Todos los capítulos de กว่าจะรู้ว่ารัก: Capítulo 1 - Capítulo 10

ตอนที่ 1คู่หมั้น ที่เขาไม่ต้องการ"คู่หมั้นเหรอครับ" "ใช่ คู่หมั้น แกต้องหมั้นกับน้อง แล้วพอน้องเรียนจบแกก็ต้องแต่งงานกัน" "แต่แม่ครับ ผมโตแล้วนะครับ เรื่องหมั้นเรื่องแต่งงานให้ผมตัดสินใจเองได้ไหมครับ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้รักรดาด้วย""ตอนนี้ไม่รักอยู่กันไปเดี๋ยวก็รัก แกกับน้องก็เห็นกันมาตั้งแต่เล็ก ๆ แล้วแกก็ออกจะเอ็นดูหนูรดาไม่ใช่หรือไง""มันก็ใช่ครับ แต่ผมคิดกับรดาแค่น้องสาวเท่านั้น แล้วรดาเองก็คงคิดกับผมแค่พี่ชายเหมือนกันใช่ไหม รดา" 'ธาวิน' หันไปถามหญิงสาวที่รู้จักสนิทสนมกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยคนที่เขาทั้งรักและเอ็นดูเหมือนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ถึงตอนนี้ 'รดา' จะโตเป็นสาวสะพรั่งเต็มตัวแต่เขาก็ไม่เคยมองเธอเป็นอย่างอื่นนอกจากน้องสาวคนนึงเท่านั้น และตอนนี้เธอคนนี้กลับถูกแม่ของเขาจับมายัดเยียดให้เป็นคู่หมั้นของเขาแทน มันจะเป็นไปได้อย่างไร คู่หมั้นยังไม่เท่าไหร่แต่แม่ของเขาคิดไปถึงขั้นจะให้แต่งงานกันด้วยซ้ำ แต่งงานกับคนที่เขาแค่รู้สึกว่าเป็นน้องสาวเนี่ยนะ...ไม่มีทาง"..." คนที่ถูกโยนคำถามมาให้ได้แต่นิ่งเงียบ เธอรู้ว่าตอนนี้ธาวินกำลังโมโหมากแต่จะให้เธอตอบยังไงในเมื่อเธอไม่ได้คิดอย่างที่เ

ตอนที่ 3ความรักมือใหญ่ที่กำลังจะเปิดประตูรถเพื่อเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ หลังจากที่กิรณาเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้ว สายตาคมที่ก้มลงมองมือแล้วเห็นเข้ากับสัญลักษณ์ของการหมั้นหมายอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเองธาวินจัดการถอดมันออกแล้วยัดลงในกระเป๋ากางเกง เขาไม่อยากให้กิรณาเห็นแหวนหมั้นก่อนที่เขาจะบอกเรื่องนี้ด้วยตัวของเขาเองก่อนธาวินนั่งเงียบอยู่ในร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมืองทั้งที่ยังไม่ใช่เวลาของอาหารค่ำ แต่เขาก็พาเธอมายังที่แห่งนี้และกิรณาเองก็ไม่ได้คัดค้านเพราะเห็นว่าเขามีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก คงจะมีเรื่องในใจให้ต้องคิด"วินคะ หิวหรือเปล่าให้พรีมสั่งอะไรให้ไหม" กิรณาเอ่ยถามเสียงหวาน แต่เขาก็ยังเอาแต่จ้องเธอนิ่งไม่ตอบไม่พูดอะไรออกมา"...""วิน เป็นอะไรหรือเปล่า" กิรณาถามซ้ำเมื่อธาวินยังคงเงียบเหมือนเดิม"พรีม ผมมีเรื่องจะบอก" "อะไรคะ""ผมกำลังจะแต่งงาน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม เพียงแค่เขาพูดประโยคนั้นออกไปก็ได้เห็นสีหน้าสดใสหม่นหมองลงทันที ใบหน้าสวยของกิรณาดูเศร้าไปทันตาเห็นถ้าเพียงแค่เขาบอกว่า 'อยากแต่งงาน' เธอคงจะรู้สึกดีใจไม่น้อย แต่คำว่า 'กำลังจะแต่ง

ตอนที่ 5แค่นี้ก็พอแล้ว"ใกล้เสร็จหรือยัง จะได้ช่วย" แม้เสียงที่พูดออกมาจะฟังดูเย็นชาแต่รดากลับรู้สึกว่าเธอกำลังจะได้พี่วินคนเดิมกลับมา อย่างน้อยเขาก็ยังเป็นห่วงเธอขึ้นมาบ้างแล้วการย้ายออกมาอยู่บ้านหลังนี้ นับว่าเป็นอีกอย่างหนึ่งที่เธอคิดไม่ผิด เช่นเดียวกับการตอบตกลงแต่งงานกับเขา"กำลังจะเสร็จแล้วค่ะ รดาทำตั้งแต่เช้าแล้วก็เลยเหลือแค่เช็ดทำความสะอาดแค่นิดหน่อย""แล้วกินอะไรบ้างหรือยัง"นี่ก็กินเวลาเข้าไปบ่ายแล้ว ถ้าเธอทำมาตั้งแต่เช้าก็คงยังไม่ได้กินอะไรแน่ เพราะเท่าที่กวาดตาดูไปทางห้องครัวก็เหมือนจะไม่มีร่องรอยของการทำอาหารหรือบางทีอาจจะยังไม่มีแม้แต่ผักสักต้นที่จะเอามาประกอบอาหารได้ด้วยซ้ำ"ยังค่ะ รดากะว่าจะทำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยออกไปซื้อ" ร่างบอบบาง ผิวพรรณผุดผ่อง ใบหน้าที่ดูงามตาจนได้เป็นถึงดาวของมหาวิทยาลัย คุณหนูที่เคยเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ไม่เคยแม้แต่จะต้องทำอะไรด้วยตัวเอง กลับต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ หน้าตาขาวใสต้องเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น ผมเผ้ายุ่งหยิงแล้วยังต้องทำงานบ้านเองทุกอย่าง ภาพของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ธาวินรู้สึกสงสารจนจับใจ น้องสาวที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาไม่ต่างกับผู้เป็นพ่

ตอนที่ 7เย็นชาแต่ดูแลช่วงสายของอีกวัน รถของธาวินก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของรดาเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้เขาขับเข้ามาจอดยังโรงรถแทนที่จะจอดหน้าบ้านเหมือนเมื่อวานร่างสูงเดินสำรวจไปทั่วบ้าน ประตูบ้านที่เขาล็อกไว้ให้เมื่อวานก็ยังคงล็อกอยู่เหมือนเดิม แสดงว่าเจ้าของบ้านคงยังไม่เปิดมันเลยสักครั้งตั้งแต่เช้ามา"รดา" เสียงเรียกหาตัวเจ้าของบ้านไปจนทั่ว ก่อนจะแนบหูกับบานประตูห้องนอนของหญิงสาว แล้วได้คำตอบจากเสียงน้ำที่ดังมาจากในห้องนอนว่าเธอคงกำลังอาบน้ำอยู่"ทำไมตื่นสาย" ธาวินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะตรงเข้าครัวแล้วจัดการทำอาหารเช้าง่าย ๆ รอคนที่กำลังอาบน้ำ"อุ้ย! พี่วิน" รดาสะดุ้งตกใจเมื่อออกมาจากห้องนอนแล้วเจอกับ ธาวินที่นั่อยู่บนโซฟากลางห้อง"ทำไมตื่นเอาป่านนี้ นี่มันจะเที่ยงอยู่แล้วนะ" "คือ เมื่อคืนรดานอนดึกน่ะค่ะ ก็เลยเพิ่งตื่น" กว่าเธอจะกินข้าวเสร็จแล้วรอให้ย่อยก็ปาเข้าไปดึกดื่น เธอจึงไม่อยากรีบลุกจากที่นอนจนยาวมาถึงตอนนี้"ไปกินข้าวสิ ทำไว้ให้แล้ว" "ค่ะ" รดาส่งยิ้มให้คนหน้านิ่งแล้วหมุนตัวเดินไปยังโต๊ะอาหารที่เขาทำข้าวต้มไว้ให้เธอ หลังจากที่จัดการกับข้าวต้มแสนอร่อยจนเกลี้ยงชามและล้างเก็บเรียบ

ตอนที่ 9คนป่วยสายฝนเทกระหน่ำลงมาตั้งแต่ในตอนเย็นของวันหยุด รดาเร่งมือพรวนดินเพื่อปลูกต้นกุหลาบตรงแนวขอบรั้วบ้าน เหลืออีกสี่ห้าต้นก็จะเสร็จแล้ว แม้ฝนจะเทลงมาหนักแค่ไหนหญิงสาวก็ไม่อยากปล่อยคาไว้แบบนั้นจึงรีบปลูกให้เสร็จเสียทีเดียวและเป็นเวลาเดียวกับที่ธาวินกลับมาถึงบ้าน ชายหนุ่มวิ่งฝ่าสายฝนลงมาเปิดประตูรั้วก่อนจะกลับขึ้นไปแล้วขับเข้ามาจอดในโรงรถ แต่พอจะก้าวขาเข้าบ้านกลับเห็นร่างอันเปียกปอนกลางฝนที่ตกหนักนั่งอยู่แถวริมรั้ว ร่างสูงหันมองหาร่มแต่ก็ไม่เห็นสักคัน จึงตัดสินใจวิ่งฝ่าฝนกลับไปหาเธออีกครั้ง"ทำอะไร ไม่เห็นหรือไงว่าฝนตกเข้าบ้านเดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มตะโกนถามแข่งกับเสียงฝน ทั้งร่างของเขาเปียกโชกไม่ต่างจากหญิงสาว"จะเสร็จแล้วค่ะ เหลืออีกต้นเดียว" รดาชูต้นไม้ในมือให้เขาดูก่อนจะฝังมันลงในหลุมที่ขุดไว้แล้วฝังกลบ "ไปได้แล้ว" เมื่อเห็นว่าเธอปลูกต้นสุดท้ายเสร็จ ธาวินก็ลากมือของหญิงสาวแล้ววิ่งตรงเข้ามาในตัวบ้านทันที"ถ้าปลูกวันหลังมันจะตายหรือไง" เสียงเข้มดุว่าทันทีเมื่อทั้งสองคนหลบเข้ามาอยู่ใต้ชายคาของบ้าน"ก็รดาเห็นว่าจะเสร็จแล้วก็เลยไม่อยากทิ้งไว้นี่คะ""แล้วถ้าป่วยขึ้นมามันจะคุ้มกันไห