ตอนที่ 17 อิสรภาพ

ตอนที่ 17

อิสรภาพ

คำยืนยันจากปากของเขาให้คำตอบกับเธอได้ทุกอย่าง ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่สำคัญกับเขาและคงจะเป็นเพราะแบบนี้ถึงทำให้เขาเกลียดเธอมาตั้งแต่ที่เธอตอบตกลงไปในวันนั้น

คำตอบสิ้นคิดของเธอมีผลกระทบกับใครบ้างเธอรู้บ้างไหม

ประโยคที่เขาพูดใส่หน้าเธอ เธอยังจำมันได้ดีและใครคนนั้นก็คงจะเป็นคนที่เธอพรากไปจากชีวิตของเขาสินะ

"ทำไมพี่วินไม่บอกคะ ว่าพี่มีคนรักอยู่แล้ว" รดาถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ถ้าเพียงแค่เธอรู้ว่าเขามีใครคนนั้นอยู่ในใจ เธอก็คงจะไม่ตอบตกลงที่จะแต่งงานกับเขา

"บอกแล้วยังไง เธอจะยกเลิกคำตอบของเธออย่างนั้นเหรอแต่ฉันว่าไม่ ในเมื่อเธออยากจะแต่งงานกับฉันมากไม่ใช่หรือไง"

"แต่ถ้าพี่วินบอกรดาสักนิด บางทีรดาอาจจะไม่ตอบไปแบบนั้นก็ได้" 

"พอเถอะ พูดตอนนี้แล้วมันได้อะไรขึ้นมา ยังไงมันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี" พูดจบธาวินก็กลับออกไปจากบ้าน รถของเขาหายลับไปจากสายตา 

ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งปล่อยให้น้ำตาไหลเอ่อออกมาเพื่อระบายความเสียใจ ความผิดหวังและทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ออกมาจนหมด ถึงเธอจะรักเขาและอยากแต่งงานกับเขามากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่เคยอยากทำให้ใครต้องเสียใจ

เธอไม่อยากได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่ไปแย่งของรักของใครมา 

 "ถ้าพี่วินบอกรดาสักนิด บางทีพี่วินอาจจะไม่ต้องเกลียดรดาขนาดนี้ก็ได้"  

รดาสะอื้นไห้อยู่ครู่ใหญ่ เมื่อน้ำตาหลั่งไหลออกมาจนเกือบหยดสุดท้าย เธอก็ได้ความคิดที่ว่า ต่อให้รักมากแค่ไหนแต่ถ้าเขาไม่รักมันก็จบแค่นั้น เพราะนอกจากจะไม่รักแล้วยังมีแต่จะทำให้เขาเกลียดมากขึ้นไปอีก

สู้ยอมทนเจ็บและปล่อยให้เขาได้ไปอยู่กับความสุขของเขาเสียยังดีกว่า เพราะบางทีในตอนที่เขามีความสุขนั้นเขาอาจจะนึกขอบคุณเธออยู่บ้างไม่มากก็น้อยและอาจจะทำให้เขาเกลียดเธอน้อยลงบ้างก็ยังดี

"รดาจะทำเพื่อพี่วินค่ะ" 

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะทำได้แค่เพียงพูดกับตัวเองด้วยเสียงสะอื้นที่แสนจะสุดกลั้น ถึงแม้เขาจะไม่อยู่รับฟังแล้ว และถึงแม้ตอนนี้เขาจะจงเกลียดจงชังเธอไปแล้ว แต่เธอจะทำให้เขาหลุดพ้นจากความทุกข์ที่เธอเป็นคนทำให้เขากำลังเผชิญอยู่

‘อิสรภาพ’ คือความสุขอย่างหนึ่งที่ทุกคนอยากจะมี และเขาก็คงเป็นแบบนั้น

มือบางลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเอง น้ำตาที่เกือบแห้งหายไหลรินลงมาอีกครั้ง แต่ในน้ำตาที่หลั่งลงมาเป็นสายมันก็ยังมีรอยยิ้มจาง ๆ เผยออกมาให้เห็น

  "เราสองคนจะทำเพื่อความสุขของพ่อกันนะคะ"

เมืองนอกคือจุดหมายปลายทางที่รดาตั้งใจจะพาตัวเองและลูกน้อยไปอยู่ที่นั่น ถ้าลำพังตัวคนเดียวก็คงไม่ติดปัญหาอะไรมากนักแต่ในเมื่อเป็นหญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์และอีกไม่ช้าก็จะมีเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ ออกมาให้ดูแลอีกหนึ่งคน จึงค่อนข้างที่จะเป็นเรื่องยาก 

รดาจึงปรึกษาเรื่องที่เธอจะไปเรียนต่อที่เมืองนอกกับภัทรเพราะอย่างน้อยภัทรก็คงจะมีข้อมูลเรื่องที่พักและที่เรียนอยู่บ้าง และเมื่อทุกอย่างลงตัวเพราะภัทรเองก็กำลังหารูมเมดให้แฟนสาวของตัวเองอยู่เหมือนกัน จุดประสงค์ก็เพื่อบังหน้าเพื่อให้พ่อแม่ฝ่ายหญิงเชื่อว่าภัทรและแฟนสาวไม่ได้อาศัยอยู่ด้วยกัน ผลประโยชน์จึงตกมาถึงรดาอย่างลงตัว 

เมื่อทุกอย่างลงตัวราวกับสวรรค์เป็นใจรดาจึงตัดสินใจจะล่วงหน้าไปก่อนภัทรและแฟนสาว ด้วยเหตุผลที่เธออยากคืนอิสรภาพให้สามีของตัวเองให้เร็วที่สุดก่อนจะพาร่างกายที่ใจบอบช้ำไปให้ไกลจากธาวิน

"คุณป้าคะ รดามาลาค่ะ" ก่อนเวลาเดินทางแค่สองชั่วโมง รดาตั้งใจเข้ามาลานารีที่บ้าน วันเดินทางของเธอเป็นวันที่ธาวินต้องไปทำงานอยู่แล้ว หญิงสาวจึงเข้ามาที่บ้านหลังนี้โดยไม่คิดที่จะลังเลใจสักนิด

"ลาไปไหนลูก" นารีฉงนถามลูกสะใภ้ ถ้าดูจากการแต่งตัวคงไม่ได้ไปแค่ใกล้ ๆ แน่ แต่รดาเองก็ไม่มีญาติที่ไหนที่ให้ไปหาและการที่เข้ามาลาแบบนี้คงไม่ได้ไปแค่ไม่กี่วันเป็นแน่

"รดาจะไปเรียนเมืองนอกค่ะ" 

"เมืองนอกเหรอ ทำไมล่ะ อีกปีกว่า ๆ หนูรดาก็จะจบแล้วไม่ใช่เหรอลูกแล้วจะไปเมืองนอกทำไมอีก"

"คือ...รดาอยากลองไปดูน่ะค่ะ พอดีเพื่อนของรดาเขาไปที่นั่นก็เลยมาชวน รดาเลยอยากจะลองไปหาประสบการณ์ดูค่ะ" ไม่ได้ตั้งใจโกหกหรือปิดบัง เพราะที่กล่าวออกไปก็ถือว่าเป็นจุดประสงค์อย่างหนึ่งของการไปในครั้งนี้เช่นกันเพียงแต่มันไม่ใช่เหตุผลหลักก็เท่านั้น

"ป้าไม่อยากให้หนูรดาไปเลย อีกไม่นานหนูกับตาวินก็จะแต่งงานกันอยู่แล้ว แล้วตอนนี้ก็จดทะเบียนสมรสเป็นคู่ผัวตัวเมียถูกต้องตามกฎหมายแล้วด้วย ไม่ไปไม่ได้เหรอลูก" นารีวิงวอนหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่สามารถบังคับขู่เข็ญรดาได้ ถึงแม้ตอนนี้รดาจะได้ชื่อว่าเป็นลูกสะใภ้ของเธอโดยสมบูรณ์แม้ยังไม่ผ่านพิธีแต่ก็แค่ลูกสะใภ้ไม่ใช่ลูกสาวในไส้ที่จะสั่งการให้ทำทุกอย่างได้ตามที่ใจต้องการ

"รดาขอโทษนะคะคุณป้า แต่รดาอยากไปเรียนที่นู่นจริง ๆ ค่ะ" ส่วนเรื่องทะเบียนสมรสมันกำลังจะจบลงในไม่ช้า

ประโยคหลังเธอแค่ตอบมันในใจ สายตาเพ่งมองไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลตรงหน้า อิสระของธาวินอยู่ในซองที่เธอเตรียมมาให้เขาเองกับมือ

นารีถอนหายใจเฮือกใหญ่ อยากคัดค้านจนหัวชนฝาแต่ก็คงทำไม่ได้ ถึงแม้รดาจะเป็นลูกสะใภ้ที่เธออยากได้มากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่สามารถขัดขวางอนาคตของเด็กสาวคนนี้เพื่อความพอใจของตัวเอง

"พี่วินเขารู้เรื่องนี้หรือยังลูก" เมื่อคัดค้านไม่ได้ก็คงต้องปล่อยไป น้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเอ่ยถามลูกสะใภ้อย่างปลงใจ

"ยังค่ะ รดาตัดสินใจกะทันหันน่ะค่ะ" แค่ข้ออ้างที่เธอหยิบยกขึ้นมาพูด เพราะต่อให้กะทันหันแค่ไหนถ้าคิดจะบอกก็ทำได้หากแต่เธอไม่คิดจะทำ

คนที่เขาเกลียดเรา เขาก็คงไม่อยากรู้ความเป็นไปของเรามากนัก สิ่งเดียวที่เขาอยากได้ก็คงจะเป็นการหายตัวไปจากชีวิตของเขา และเธอก็กำลังจะทำมัน

"ป้าว่ารอบอกพี่เขาหน่อยดีไหม" 

"รดาต้องรีบเดินทางแล้วค่ะคุณป้า ยังไงรดาฝากคุณป้าบอกพี่วินและคุณลุงแทนรดาด้วยนะคะ"

"เฮ้อ บทจะไปก็ไปโดยที่ไม่ให้ป้าได้ตั้งตัวเลยนะลูก" นารีได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก วินาทีนี้เธอรู้ดีว่าคงไม่สามารถเหนี่ยวรั้งลูกสะใภ้แสนรักไว้ได้อีกแล้ว

"รดารบกวนฝากซองนี้ไว้ให้พี่วินด้วยนะคะ บอกเขาว่าเป็นของขวัญจากรดาค่ะ" มือบางยื่นซองน้ำตาลขนาดมาตรฐานให้หญิงวัยกลางคน พร้อมกับรอยยิ้มที่ออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ หากแต่ถ้าปรายตามองรอยยิ้มบนเรียวปากอิ่มสวยนั้น ก็จะเห็นว่ามันเป็นรอยยิ้มที่ระคนไว้ด้วยความเศร้าโศกที่เจ้าของตั้งใจจะปิดบังแต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก

นารีรับซองที่รดาบอกว่าเป็นของขวัญสำหรับลูกชายมาถือไว้ สายตาของผู้มีประสบการณ์พอจะคาดเดาได้ว่าข้างในนี้ไม่ใช่แค่เอกสารทั่วไปแต่คงเป็นเอกสารทางราชการที่สำคัญอย่างหนึ่งแน่ แต่หากจะให้เปิดออกดูก็คงจะเสียมารยาทจนเกินไป ไว้รอให้เจ้าตัวกลับมาดูเองคงจะเหมาะกว่า

"ใกล้ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วค่ะ รดาลานะคะคุณป้า"

"เดี๋ยวสิจ๊ะ ป้ายังไม่รู้เลยว่าหนูรดาจะไปเรียนกี่ปีลูก"

รดานิ่งเงียบกับคำถามนี้ เธอเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องอยู่ที่นั่นนานแค่ไหนแต่คงไม่ใช่ภายในปีหรือสองปีแน่ เพราะตอนนั้นลูกของเธอคงเพิ่งจะคลอด

"รดายังไม่แน่ใจค่ะคุณป้า เอาไว้รดาจะติดต่อมาหาคุณป้าบ่อย ๆ แล้วกันนะคะ"

"ก็ได้จ้ะ แต่หนูรดาอย่าลืมว่าต้องติดต่อมาหาป้านะลูก ไม่งั้นป้าคงเป็นห่วงแย่"

"ค่ะ รดาสัญญา"