ตอนพิเศษ 2 แพ้ท้อง

ตอนพิเศษ 2

แพ้ท้อง

อาการหงุดหงิดงุ่นง่านของธาวินหนักขึ้นเรื่อย ๆ เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด มีแต่รดากับลูกสาวที่เขาไม่กล้าจะโมโหใส่ นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานหรือเพื่อนของเขาก็พาลโดนกันไปทุกคน จนรดาเองก็เหนื่อยใจกับอาการเอาแต่ใจ ไร้เหตุผลที่หนักข้อขึ้นทุกวัน

"พี่วินคะ พี่วินมีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ ช่วงนี้พี่เป็นอะไรทำไมถึงขี้โมโหแบบนี้" รดาต่อว่าสามีเมื่อกลับมาถึงบ้าน หลายวันมานี้ปรพลมักจะมาหาของขวัญที่ร้านบ่อย ๆ คงเพราะเหงา ๆ เลยอยากมาเล่นกับลูกสาว

ของเธอ และทำให้ธาวินโมโหและพาลใส่ปรพลได้ทุกครั้งที่เขามาหา ดีหน่อยที่ปรพลไม่ถือสาเพราะเห็นว่าเป็นพื่อนสนิทกัน ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกันไปนานแล้วแน่ ๆ

 "โธ่ รดาก็ไอ้พลมันเล่นมาที่ร้านทุกวันเลย พี่ก็หึงสิ"

"แต่พี่ก็เห็นว่าคุณพลเขามาเล่นกับของขวัญนะคะ"

"แต่มันตั้งใจมาหารดาด้วย พี่รู้"  

"พี่วิน"

"พี่ว่ารดาปิดร้านไปเลยดีไหม ไอ้พลจะได้หมดข้ออ้างมาที่ร้านอีก"  

รดาถอนหายใจอย่างหนักอก สามีของเธอเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "รดาไม่พูดกับพี่วินแล้วค่ะ"   

รดาหมุนตัวจะกลับเข้าห้องแต่ไม่รู้เป็นเพราะหมุนเร็วไปหรือเปล่า จึงทำให้เธอรู้สึกหน้ามืด ร่างบางเซจนเกือบล้มหากธาวินไม่เข้ามารับคงลงไปกองกับพื้นบ้านแล้ว

"รดาเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า" ธาวินรีบถามปากคอสั่นเมื่อเห็นใบหน้าของภรรยาซีดลง

"เปล่าค่ะ คงหมุนตัวเร็วไปหน่อยก็เลยเวียนหัว"

"งั้นไปนั่งพักก่อนนะ" ธาวินประคองร่างของภรรยาไปนั่งที่โซฟากลางบ้าน ประคองหน้าสวยขึ้นมามองใกล้ ๆ ด้วยความเป็นห่วง

"ดูสิหน้าซีดเลย โมโหพี่มากเหรอ พี่ขอโทษนะครับ" ชายหนุ่มทำหน้าเหมือนกับรู้สึกผิด คิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุจนทำให้ภรรยาเป็นแบบนี้ 

รดาหลุดขำกับท่าทางเหมือนเด็กน้อยแต่ดูไม่น่ารักสักนิด "พี่วิน ไม่น่ารักเลยค่ะ" 

"ไม่น่ารักก็ไม่เป็นไร แค่รู้ว่ารดารักพี่ก็พอแล้ว" 

"แหวะ พอเลยค่ะ รดาจะไปอาบน้ำแล้ว พี่วินดูลูกด้วยนะคะ"

 "ค้าบบ คุณเมียสุดที่รัก" ธาวินพูดเสียงหวาน ก่อนจะส่งยิ้มและจูบปากเปล่าไปให้ภรรยาคนสวยที่หันมามอง

"เลี่ยน" รดาพูดทิ้งท้ายแล้วเดินยิ้มเข้าไปในห้อง อาการมึนหัวทุเลาไปแล้ว เหลือแต่อาการมึนเมาความรักจากสามีของเธอ

หลายวันติดต่อกันที่รดามักจะมีอาการมึนหัวอยู่บ่อย ๆ จน          ธาวินนึกเป็นห่วง หนักเข้าจึงพาหญิงสาวมาตรวจที่โรงพยาบาลถึงแม้รดาจะไม่ยอม เพราะคิดว่าคงเป็นแค่อาการที่นอนไม่เพียงพอ แต่เขาก็ไม่วางใจและบังคับเธอมาจนได้

"ยินดีด้วยค่ะ ภรรยาของคุณท้องได้หนึ่งเดือนแล้วค่ะ" ว่าที่คุณพ่อลูกสองฉีกยิ้มกว้างถึงใบหู ลูกคนแรกเขาไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้รับรู้ในตอนที่เธอตั้งท้อง ครั้งนี้จึงนับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินกับหูตัวเองตั้งแต่ต้นว่าเขากำลังจะมีลูกอีกคน   

"พี่วิน ยิ้มอะไรกันหนักกันหนาคะ ทำอย่างกับไม่เคยมีลูก" รดาติงสามีที่ยังยิ้มไม่ยอมหุบตั้งแต่กลับมาถึงร้าน

"ก็พี่ดีใจ เพิ่งรู้นะว่าเวลาที่เราได้ยินหมอบอกว่ากำลังจะมีลูกมันรู้สึกยังไง"

"เหรอคะ ว่าที่คุณพ่อลูกสอง" รดายื่นหน้าพูดประชดประชันสามีที่ยังนั่งยิ้มเหม่ออยู่กลางอากาศ

"พี่รดาจะมีลูกอีกคนเหรอคะ" พนักงานสาวถามขึ้นด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้ยินรดาล้อธาวินว่าจะเป็นคุณพ่อลูกสอง

"จ้ะ หนึ่งเดือนแล้ว" รดายิ้มตอบ

"ดีใจด้วยนะคะ มิน่าละช่วงนี้คุณธาวินถึงขี้หงุดหงิด"  

"เกี่ยวอะไรกัน" ธาวินหันไปถามบ้าง

"ก็แพ้ท้องแทนเมียไงคะ ระวังนะคะเดียวพออายุครรภ์มากกว่านี้อาการจะมาเต็ม ทรมานสุด ๆ เลยค่ะ"  

คำบอกของพนักงานที่ร้านทำให้ธาวินนึกกลัวว่าจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ ถึงจะไม่รู้ว่าอาการของคนแพ้ท้องจะรุนแรงขนาดไหน แต่จากที่นั่งหาข้อมูลมาตั้งแต่กลับมาบ้าน ก็นับว่ามีอยู่หลายระดับแล้วถ้าเขาต้องแพ้ท้องแทนรดาขึ้นมาจริง ๆ จะอยู่ระดับไหนกันนะ

ข่าวดีถูกถ่ายทอดไปยังตุลธรและนารี ทั้งสองคนต่างพากันดีใจกับหลานคนที่สอง นารีจึงทำอาหารเสริมมาหลายอย่างเพื่อเอามาบำรุงลูกสะใภ้และหลานที่กำลังฟักไข่อยู่ในท้องของเธอ

"ขอบคุณนะคะคุณป้า เอามาซะเยอะเลย" 

"เยอะแยะอะไรกันละลูก นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ แล้วของขวัญไปไหนล่ะจ๊ะ" นารีมองหาหลานสาวที่เธอยังไม่เห็นหน้าตั้งแต่มาถึง

"พี่วินพาเข้าไปนอนค่ะ" เวลาบ่ายคล้อยหลังจากมื้อเที่ยงเด็กน้อยก็งอแงง่วงนอนจนคนเป็นพ่อต้องพาเข้าไปนอนในห้องปล่อยให้คุณแม่นั่งพักผ่อนอยู่ข้างนอก

"ออ มาพอดี นี่ตาวินเมียเราก็ท้องลูกคนที่สองแล้วนะ ไม่คิดจะจัดงานแต่งบ้างเลยเหรอ" นารีถามลูกชาย เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องสำคัญที่เธอตั้งใจจะมาพูดกับลูกชายและลูกสะใภ้เพราะเห็นว่าทั้งคู่ก็อยู่กันมานานแล้ว แต่ยังไม่มีพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการซะที

"แต่งสิครับแม่ เมื่อไหร่ดีรดา" ธาวินนั่งลงโอบเอวภรรยาและหันไปถาม

"รดาว่าไม่ต้องก็ได้ค่ะคุณป้า สิ้นเปลืองเปล่า ๆ" 

"ไม่ได้ลูก ยังไงก็ต้องจัดเราเป็นผู้หญิงนะ ป้าต้องให้เกียรติหนู เอาเป็นว่ารีบแต่งเลยดีกว่าก่อนที่ท้องจะโตแล้วจะใส่ชุดเจ้าสาวไม่ได้ ว่าไงตาวิน"

 "ได้ครับ แม่หาฤกษ์มาได้เลย" 

"แต่ว่า..."  

"ไม่มีแต่แล้วจ้ะ แต่งก็คือแต่ง สองคนนี่ยังไง เมื่อก่อนตาวินคอยแต่จะค้านพอมาตอนนี้กลายเป็นรดาที่ค้านเสียเอง"  

"ตอนผมค้านรดาก็จะแต่ง ตอนนี้ถึงรดาค้านผมก็จะแต่งเหมือนกัน จะได้หายกันไงครับ"  นารีนึกขำกับความคิดของลูกชาย

"แล้วนี่แม่เอาอะไรมาครับ"

"ของบำรุงน่ะ เอามาให้หนูรดา"  

ธาวินหยิบกล่องอาหารเสริมคนท้องออกมาเปิดดู แต่เพียงแค่เปิดฝาออกเขาก็รู้สึกพะอืดพะอมจนวิ่งเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำแทบไม่ทัน

เสียงอาเจียนของธาวินดังออกมาถึงข้างนอก จนรดาและนารีต้องลุกตามไปดูด้วยความเป็นห่วง

"เป็นอะไรตาวิน ไม่สบายหรือเปล่าลูก" นารีถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง

"อาการเบื้องต้นครับแม่ สงสัยจะมาเต็ม" ธาวินตอบเสียงแหบแห้ง 

"อาการอะไร พี่เขาเป็นอะไรรดา"

"แพ้ท้องค่ะคุณป้า " รดาบอกยิ้ม ๆ นึกสงสารสามีตัวโตที่ต้องมามีอาการแทนตัวเอง

"ออ แพ้ท้องแทนเมีย รักเมียมากก็งี้แหละ ทน ๆ ไปนะ"  

นารีและรดาได้แต่ยืนยิ้มมองหน้าซีดเซียวของคนที่ออกอาการแพ้ยิ่งกว่าคนท้องเสียเอง กว่าจะหายแพ้ธาวินคงต้องทรมานไปอีกเป็นเดือน แต่เขาก็คงต้องยอม

"ทนได้อยู่แล้วครับแม่ ผมไม่อยากให้รดาต้องมาทรมาน ผมยอมทรมานแทน"  คำพูดสุดหล่อที่ออกมาจากปากของสามีหนุ่ม ได้รับเป็นรอยยิ้มจากภรรยาคนสวยเป็นการตอบแทน 

รดานิ่งมองหน้าของสามี พลันนึกในใจว่าเธอคิดไม่ผิดจริง ๆ ที่ตอบตกลงแต่งงานกับเขา ไม่ว่าก่อนหน้านี้เขาจะบอกว่าเกลียดเธอมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เขาทำให้เธอเห็นแล้วว่าเขารักเธอมากจริง ๆ 

มากเท่ากับที่ชีวิตผู้ชายคนนึงจะรักผู้หญิงคนนึงได้และเธอก็รักเขามากเท่ากับที่ชีวิตของเธอจะรักได้เช่นกัน...