากแยกประเภทบิลใบเสร็จของเดือนที่แล้วตามรายชื่อพ่อค้าคนกลางให้ฉันก่อน แยกตามเกรดผลผลิตและจังหวัดปลายทาง ทำใส่สมุดเล่มนี้... สงสัยตรงไหนให้ถามทันที ห้ามคิดไปเอง เข้าใจไหม”

      “เข้าใจครับพ่อเลี้ยง” แก้วตารับคำอย่างขันแข็ง เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารมาเปิดออกลงมือทำงานทันที

      เวลาผ่านไปชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า ภายในห้องทำงานตกสู่อารมณ์ความเงียบสงบ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่า และเสียงปลายปากกาขีดเขียนลงบนสมุดบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ แก้วตาจดจ่ออยู่กับตัวเลขตรงหน้าจนลืมความประหม่าไปสิ้น

      ใบหน้าหวานยามที่ใช้ความคิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากบางสีพีชเม้มเข้าหากันแน่น ท่าทางฉลาดเฉลียวและมุ่งมั่นนั้นตกอยู่ในสายตาของเจ้าของไร่ตลอดเวลา

      ภูผาแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านสัญญาซื้อขายในมือ แต่ทุกครั้งที่แก้วตาเผลอ ชายหนุ่มจะเงยหน้าขึ้นมองสำรวจใบหน้าหวานและผิวพรรณเนียนละเอียดอมชมพูของเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง... เด็กดื้อ... เวลาตั้งใจทำอะไรก็น่าเอ็นดูจนอยากจะรังแก ภูผาคิดในใจพลางยกยิ้มมุมปาก

      สายลมหนาวระลอกใหญ่พัดกรรโชกผ่านมาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ หอบเอาไอเย็นเยือกและสายลมแรงเข้ามาในห้องจนผ้าม่านปลิวไสว แก้วตาที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงดีจากพิษไข้เมื่อวันก่อนถึงกับสะดุ้ง สะท้านเฮือก ร่างเล็กสั่นเทาน้อย ๆ มือบางที่จับปากกาเริ่มซีดเผือดเพราะความเย็น

      พรึบ...

      ยังไม่ทันที่แก้วตาจะขยับตัว กายหนาสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงภูผาก็ก้าวเข้ามาประชิดทางด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ชายหนุ่มเอื้อมมือข้ามไหล่บางไปจัดการปิดหน้าต่างบานเลื่อนลงจนสนิทเพื่อบังลมหนาว ส่งผลให้แผ่นหลังของแก้วตาแนบชิดติดกับแผงอกกว้างหนาบึกบึนของคนตัวโตอย่างเลี่ยงไม่ได้ กลิ่นอายสะอาดประจำตัวของพ่อเลี้ยง... กลิ่นไอแดดผสมยาสูบอ่อน ๆ อบอวลล้อมรอบตัวเด็กหนุ่มจนหัวใจเต้นรัวโครมคราม

      “บอกแล้วใช่ไหม... ว่าถ้าหนาวก็ให้บอก ผิวบาง ๆ แบบนี้โดนลมเย็นมาก ๆ เดี๋ยวก็ไข้กลับอีก” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบอยู่ข้างใบหูบาง จนแก้วตารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดต้นคอ

      “ขะ...ขอโทษครับพ่อเลี้ยง แก้วเห็นว่าพ่อเลี้ยงกำลังใช้สมาธิเลยไม่กล้ากวนครับ” แก้วตาตอบเสียงสั่นเครือ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู

      ภูผาไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มหันไปหยิบเสื้อคลุมไหมพรมตัวหนานุ่มสีครีมที่วางพาดอยู่บนโซฟา นำมาคลุมลงบนไหล่บางของแก้วตาจากด้านหลังอย่างเบามือ ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างกุมไหล่เล็กไว้แน่น จัดแจงกระชับคอเสื้อคลุมให้เข้าที่ ท่วงท่าที่ทะนุถนอมและอ่อนโยนดั่งสายลมอุ่นในฤดูหนาวนั้น ทำเอาแก้วตาเคลิ้มจนแทบจะลืมวิธีหายใจ

      “ใส่ไว้... เสื้อตัวนี้ฉันซื้อมาไว้ให้เธอโดยเฉพาะ ห้ามถอดจนกว่าจะเลิกงาน” ภูผาสั่งเสียงเรียบ ทว่าคำพูดนั้นกลับแฝงกระแสความเปย์และความเอาใจใส่ไว้อย่างท่วมท้น

      “ซื้อให้...แก้วเหรอครับ? มันจะดีเหรอครับพ่อเลี้ยง ของมีค่าแบบนี้แก้วเป็นแค่...” แก้วตาตาโต รีบหันหน้ากลับมาปฏิเสธพัลวันด้วยความเจียมตัว

      “ฉันบอกว่ายังไงแก้วตา... ห้ามพูดคำว่าเจียมตัวหรือต่ำต้อยให้ฉันได้ยินอีก” ภูผาดุเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีราวกำลังคาดโทษ ชายหนุ่มขยับใบหน้าคมคายลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

      “สวัสดิการของผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน... มีให้มากกว่านี้อีกเยอะ ถ้าเธอตั้งใจทำงานและเชื่อฟังฉันเข้าใจไหมดื้อ”

      “ขะ...เข้าใจแล้วครับ แก้วจะไม่พูดแล้วครับ” แก้วตาอ้อมแอ้มตอบ เสียงหวานสั่นระทวยแทบไม่เหลือเสียงพูด สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของพ่อเลี้ยงที่แกล้งบีบจมูกมนของเขาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู มันกำลังทำให้เด็กเจียมตัวคนนี้เริ่มใจแตกทีละน้อย

      “ดีมาก... ทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวตอนเที่ยงป้าสมใจจะยกอาหารขึ้นมาให้” ภูผาผละกายออกไป นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตนตามเดิม พลางจุดยาสูบกลิ่นละมุนขึ้นมาอัดเข้าปอดเพื่อดับความฟุ้งซ่านในใจ

      แก้วตากุมเสื้อคลุมไหมพรมเนื้อนุ่มแน่น ความอบอุ่นจากเนื้อผ้าและกลิ่นอายของพ่อเลี้ยงที่อบอวลอยู่รอบตัวช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บภายนอกออกไปจนหมดสิ้น เด็กหนุ่มก้มหน้าลงอมยิ้มแก้มตุ่ย หัวใจพองโตจนแทบจะล้นทะลักออกมานอกอก... บางที ร่มเงาของภูผาตะวันแห่งนี้ อาจจะเป็นเซฟโซนที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของเขาแล้วจริง ๆ

      ช่วงบ่ายของวัน งานเอกสารบัญชีดำเนินไปอย่างราบรื่น แก้วตาจัดแจงแยกประเภทบิลและสรุปยอดส่งออกได้อย่างถูกต้องแม่นยำจนภูผาถึงกับเอ่ยปากชมไม่ขาดสาย ท่าทางฉลาดเฉลียวและรอยยิ้มหวานสดใสของเด็กหนุ่มช่วยทลายความเคร่งเครียดในห้องทำงานให้มลายหายไปสิ้น

      “พ่อเลี้ยงครับ... พลับตากแห้งชุดใหม่ที่ป้าสมใจและแก้วช่วยกันทำเมื่อวันก่อน เอาไปบ่มจนได้ที่แล้วครับ แก้วเลยทำขนมพายพลับอบน้ำผึ้ง มาให้พ่อเลี้ยงชิมเป็นคนแรกเลยครับ”

      แก้วตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้ว พลางลุกขึ้นเดินไปหยิบจานขนมหน้าตาน่าทานที่วางหลบอยู่ตรงมุมโต๊ะรับแขกมาวางตรงหน้าคนตัวโต

      แป้งพายสีเหลืองทองกรอบฟู ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้และเนื้อผลพลับที่เคี่ยวจนฉ่ำหวานโชยมาแตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ ภูผามองจานขนมสลับกับใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและประกายตาแห่งความภาคภูมิใจ

      “น่าทานดี... ไหน ขอลองชิมหน่อยซิว่าจะหวานสู้ฝีมือวันก่อนได้ไหม” ภูผายกยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มใช้ส้อมตัดเนื้อพายชิ้นพอดีคำส่งเข้าปาก

      ทันทีที่เคี้ยว รสสัมผัสกรอบนอกนุ่มในและความหวานฉ่ำละมุนลิ้นของเนื้อพลับอบน้ำผึ้งธรรมชาติก็กระจายไปทั่วโพรงปาก รสชาติกลมกล่อมไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป ขับเน้นกลิ่นอายผลไม้เมืองเหนือได้อย่างดีเยี่ยม คิ้วหนาของพ่อเลี้ยงเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ

      “เป็นยังไงบ้างครับ... อร่อยไหมครับพ่อเลี้ยง” แก้วตาถามเสียงแผ่ว พลางลุ้นจนตัวโก่ง

      “อร่อยมาก... รสชาติดีเกินคาด” ภูผาเอ่ยชมเสียงทุ้ม นัยน์ตาคมจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อของคนตรงหน้าไม่วางตา

“หวานฉ่ำละมุนลิ้น... เหมือนคนที่ทำไม่มีผิด”

      “เอ่อ?... พ่อเลี้ยงหมายถึงป้าสมใจเหรอครับ” แก้วตาถามด้วยความซื่อเดียงสา เอียงคอสงสัย

      ภูผาหลุดหัวเราะหึในลำคอ ท่าทางซื่อบื้อราวกระต่ายน้อยไม่ประสีประสาของแก้วตามันช่างน่าเอ็นดูและน่ารังแกในเวลาเดียวกัน

      ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กช้า ๆ จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว แก้วตาเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อถูกรังสีความกดดันอันแสนอบอุ่นเข้าคุกคาม ร่างเล็กพยายามจะก้าวถอยหลังทว่ากลับติดขอบโต๊ะทำงาน

      “ฉันไม่ได้หมายถึงป้าสมใจ...” ภูผาเอ่ยเสียงทุ้มพร่าต่ำ สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียวรีของแก้วตาจนเด็กหนุ่มสั่นสะท้าน ชายหนุ่มเอื้อมมือหนาไปหยิบเศษแป้งพายชิ้นเล็ก ๆ ที่บังเอิญติดอยู่ตรงมุมริมฝีปากบางของแก้วตาออกอย่างเบามือ ปลายนิ้วโป้งหยาบขยับไล้แผ่วเบาบนผิวเนื้อนุ่มหยุ่นจนแก้วตาแทบหยุดหายใจ

      “ฉันหมายถึงเธอต่างหาก... แก้วตา ขนมของเธอหวานมาก และคนทำ... ก็หวานยิ่งกว่าขนมเสียอีก”

      คำพูดพร่าต่ำและสายตาที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกอัดแน่นเข้มข้นที่พ่อเลี้ยงส่งมาในวินาทีนี้นั้น... มันช่างทรงพลังดั่งแสงตะวันยามเช้าที่แผ่ซ่านเข้ามาละลายม่านหมอกและความกลัวในใจของแก้วตาจนหมดสิ้น ใบหน้าหวานร้อนฉ่าจนแทบระเบิด แก้มกลมที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงคอเสื้อ สองมือเล็กกำสาบเสื้อคลุมไหมพรมแน่น หัวใจเต้นรัวแรงโครมครามจนกลัวว่าคนตัวโตจะได้ยิน

      ภูผายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ชายหนุ่มตบไหล่บางแผ่วเบาหนึ่งทีเพื่อเรียกสติคนตัวเล็ก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปจัดการเอกสารต่อทิ้งไว้เพียงกระแสความอบอุ่นละมุนหัวใจที่ยังคงอบอวลอยู่ทั่วห้องทำงานแห่งนั้น

      แก้วตายืนนิ่งค้าง มือบางจับตรงมุมปากที่พ่อเลี้ยงเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่ ความรู้สึกอุ่นซ่านยังคงฝังลึกอยู่ในผิวเนื้อ แม้จะรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของพ่อเลี้ยงภูผาอาจจะต้องเจอกับสายตาและความกดดันอีกมากมาย ทว่าเพียงแค่มีความอ่อนโยนของชายหนุ่มคนนี้คอยเป็นเกราะปกป้อง...