ตอนที่ 49 หวงเมีย

ตอนที่ 49

หวงเมีย

บรรยากาศในร้านก็คึกคัก ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาหาเครื่องดื่มในแบบที่ตัวเองโปรด พนักงานของร้านต่างช่วยกันบริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างกับเจ้าของร้านคนสวยที่ยังมีรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม

"สวัสดีครับคุณรดา" เสียงทักคุ้นหูมาจากหน้าประตูร้าน รดาหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทไปเสียแล้ว

"สวัสดีค่ะคุณพล ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะคะ"

"เปล่าครับ มากันเยอะ เดี๋ยวภัทรกับยัยแพรวก็ตามมา แล้วพรีมก็ใกล้จะถึงแล้วครับ"

"นัดกันมาเหรอคะ มากันครบทีมเชียว"

"ไอ้วินครับมันนัดผมกับพรีมมาเห็นบอกว่าอยากเจอ ส่วนภัทรกับแพรวเห็นว่าจะมาที่นี่อยู่พอดี มาแจกการ์ดน่ะครับ"

"ออค่ะ งั้นเชิญคุณพลด้านในก่อนแล้วกันค่ะ" 

ปรพลเล็งมองหาโต๊ะว่างสำหรับสมาชิกที่จะตามมา เลือกได้เป็นมุมโซฟาตัวยาวด้านในสุดของร้าน จึงเข้าไปนั่งรอเป็นคนแรก

ไม่กี่นาทีต่อมาภัทรและแพรววดีก็เข้ามาถึงร้าน หลังจากกล่าวทักทายเจ้าของร้านเสร็จก็เข้าไปสมทบกับปรพลที่อยู่ด้านใน

เหลือสองคนสุดท้ายธาวินและกิรณา แต่ไม่นานหญิงสาวหน้าสวยก็เดินยิ้มเข้ามา ขาดแต่ชายหนุ่มตัวตั้งตัวตี ที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะโผล่มาเสียที

"ระหว่างรอคุณวิน ผมกับแพรวขออนุญาตแจกการ์ดกับทุกคนก่อนแล้วกันครับ นี่ครับคุณพรีม รดา แล้วก็อันนี้ของพี่พลครับ"

 ภัทรแจกจ่ายซองสีชมพูให้กับทุกคนที่นั่งอยู่ในโต๊ะ กำหนดการแต่งงานในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ทำให้ว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวต้องออกแจกจ่ายการ์ดเชิญให้กับคนรู้จัก โชคดีที่วันนี้ธาวินนัดพบปรพลและกิรณาจึงได้อาศัยโอกาสนี้มาร่วมวงด้วยเลยทีเดียว

"อิจฉาจัง มีแต่คนจะแต่งงานทีนี้ก็เหลือผมคนเดียวที่ยังโสด อยากมีเมียว่ะ" ปรพลพูดขึ้นกลางวง เรียกเสียงหัวเราะของสมาชิกในโต๊ะได้ทุกคน

"แต่วินก็ยังไม่แต่งงานนะ เท่ากับว่าพลก็ยังมีเพื่อนอยู่" กิรณาแกล้งพูดปลอบใจ เพราะถึงธาวินจะยังไม่แต่งแต่ว่าที่เจ้าสาวก็นั่งยิ้มหน้าสวยอยู่ตรงหัวโต๊ะนู่นแล้ว

"อ้าว คุณรดายังไม่แต่งงานเหรอครับ" ปรพลหันมาถามด้วยความสงสัย ก็ในเมื่อรดากับธาวินจดทะเบียนกันแล้ว มีลูกด้วยกันแล้ว แล้วยังไม่แต่งงานกันอีกเหรอ

"ยัง ทำไมแกคิดจะเสียบหรือไง" คนถูกถามยังไม่ได้ตอบ แต่คนที่ตอบคือคนที่ทุกคนกำลังรอและบังเอิญมาทันได้ยินคำถามของเพื่อนรักเข้าพอดี

ทุกคนในโต๊ะหันไปมองธาวินที่เดินหน้าตึงเข้ามาพร้อมกับถุงอะไรบางอย่างในมือ

ท่าทางยียวนของธาวิน ทำให้ปรพลนึกหมั่นไส้อยากแกล้งเพื่อนคนนี้อีกครั้ง

"เออ ก็รอแล้วเมื่อไหร่แกจะหย่าล่ะ"

"ไม่หย่า แล้วก็จะประกาศให้คนทั้งโลกรู้ด้วยว่ารดาเป็นเมียฉัน" พูดจบธาวินก็หยิบของจากในถุงไปวางบนมุมหน้าเคาร์เตอร์สำหรับให้ลูกค้าสั่งเครื่องดื่ม เพราะดูมาแล้วว่ามุมนี้จะทำให้ทุกคนที่เข้ามาในร้านมองเห็นได้ง่าย

ปรพลเดินตามไปดูด้วยความอยากรู้ แล้วก็ต้องทำตาโตปนความขำเมื่อเห็นว่าสิ่งนั้นคืออะไร

"ทะเบียนสมรส ไอ้วินแกจะบ้าเหรอเอามาวางตรงนี้ทำไม" เสียงพูดด้วยความตกใจของปรพลกับชื่อของเอกสารที่ได้ยิน ทำให้รดาลุกออกจากโต๊ะไปมองด้วยอีกคน

"พี่วิน ทำอะไรเนี่ย"

"เอาทะเบียนสมรสมาวางกันพวกที่คิดจะจีบเมียคนอื่น จะได้รู้ว่าเจ้าของร้านนี้มีสามีแล้วและไม่มีวันที่จะหย่าด้วย"

"จะบ้าเหรอพี่วิน ร้านกาแฟที่ไหนเขาเอาทะเบียนสมรสมาวางกันแบบนี้"

"ทำไมล่ะ ก็ร้านนี้เป็นของรดาจะเอาอะไรมาวางก็ไม่ผิดสักหน่อย แล้วพี่ก็พอใจแบบนี้"

ปรพลหลุดขำกับคนหวงเมียอย่างหนักเดินกลับไปยังโต๊ะของตัวเองพร้อมกับธาวินที่เดินตามไปติด ๆ เสียงหัวเราะขำขันดังขึ้นไม่กี่วินาทีต่อมาเมื่อปรพลบอกเล่าเรื่องความหวงเมียของธาวินให้เพื่อนในกลุ่มฟัง

"พี่วิน เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้" รดาทั้งโกรธทั้งอายที่ธาวินเล่นเอาทะเบียนสมรสมาโชว์หราเสียขนาดนี้ ยิ่งเห็นหน้าของพนักงานในร้านที่ส่งเสียงแซวมาเป็นระยะด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เธอรู้สึกอายแทบจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี

"พี่รดาคะ ตกลงผู้ชายคนหล่อนั่นเป็นสามีพี่รดาจริงเหรอคะ" ข่าวใหม่ที่เพิ่งรู้และเป็นข่าวดีที่พนักงานในร้านทั้งสามคนก็อยากให้เป็นแบบนั้น

"หลักฐานขนาดนี้ คงไม่ต้องถามแล้วมั้งจ๊ะ" รดาแกล้งตอบเสียงเข้มกลบความอายที่คนเป็นสามีจงใจทำไว้ก่อนจะเดินตามไปที่โต๊ะตามเดิม

"การ์ดเชิญผมให้รดาไว้แล้วนะครับ คุณวินไปให้ได้นะครับ" ภัทรบอกเชิญคนที่มาทีหลัง แล้วปรายสายตามองภรรยาคนสวยของธาวินที่นั่งหน้ามู่ทู่อยู่ข้าง ๆ

"รดา ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ หรือว่าอยากแต่งบ้าง" แพรววดีพูดแซวเพื่อนสาว เธอรู้จากภัทรว่าธาวินคือสามีของรดาและเป็นพ่อของของขวัญ แต่ก็เพิ่งจะเคยเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก และก็พอจะรู้วันนี้เหมือนกันว่าคนนี้หวงภรรยาไม่เบา

"นั่นสิ รดากับพี่ยังไม่ได้แต่งงานกันเลย ถ้าอย่างนั้นเราแต่งงานกันดีไหม" ถ้านี่คือการขอแต่งงานก็คงจะเป็นการขอที่แปลกที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา รดาหันขวับไปมองคนเป็นสามีบทจะแต่งก็พูดขึ้นมาหน้าตาเฉยราวกับเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน เหนื่อยกับสามีคนนี้ของเธอจริง ๆ

"พี่วินมาพูดอะไรตอนนี้คะ" หากเขาฟังออกคงจะรู้ว่าเธอกำลังต่อว่าเขาอยู่

"นั่นสิ ก็ตอนนี้เรามีลูกกันแล้วนี่เนอะ พี่คงพูดเรื่องนี้ช้าไปใช่ไหม" อยากจะเอาหัวโขกฝา เขาเข้าใจความหมายของเธอไปคนละเรื่องได้ยังไงเนี่ย

"อ้าว วินมีลูกแล้วเหรอ ทำไมพรีมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ" กิรณาดูจะเป็นคนเดียวในที่นี้ที่ยังไม่รู้ว่าธาวินมีลูกสาวน่ารักแล้วหนึ่งคน เพราะเธอยังไม่เคยได้เจอกับลูกสาวของธาวินเหมือนคนอื่น ๆ และเพราะไม่ค่อยได้ติดต่อกับชายหนุ่มจึงทำให้เธอไม่ได้รู้เรื่องราวของเขามากสักเท่าไหร่

"อืม มีแล้วชื่อของขวัญ น่ารักมากด้วยนะ"

"ใช่ครับ หน้าเหมือนคุณวินเป๊ะเลย ผมคอนเฟิร์ม" ภัทรพูดเสริม

"แล้วไหนล่ะ พรีมอยากเห็น"

"ไปเนิร์สเซอรีค่ะ บ่าย ๆ ถึงจะไปรับ" รดาตอบแทน

"ดีจัง อย่างนี้วินก็นำหน้าพวกเราไปหลายก้าวแล้วสิ"

"ยัง ๆ เพิ่งจะก้าวเดียวเอง แต่อีกก้าวก็คงจะไม่นานกำลังเร่งอยู่" คำพูดล่อแหลมของธาวินทำให้ทุกสายตาหันมามองรดา เพราะคงจะเข้าใจความหมายว่าเขาหมายถึงอะไร คนถูกมองจึงได้แต่นั่งหน้าแดงตวัดสายตาไปหาสามี

"พี่วิน พูดบ้าอะไรเนี่ย" รดากระซิบพูดกับธาวิน ตั้งแต่เขามาถึงก็ทำแต่เรื่องที่ให้เธอต้องอับอายยังไม่เว้นเลยสักนาที

"บ้าตรงไหน ก็พี่เร่งอยู่จริง ๆ คืนนี้ก็เร่งอีก"

ไม่ว่าจะต่อว่าหรือทำหน้าดุยังไง ก็ไม่ทำให้สามีจอมหื่นของเธอสะทกสะท้านได้เลยสักนิด มีแต่จะยิ่งทวีมากขึ้นเสียด้วยซ้ำ แล้วก็ต้องเป็นเธอที่ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้เขาอีกจนได้