ตอนพิเศษ 4 

ตอนพิเศษ 4 

แม้จะปฏิเสธแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับกระเส่าอย่างคนที่กำลังร้องขอ และร่างกายของเธอก็กำลังตอบรับเขา ซึ่งสวนทางกับคำคัดค้านอย่างสิ้นเชิง

“อย่าห้ามพี่เลยนะรดา พี่จะไม่ทำให้ลูกของเราต้องเป็นอันตราย พี่สัญญา” น้ำเสียงที่กระซิบบอกกับเธอก็สั่นพร่าไม่แพ้กัน และตอนนี้เขาก็อยากจะปลดปล่อยความทรมานของตัวเองเต็มที

“แต่พี่วินจะต้องห้ามตัวเองไม่ได้นะคะ รดากลัว” ใบหน้าสวยที่ถูกปลุกด้วยปลายนิ้วจนต้องตื่นจากนิทราเอียงมาบอกสามี

“ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี เขาก็เป็นลูกพี่เหมือนกัน พี่แค่จะแสดงความรักกับแม่ของเขา พี่ว่าลูกคงจะเข้าใจและเปิดทางให้พี่แน่นอน เชื่อพี่สิ” ถึงเธอไม่เชื่อเขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอนอนหลับอย่างสบายแน่

“รอให้รดาคลอดลูกก่อนได้ไหมคะ” แม้จะไม่เห็นทางสำเร็จแต่รดาก็ยังพยายามที่จะต่อรองกับเขา

“นานไปรดา พี่ทนรอนานขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้พี่อยากจะรักรดาเต็มทนแล้ว ขอเถอะนะ” ไม่รอให้รดาปฏิเสธอีกครั้ง ธาวินประกบจูบเพื่อปิดเสียงค้านของเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเขา และทำให้ร่างกายของเธอเลิกต่อต้านด้วยปลายนิ้วของเขาต่อเช่นกัน

“อ๊ะ พี่วิน อื้ออ อา...” 

ในที่สุดเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความช่ำชองของธาวินที่นำมาล่อหลอก ตั้งแต่วินาทีนั้นหญิงสาวก็ไม่สามารถจะคัดค้านใด ๆ ได้อีก ธาวินทำทุกอย่างที่เขาอยากจะทำ แต่ในความปรารถนาอันร้อนแรงนั้น เธอรับรู้ได้ว่าเขาระมัดระวังมากขึ้นกว่าทุกครั้ง อ่อนโยนสลับรุนแรงบ้างในท่าที่ปลอดภัย เมื่อเขาทำให้เธอมั่นใจว่าพายุแห่งอารมณ์ของเขาไม่เป็นอันตรายต่อลูกในท้อง รดาจึงโอนอ่อนตามครรลองที่เขาชักนำ เธออาจจะคิดผิดว่าธาวินอาจจะไม่อ่อนโยน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอคิดถูกนั่นก็คือ...ธาวินไม่ปล่อยให้เธอได้นอนเลยทั้งคืน

สองปีผ่านไป...

“คุณพ่อขา ขอขนมให้น้องขวัญข้าวหน่อยค่ะ” ของขวัญยื่นจานใบเล็กให้คนเป็นพ่อที่กำลังยืนจัดขนมสำหรับลูก ๆ ใส่ในภาชนะสำหรับเก็บ

“เมื่อกี้เอาไปตั้งเยอะ กินหมดแล้วเหรอคะ” ธาวินก้มลงถามลูกสาวคนโต ที่ยืนทำตาแป๋วในขณะที่ยืนจานขนมมาให้

“หมดแล้วค่ะ ของขวัญกินกับขวัญข้าวสองคนค่ะ อ้อ! ไม่ใช่สองคน ให้น้องขิมกินด้วยค่ะ”

“น้องขิมเหรอคะ น้องขิมกินยังไงไหนของขวัญบอกคุณพ่อสิ”      ธาวินกอดอกรอฟังคำอธิบายจากลูกสาว น้องขิมยังอยู่ในท้องของรดาอยู่เลย แล้วจะกินขนมพวกนี้ได้อย่างไร

“กินผ่านทางแม่รดาค่ะ ของขวัญป้อนให้คุณแม่ คุณแม่ก็กินก็เหมือนกับน้องขิมกินใช่ไหมคะ”

“ฉลาดจริง ๆ เลยหลานย่า ฉลาดกว่าพ่อตั้งเยอะ”

นารีเดินเข้ามาทันสองพ่อลูกกำลังโต้เถียงกันจึงเป็นกำลังช่วยเสริมหลานสาวด้วยอีกคน

“อ้าว! แม่ว่าผมทำไมครับเนี่ย” 

“ก็มันจริง ถ้าหนูรดาไม่กินขนมนั่นแล้วน้องขิมที่ยังอยู่ในท้องเมียแกจะกินได้ยังไง ไม่น่าถาม”

“ผมก็แค่ถามเพราะอยากรู้ว่าลูกสาวสุดที่รักของผมเนี่ยโกหกหรือเปล่า”

“ของขวัญไม่ได้โกหกค่ะ คุณแม่บอกว่าเด็กโกหกเป็นคนไม่น่ารักค่ะ”

“เอาเข้าไปทั้งย่าทั้งลูก รุมคุณพ่ออยู่คนเดียวเลยเนี่ย” สู้สองเสียงไม่ได้ธาวินเลยต้องยกธงยอมแพ้ ก่อนจะหันไปทางคนเป็นแม่อีกครั้ง

“แม่มาอย่างนี้แล้วใครดูรดาล่ะครับ” รดาแพ้ท้องลูกคนที่สามจนจับไข้ เขาจึงต้องทำหน้าที่ดูแลทุกอย่างในบ้าน และให้นารีแม่ของเขาเป็นคนดูแลภรรยาแทนในช่วงกลางวันที่เขาต้องวุ่นอยู่กับการดูแลน้องของขวัญ และน้องขวัญข้าวลูกสาววัยขวบเศษ

“หนูรดาดีขึ้นแล้วกำลังเล่นกับขวัญข้าว นี่ดีนะที่มีแม่มาช่วยดูแลหนูรดาในช่วงกลางวันได้ ไม่อย่างนั้นแกได้วุ่นวายตายแน่ ขยันทำลูกซะเหลือเกิน” นารีติงลูกชาย ใช่ว่าเธอจะไม่อยากได้หลานแต่แค่อยากให้ธาวินเว้นช่วงบ้างก็ยังดี ไม่ใช่ผลิตออกมาติด ๆ กันแบบนี้

“ทำไงได้ล่ะครับแม่ ก็ผมรักเมียผมนี่ครับ รักมากลูกก็ดกเป็นธรรมดา”

“ย่ะ แต่เพลา ๆ บ้างก็ดีนะ ฉันจะช่วยเลี้ยงไม่ไหวแล้วเนี่ย” ตอนหลานคนแรกแม่ของเขาออกอาการตื่นเต้นดีใจยกใหญ่ คนที่สองก็ยังเห็นยิ้มร่า แต่พอเริ่มจะมีคนที่สามเสียงโอดครวญตามมาทันที อย่างนี้ต้องรีบมีคนที่สี่จะได้ชิน

“โอเคครับแม่ งั้นช่วงนี้เพลาก่อน แต่หลังรดาคลอดน้องขิมเสร็จเมื่อไหร่ ผมลุยต่อทันที แม่จะได้ชิน” ธาวินยิ้มกริ่ม ก่อนจะหยิบขนมใส่จานพลาสติกให้ลูกสาวและย่อตัวลงยกน้องของขวัญขึ้นอุ้ม

“น้องของขวัญอยากมีน้องอีกไหมคะ” ธาวินทำทีเป็นถามลูกสาวพลางเหลือบตามองผู้เป็นแม่ที่ยืนปั้นหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ

“มีน้องขิมในท้องคุณแม่แล้วนี่คะ” 

“แล้วถ้าน้องขิมคลอดแล้ว น้องของขวัญอยากมีน้องอีกไหมคะ”

“อยากค่ะ ของขวัญอยากมีน้องเยอะ ๆ เลย”

“โอเค งั้นคุณพ่อจะทำน้องให้น้องของขวัญอีกเยอะ ๆ เลย นะครับคุณแม่” ท้ายประโยคธาวินหันมายักคิ้วบอกผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินยิ้มออกไปจากห้องครับ

“จะมีกี่คนก็บอกล่ะ ฉันจะได้เปิดเนิร์สเซอรีรอ” นารีตะโกนไล่หลังลูกชายที่ไม่อยู่ฟัง ถึงตอนนี้เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้ลูกชายตัวดีแต่งงานกับรดา ถ้าแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นไม่รู้ว่าจะหื่นขนาดนี้

หรือเปล่า ถึงจะสุขใจที่มีหลานเต็มบ้านแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เหนื่อยกายเสียเมื่อไหร่

รู้อย่างนี้ยุให้รดาทิ้งไปตั้งแต่ตอนนั้นเสียก็ดี

“หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ เลยฉัน”

จบบริบูรณ์