Masukตอนที่ 50
ตลอดไป
ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านจนถึงเวลาค่ำมืด รดาก็เอาแต่หน้าบึ้งไม่พูดไม่จากับสามี ธาวินเองก็พอจะรู้ว่าอาการแง่งอนของภรรยาเป็นเพราะอะไร เขาพยายามง้องอนหาทางพูดคุยทุกอย่างแล้ว แต่รดาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดปากพูดกับเขาสักคำ
แต่ก็ใช่ว่าจะหมดหนทางเสียทีเดียว ในเมื่อเขายังมีนางฟ้าตัวน้อยอยู่ทั้งคน ไม่พูดกับพ่อแต่ก็ต้องพูดกับลูกแน่ ธาวินจึงต้องเพิ่งความน่ารักของเด็กน้อยเข้าช่วยเสียแล้ว
"ของขวัญคะ คุณแม่ไม่ยอมพูดกับคุณพ่อเลย ของขวัญช่วยคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ" ธาวินก้มพูดกับร่างน้อยที่อยู่บนเตียงนอน ตอนนี้ยัง
พอมีเวลาก่อนที่เด็กน้อยจะเข้านอน เขาจึงต้องใช้ลูกรักเป็นตัวช่วยให้คนเป็นแม่คืนดีกับเขาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้...อด
"ได้ค่ะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับคำด้วยเสียงน่ารัก
"ถ้าอย่างนั้นของขวัญไปบอกคุณแม่ว่าให้พูดกับคุณพ่อหน่อยนะคะ ถ้าคุณแม่ยังไม่ยอมพูดกับคุณพ่อแบบนี้คุณพ่อคงเศร้าแน่เลยค่ะ"
"ค่ะคุณพ่อ" ธาวินระบายยิ้มเมื่อต่อรองกับลูกสาวได้สำเร็จ แล้วยกร่างของลูกสาวขึ้นมาอุ้มก่อนจะพาไปยังห้องนอนของตัวเอง ซึ่งคนเป็นแม่หายเงียบเข้าไปได้สักพักแล้ว
"คุณแม่ขา" เด็กน้อยส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างของคนเป็นแม่ ที่นั่งอยู่บนเตียง ธาวินย่อตัวลงแล้วปล่อยให้ลูกเดินเข้าไปหาอ้อมแขนของรดาที่อ้ารับ ส่วนตัวเองก็ยืนกอดอกพิงขอบประตูดูผลงาน
"ว่าไงคะ"
"คุณแม่คุยกับคุณพ่อนะคะ" แค่ประโยคแรกก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นแผนการของคนเป็นพ่อแน่ รดาเหลือบมองไปยังสามีที่ยืนยิ้มมองมาทางเธอและลูกสาว
"ของขวัญสงสารคุณพ่อค่ะ"
"แล้วของขวัญไม่สงสารคุณแม่เหรอคะ คุณพ่อทำให้คุณแม่ต้องโกรธนะ"
"สงสารค่ะ" พูดแค่นั้นแล้วเด็กน้อยก็เดินกลับไปหาคนเป็นพ่อ ธาวินย่อตัวนั่งลงเมื่อเห็นลูกสาวเดินมาหาตน
"คุณพ่อทำคุณแม่" มือเล็กตีแปะลงบนแก้มของชายหนุ่มคล้ายกับต้องการลงโทษคนทำผิด
"คุณพ่อขอโทษคุณแม่แล้วครับ แต่คุณแม่ก็ไม่คืนดีกับคุณพ่อสักที"
เด็กน้อยนิ่งฟังกรอกตาไปมาเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะจับนิ้วคนเป็นพ่อแล้วจูงให้เดินมานั่งลงบนเตียงข้างผู้เป็นแม่
"คุณพ่อ จุ๊บ" ปากเล็กออกเสียงสั่งคนเป็นพ่อ แต่นิ้วชี้น่ารักชี้ลงบนแก้มของคนเป็นแม่ ธาวินยกยิ้มเมื่อลูกสาวช่างรู้ความเข้าทางเขาเสียจริง
จมูกโด่งกดฝังลงบนแก้มนิ่มของภรรยาตามคำสั่งลูกสาว ส่งยิ้มตาใสให้คนเป็นแม่ที่หันมาถลึงตาใส่
"ลูกสั่งนะ พี่ต้องทำ"
"ไม่ต้องมาอ้างเลยพี่วิน"
"เปล่า รดาก็ได้ยินไม่ใช่เหรอว่าลูกพูด"
"คุณแม่คุยกับคุณพ่อแย้ว" เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นดีใจ เมื่อภารกิจของตัวเองสำเร็จกก่อนที่คนเป็นพ่อจะรวบตัวลูกสาวเข้าไปไว้ในอ้อมกอดอีกครั้ง
"ของขวัญคะ ของขวัญอยากได้น้องไหมคะ" คำถามของเขาทำให้เขาได้รับสายตาพิฆาตมาจากคนเป็นภรรยาอีกครั้ง
"อยากได้ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้น ของขวัญไปเข้านอนดีกว่านะคะคุณพ่อจะได้ทำน้องให้ของขวัญไง"
"พี่วิน" รดาโพล่งออกไปอย่างเหลืออด
"จ๋า พี่พาลูกไปนอนก่อนนะแล้วจะกลับมาทำน้องให้ของขวัญนะจ๊ะ เมียสุดที่รัก" จมูกโด่งฝังลงบนแก้มนิ่มอีกฟอดใหญ่ ก่อนจะอุ้มลูกออกไปจากห้อง แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเดินตามมาอย่างเร่งรีบจึงหันไปสั่งเสียงเข้ม
"อย่าคิดจะล็อกห้อง ถ้าพี่กลับมาแล้วห้องล็อกคืนนี้รดาโดนหนักกว่าทุกคืนแน่ พี่รับรอง" มือบางที่คิดจะเอื้อมปิดประตูชะงักงันแน่นิ่งไปด้วยคำขู่ ทำไมเขาต้องรู้ทันเธอไปเสียทุกเรื่องด้วยนะ
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงต่อมาธาวินก็กลับเข้ามาในห้องนอนคงเพราะกลัวคำขู่ของเขา ประตูห้องถึงยังเปิดรับเขาให้เข้ามาอย่างง่ายดาย
"รดา หลับหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแนบไปกับแก้มสาว
"หลับแล้วค่ะ" ธาวินหลุดขำ คนหลับที่ไหนยังตอบคำถามได้อีกแต่ในเมื่อเธอแกล้งบอกว่าหลับ เขาก็จะแกล้งตามน้ำไปแล้วกัน
"ว้า! หลับซะแล้วแต่ไม่เป็นไร งั้นก็ลักหลับเมียสักคืนแล้วกัน"
ยังไม่ทันทีเขาจะได้ทำอย่างที่พูด คนที่บอกว่าหลับก็พลิกร่างกลับมามองหน้าเขาตาแป๋วเสียก่อน ขนาดบอกว่าหลับเขาก็ยังไม่คิดจะยอมปล่อยเธอไปเลย
"อ้าวตื่นแล้วเหรอ" ธาวินแกล้งถามอย่างกวน ๆ
"พี่วิน คืนนี้ไม่แกล้งรดาได้ไหมคะ" สายตาวิงวอนพร้อมน้ำเสียงออดอ้อนเปล่งบอกคนเป็นสามี ในเมื่อไม้แข็งใช้ไม่ได้ก็คงต้องลองไม้อ่อนดู
"พี่ไม่เคยแกล้งรดาเลยนะ พี่แค่อยากทำน้องให้ของขวัญไว ๆ แค่นั้น"
ไม่สำเร็จ ไม่ว่าจะอ่อนจะแข็งเขาก็ไม่ปรานีเธออยู่ดี
"รดาเชื่อแล้วค่ะ ว่าคำพูดของพี่วินเป็นจริง"
"คำไหน?"
"พี่วินเคยบอกรดาว่า วันหนึ่งรดาจะรู้ว่าคิดผิดที่คิดจะแต่งงานกับพี่ ถ้ารู้ว่าพี่หื่นขนาดนี้รดาคงไม่ตอบตกลงคุณป้าไปตั้งแต่แรก" เสียงเง้างอนตัดพ้อตัวเองช่างดูน่าสงสารแต่กลับทำให้ชายหนุ่มขำขันไปเสียได้
"งั้นพี่ว่า พี่คงต้องเปลี่ยนคำพูดของตัวเองใหม่แล้วล่ะเพราะพี่คิดว่ารดาคิดถูกแล้วที่รักพี่"
จบประโยคแสนหวานธาวินก็ใช้การกระทำเป็นการบอกเธออีกทางว่าการตัดสินใจของเธอมันถูกมาตั้งแต่ต้นและคงจะถูกตลอดไป และเขาก็ยินดีที่จะมอบความรักให้เธอไปตลอดชีวิต
และตลอดคืน....
ตอนพิเศษ 4 แม้จะปฏิเสธแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับกระเส่าอย่างคนที่กำลังร้องขอ และร่างกายของเธอก็กำลังตอบรับเขา ซึ่งสวนทางกับคำคัดค้านอย่างสิ้นเชิง“อย่าห้ามพี่เลยนะรดา พี่จะไม่ทำให้ลูกของเราต้องเป็นอันตราย พี่สัญญา” น้ำเสียงที่กระซิบบอกกับเธอก็สั่นพร่าไม่แพ้กัน และตอนนี้เขาก็อยากจะปลดปล่อยความทรมานของตัวเองเต็มที“แต่พี่วินจะต้องห้ามตัวเองไม่ได้นะคะ รดากลัว” ใบหน้าสวยที่ถูกปลุกด้วยปลายนิ้วจนต้องตื่นจากนิทราเอียงมาบอกสามี“ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี เขาก็เป็นลูกพี่เหมือนกัน พี่แค่จะแสดงความรักกับแม่ของเขา พี่ว่าลูกคงจะเข้าใจและเปิดทางให้พี่แน่นอน เชื่อพี่สิ” ถึงเธอไม่เชื่อเขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอนอนหลับอย่างสบายแน่“รอให้รดาคลอดลูกก่อนได้ไหมคะ” แม้จะไม่เห็นทางสำเร็จแต่รดาก็ยังพยายามที่จะต่อรองกับเขา“นานไปรดา พี่ทนรอนานขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้พี่อยากจะรักรดาเต็มทนแล้ว ขอเถอะนะ” ไม่รอให้รดาปฏิเสธอีกครั้ง ธาวินประกบจูบเพื่อปิดเสียงค้านของเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเขา และทำให้ร่างกายของเธอเลิกต่อต้านด้วยปลายนิ้วของเขาต่อเช่นกัน“อ๊ะ พี่วิน อื้ออ อา...” ในที่สุดเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความช่ำชอง
ตอนพิเศษ 3คืนเข้าหอสองเดือนต่อมา...งานแต่งแบบเรียบง่ายที่มีแขกแค่เครือญาติและเพื่อนสนิท สิ้นสุดลงในเวลาเกือบสามทุ่ม หลังจากส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จเรียบร้อย ผู้ใหญ่ทุกท่านก็พากันออกจากห้องเพื่อให้บ่าวสาวได้อยู่กันตามลำพัง ตามประเพณีของการแต่งงานรดาอยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกชายกระโปรงยาวฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา ไม่รัดรูปจนน่าอึดอัดเพราะกำลังท้องอ่อน ๆ แต่ก็ไม่หลวมโครกจนดูไม่งามตา น้องของขวัญถูกคุณปู่และคุณย่าพาตัวกลับไปนอนที่บ้านของพวกท่านด้วย บ้านหลังนี้จึงเหลือแค่เธอกับนาวินซึ่งเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้น“พี่วินจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะ รดาต้องแกะผมแกะชุดก่อน” รดาหันไปบอกสามีที่นอนตะแคงเท้าแขนหนุนหัวมองเธออยู่บนเตียงนอน“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอนะรดา” แต่ธาวินกลับไม่สนใจปฏิบัติตามคำบอกกล่าวของเธอ แล้วยังพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนลุกยังไงชอบกล“ค่ะ คืนเข้าหอ คืนแรกของการแต่งงานก็คือคืนเข้าหอไงคะ ทำไมเหรอคะ”“ก็ปกติคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ต้องดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันไม่ใช่เหรอ” รดาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นในทันที หญิงสาวส่งสายตามองค้อนไปให้สามีที่คงเริ่มจะหื่นขึ้นมาอีกแล้ว“ตามปกติก
ตอนพิเศษ 2แพ้ท้องอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของธาวินหนักขึ้นเรื่อย ๆ เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด มีแต่รดากับลูกสาวที่เขาไม่กล้าจะโมโหใส่ นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานหรือเพื่อนของเขาก็พาลโดนกันไปทุกคน จนรดาเองก็เหนื่อยใจกับอาการเอาแต่ใจ ไร้เหตุผลที่หนักข้อขึ้นทุกวัน"พี่วินคะ พี่วินมีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ ช่วงนี้พี่เป็นอะไรทำไมถึงขี้โมโหแบบนี้" รดาต่อว่าสามีเมื่อกลับมาถึงบ้าน หลายวันมานี้ปรพลมักจะมาหาของขวัญที่ร้านบ่อย ๆ คงเพราะเหงา ๆ เลยอยากมาเล่นกับลูกสาวของเธอ และทำให้ธาวินโมโหและพาลใส่ปรพลได้ทุกครั้งที่เขามาหา ดีหน่อยที่ปรพลไม่ถือสาเพราะเห็นว่าเป็นพื่อนสนิทกัน ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกันไปนานแล้วแน่ ๆ "โธ่ รดาก็ไอ้พลมันเล่นมาที่ร้านทุกวันเลย พี่ก็หึงสิ""แต่พี่ก็เห็นว่าคุณพลเขามาเล่นกับของขวัญนะคะ""แต่มันตั้งใจมาหารดาด้วย พี่รู้" "พี่วิน""พี่ว่ารดาปิดร้านไปเลยดีไหม ไอ้พลจะได้หมดข้ออ้างมาที่ร้านอีก" รดาถอนหายใจอย่างหนักอก สามีของเธอเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "รดาไม่พูดกับพี่วินแล้วค่ะ" รดาหมุนตัวจะกลับเข้าห้องแต่ไม่รู้เป็นเพราะหมุนเร็วไปหรือเปล่า จึงทำให้เธอรู้ส
ตอนพิเศษ 1อ้อนพี่ได้คนเดียวครอบครัวแสนสุขของเด็กหญิงธารดาในยามเข้าช่างเป็นภาพที่น่ามอง สาวน้อยยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางร่างของคนเป็นพ่อและแม่ที่กำลังโน้มตัวเข้าหาแล้วหอมแก้มกันในตอนเช้าก่อนจะออกจากบ้าน ใบหน้าเล็กแหงนเงยฉีกยิ้มกับภาพตรงหน้า ก่อนที่ทั้งธาวินและรดาจะก้มลงมองลูกสาวแล้วย่อตัวลงนั่ง"ยิ้มอะไรคะ คนสวยของคุณพ่อ" ธาวินกอดร่างเล็กที่อยู่ระหว่างขาของเขาทั้งสองข้าง เอ่ยถามยิ้ม ๆ เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขายังยิ้มไม่ยอมหยุด"คุณพ่อจุ๊บคุณแม่" เสียงเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มน่าเอ็นดู จนคนเป็นพ่ออดที่จะฝังจมูกลงกับแก้มเล็กไม่ได้"คุณพ่อจุ๊บของขวัญด้วยดีไหม""ดีค่ะ" ของขวัญรีบพยักหน้ารัว ๆ เอ่ยตอบน้ำเสียงดีใจ"จุ๊บตรงไหนดีน้าาา" ธาวินทำเป็นมองไปทั้งดวงหน้าน้อยก่อนจะยิ้มแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็กของลูกสาว"หน้าผาก แก้ม จมูก แล้วก็ปากเล็ก ๆ" ริมฝีปากของคนเป็นพ่อพรมจูบไปทุกจุดที่เอ่ยพูด สาวน้อยได้แต่ยิ้มชอบใจ"คุณพ่อจุ๊บทุกวันได้ไหมคะ" "ได้สิคะ คุณพ่อจะจุ๊บของขวัญทุกวันเลยค่ะ""จุ๊บคุณแม่ด้วย""สำหรับคุณแม่คุณพ่อจุ๊บทุกวันและทั้งคืนอยู่แล้วค่ะ" ธาวินพูดบอกลูกสาวพร้อมทั้งส่งสายตาเจ
ตอนที่ 50ตลอดไปตั้งแต่กลับมาถึงบ้านจนถึงเวลาค่ำมืด รดาก็เอาแต่หน้าบึ้งไม่พูดไม่จากับสามี ธาวินเองก็พอจะรู้ว่าอาการแง่งอนของภรรยาเป็นเพราะอะไร เขาพยายามง้องอนหาทางพูดคุยทุกอย่างแล้ว แต่รดาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดปากพูดกับเขาสักคำแต่ก็ใช่ว่าจะหมดหนทางเสียทีเดียว ในเมื่อเขายังมีนางฟ้าตัวน้อยอยู่ทั้งคน ไม่พูดกับพ่อแต่ก็ต้องพูดกับลูกแน่ ธาวินจึงต้องเพิ่งความน่ารักของเด็กน้อยเข้าช่วยเสียแล้ว"ของขวัญคะ คุณแม่ไม่ยอมพูดกับคุณพ่อเลย ของขวัญช่วยคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ" ธาวินก้มพูดกับร่างน้อยที่อยู่บนเตียงนอน ตอนนี้ยังพอมีเวลาก่อนที่เด็กน้อยจะเข้านอน เขาจึงต้องใช้ลูกรักเป็นตัวช่วยให้คนเป็นแม่คืนดีกับเขาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้...อด"ได้ค่ะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับคำด้วยเสียงน่ารัก"ถ้าอย่างนั้นของขวัญไปบอกคุณแม่ว่าให้พูดกับคุณพ่อหน่อยนะคะ ถ้าคุณแม่ยังไม่ยอมพูดกับคุณพ่อแบบนี้คุณพ่อคงเศร้าแน่เลยค่ะ""ค่ะคุณพ่อ" ธาวินระบายยิ้มเมื่อต่อรองกับลูกสาวได้สำเร็จ แล้วยกร่างของลูกสาวขึ้นมาอุ้มก่อนจะพาไปยังห้องนอนของตัวเอง ซึ่งคนเป็นแม่หายเงียบเข้าไปได้สักพักแล้ว"คุณแม่ขา" เด็กน้อยส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างของค
ตอนที่ 49หวงเมียบรรยากาศในร้านก็คึกคัก ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาหาเครื่องดื่มในแบบที่ตัวเองโปรด พนักงานของร้านต่างช่วยกันบริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างกับเจ้าของร้านคนสวยที่ยังมีรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม"สวัสดีครับคุณรดา" เสียงทักคุ้นหูมาจากหน้าประตูร้าน รดาหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะคุณพล ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะคะ""เปล่าครับ มากันเยอะ เดี๋ยวภัทรกับยัยแพรวก็ตามมา แล้วพรีมก็ใกล้จะถึงแล้วครับ""นัดกันมาเหรอคะ มากันครบทีมเชียว""ไอ้วินครับมันนัดผมกับพรีมมาเห็นบอกว่าอยากเจอ ส่วนภัทรกับแพรวเห็นว่าจะมาที่นี่อยู่พอดี มาแจกการ์ดน่ะครับ""ออค่ะ งั้นเชิญคุณพลด้านในก่อนแล้วกันค่ะ" ปรพลเล็งมองหาโต๊ะว่างสำหรับสมาชิกที่จะตามมา เลือกได้เป็นมุมโซฟาตัวยาวด้านในสุดของร้าน จึงเข้าไปนั่งรอเป็นคนแรกไม่กี่นาทีต่อมาภัทรและแพรววดีก็เข้ามาถึงร้าน หลังจากกล่าวทักทายเจ้าของร้านเสร็จก็เข้าไปสมทบกับปรพลที่อยู่ด้านในเหลือสองคนสุดท้ายธาวินและกิรณา แต่ไม่นานหญิงสาวหน้าสวยก็เดินยิ้มเข้ามา ขาดแต่ชาย






![บ่วงรักรอยบาป [NC-20+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
