ตอนที่ 16 แฟนเก่า

ตอนที่ 16

แฟนเก่า

สองตาคู่งามที่กำลังเบิกกว้างรับภาพของสองหนุ่มสาวที่หยุดยืนเคียงคู่กันอยู่ตรงหน้าของเธอ 

ชายหนุ่มคือสามีของเธอ แต่ผู้หญิงที่กำลังยืนยิ้มอยู่ข้าง ๆ เขาเธอไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ที่เขาบอกว่ากำลังยุ่งหมายถึงยุ่งอยู่กับผู้หญิงคนนี้หรือเปล่า

"เธอมาทำอะไรที่นี่" ธาวินถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนไปทางตกใจเล็กน้อย โรงพยาบาลไม่ใช่สถานที่ที่ใครจะมาเดินเที่ยวเล่นเฉย ๆ แน่ หรือว่าเธอจะไม่สบาย

"แล้วพี่วินล่ะคะ มาทำอะไร" รดาย้อนถาม คำถามที่เขาถามมามันไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเธอในตอนนี้ ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขาต่างหากคือเรื่องสำคัญที่เธออยากจะรู้ 

ดู ๆ แล้วเขาคงไม่ได้เป็นอะไร แต่ที่มาโรงพยาบาลก็คงเป็นเพราะเรื่องของคนข้าง ๆ เสียมากกว่า

"วินคะ ใครเหรอ" 

หญิงสาวหน้าตาสะสวยน่ารักที่ยืนอยู่ข้างหน้า ซึ่งกิรณาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่รู้แค่ว่าผู้หญิงคนนี้ทำให้ธาวินรู้สึกเป็นห่วงเกินคนรู้จักกันทั่วไป

ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้ตัวหรือเปล่าว่าน้ำเสียงเข้ม ๆ ที่ถามคนตรงหน้าไปนั้นเจือไว้ด้วยกลิ่นอายของความเป็นห่วงอยู่ในนั้น

"รดาน่ะ" ธาวินปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนจะตอบอดีตแฟนสาว

ไม่แปลกใจสักนิดว่าทำไมธาวินถึงมีอาการแบบนั้น ที่แท้ผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่เขาเคยเล่าให้เธอฟังว่าเป็นน้องสาวที่เขาทั้งรักทั้งหวงมากที่สุด และตอนนี้ก็กำลังจะกลายเป็นเจ้าสาวของเขาในอนาคต

"สวัสดีจ้ะ รดา พี่ชื่อพรีมจ้ะเป็น..."

"แฟนเก่า" สถานะของตัวเองในตอนท้าย ถูกแนะนำด้วยชายหนุ่มที่ยืนหน้าขรึมอยู่ข้าง ๆ กิรณาหันมองหน้าของธาวินก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้อีกคน

"แต่ตอนนี้เราสองคนเป็นเพื่อนกันจ้ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" 

รอยยิ้มของหญิงสาวตรงหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจและเป็นมิตร แต่มันก็ไม่ได้ทำให้หัวใจของรดาที่รู้สึกชาวาบไปตั้งแต่ตอนที่ธาวินแนะนำสถานะของกิรณาออกมา ให้กลับมารู้สึกเป็นปกติได้

ผู้หญิงคนนี้คือแฟนของเขาอย่างนั้นหรือ ทำไมเธอถึงไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาเคยมีคนรัก

"สวัสดีค่ะ รดาค่ะ" ด้วยมารยาทและด้วยความเป็นมิตรของกิรณาจึงทำให้รดายกมือไหว้หญิงสาวที่ยังยืนยิ้มอยู่ข้างธาวิน ถุงยาในมือของ รดาจึงถูกยกขึ้นมาโดยอัตโนมัติและมันก็เป็นที่สังเกตของคนที่ยังไม่ได้คำตอบว่าเธอเป็นอะไรถึงมาที่นี่

"ถุงอะไร เธอเป็นอะไร"    

"วิตามินค่ะ" รดาตอบธาวินไปตามตรง แต่สถานการณ์ตอนนี้คงไม่เหมาะหากเธอจะบอกเรื่องสำคัญกับเขา 

"วิตามินอะไร" ธาวินถามต่อ แต่น้ำเสียงดูจะอ่อนลงกว่าเก่า 

"คงจะพักผ่อนไม่พอหรือเปล่าจ้ะ พี่เห็นหน้าซีด ๆ วินดูแลคู่หมั้นยังไงถึงปล่อยให้รดาต้องมาโรงพยาบาลเองแบบนี้" 

กิรณาหันไปติงคนข้างๆ เธอยังไม่รู้ว่าตอนนี้ธาวินและรดาไม่ใช่แค่คู่หมั้นแต่เป็นสามีและภรรยากันแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีพิธีอย่างเป็นทางการเท่านั้น

"ค่ะ"

รดารับคำเสียงเบา เหลือบตามองธาวินที่จ้องหน้าเธอไม่วางตา

"แล้วนี่จะกลับหรือยัง" ธาวินถามต่อ

"กำลังจะกลับแล้วค่ะ" 

"กลับยังไง แท็กซี่เหรอ" 

"ค่ะ แล้วพี่วินจะกลับหรือยังคะ"

"ยัง เธอจะกลับก็กลับไปก่อน" น้ำเสียงเรียบเฉย แต่สายตากลับดูเป็นห่วงคนตรงหน้า เขารับปากกับแม่ของกิรณาไว้ว่าจะอยู่คุยกับท่านต่ออีกสักพัก ถึงจะนึกอยากกลับไปพร้อมกับเธอแต่ก็ไม่อยากผิดคำพูด

"งั้นรดากลับก่อนนะคะ" ใบหน้างามเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด รดาส่งยิ้มเป็นการลาให้กิรณาก่อนจะก้าวเท้าเดินจากทั้งสองคนไปอย่างเงียบ ๆ 

คำถามในใจมากมายที่ผุดขึ้นตั้งแต่รู้สถานะของผู้หญิงคนนั้น และความอยากรู้ว่าเธอจะใช่สาเหตุที่ทำให้ธาวินกับผู้หญิงคนนั้นเลิกรากันหรือเปล่า คงมีแต่เขาคนเดียวที่จะตอบเธอได้

ความดีใจเรื่องลูกน้อยหายไปจนหมดสิ้น ตอนนี้คงมีแต่ความหวั่นใจกับคำถามมากมายที่ยังไม่ได้คำตอบ 

"วิน กลับก่อนก็ได้นะ" กิรณาพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าธาวินเอาแต่มองตามร่างบอบบางของรดาที่เพิ่งจะเดินจากไป แววตาของเขาดูจะเป็นห่วงเธออยู่ไม่น้อย

"ไม่เป็นไรหรอก ผมรับปากกับคุณป้าไว้แล้ว"

"คุณแม่ท่านก็แค่ชวนอยู่คุยเล่นเฉย ๆ ท่านคงไม่โกรธหรอกถ้ารู้ว่าวินมีธุระอื่นและเป็นธุระที่ดูจะสำคัญกว่าซะด้วย" กิรณาเอียงคอพูดเย้าอดีตคนเคยรัก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้แววตาของเขากำลังบอกว่าเขาเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้นมากแค่ไหน

"ถ้างั้น ฝากขอโทษคุณป้าด้วยแล้วกัน แล้วของพวกนี้พรีมถือไปได้ใช่ไหม" ธาวินส่งถุงอาหารและผลไม้ที่ลงมาซื้อให้คนป่วยให้กิรณา 

"ได้ค่ะ ไม่ได้หนักมากซะหน่อย ไปเถอะ"  

"อืม ไปนะไว้เจอกัน" พูดจบร่างสูงก็รีบสาวเท้าตามว่าที่เจ้าสาวของเขาออกไป

กิรณาได้แต่ยิ้มกับท่าทีของคนรักเก่า ถ้าให้เดาจากน้ำเสียงเวลาที่ธาวินพูดกับรดาก็คงจะบอกได้ว่าการแสดงออกของเขามันช่างขัดกับสิ่งที่อยู่ในใจของเขาอย่างสิ้นเชิง เพียงแต่เจ้าตัวคงยังไม่รู้ตัวก็เท่านั้น

ร่างบางยืนเหม่อลอยปล่อยให้แท็กซี่ขับผ่านไปโดยไม่ได้กวักเรียก สมองครุ่นคิดถึงแต่เรื่องที่เธอเพิ่งจะได้รับรู้มาไม่นาน จนเมื่อมีเสียงแตรรถบีบเรียกถึงทำให้เธอได้สติแล้วยื่นมือเรียวออกไปเพื่อเป็นการบอกให้รถหยุดรับ

"ไปกับฉัน" ก่อนที่แท็กซี่คันที่เธอเรียกไว้จะแล่นเข้ามาถึง ธาวินก็ คว้าข้อมือแล้วลากเธอไปอีกทางเสียก่อน

"พี่วิน จะกลับแล้วเหรอคะ" สองเท้าเล็กที่รีบเดินตามแรงลากจูงของสามี พรางเอ่ยถามเมื่ออยู่ ๆ เขาก็มาดึงตัวเธอให้ตามเขาไป

จวบจนรถของธาวินขับมาถึงบ้าน รดาก็ยังไม่ได้คำตอบจากเขา แต่ก็คงไม่จำเป็นแล้วเพราะไหน ๆ เขาก็พาเธอกลับมาที่บ้านเรียบร้อยแล้ว

"เป็นอะไรทำไมถึงต้องไปหาหมอแล้วได้วิตามินมาเยอะแยะขนาดนี้" ทันทีที่เข้ามาในบ้านธาวินก็สาดคำถามใส่เธอด้วยน้ำเสียงเข้มงวด สองมือเท้าสะเอวจ้องหน้าเธออย่างคาดคั้น

"แค่วิตามินบำรุงร่างกายค่ะ" แค่เรื่องวิตามินทำให้เขาโกรธได้มากขนาดนี้เลยเหรอหรือว่าเขาจะเป็นห่วง

"แค่วิตามินบำรุงร่างกายแล้วทำไมต้องไปโรงพยาบาล หาซื้อเอาแถวร้านขายยาก็มีเยอะแยะไม่ใช่เหรอ เพราะเธอฉันเลยต้องผิดคำพูดกับคนอื่น" 

ที่เขาโมโหไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเธอสินะ แต่คงเป็นเพราะเธอทำให้เขาต้องรู้สึกผิดกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม 

"คนอื่นที่พี่วินหมายถึง คือคนที่พี่บอกว่าเป็นแฟนเก่าของพี่หรือเปล่าคะ"

ใบหน้าที่เชิดถามกับน้ำเสียงที่แข็งข้อขึ้น ทำให้ธาวินยิ่งรู้สึกโมโหทั้งที่คนอื่นที่เขาหมายถึงคือแม่ของกิรณา แต่เพื่ออยากทำให้เธอรู้สึกผิด เขาจึงจำต้องตอบไปอีกอย่าง

"ใช่ ถ้าวันนี้ฉันไม่เจอเธอป่านนี้ฉันก็คงไม่ต้องทิ้งเขาไว้ที่นั่น"

"เขาสำคัญกับพี่วินมากเหรอคะ"

"ถ้าฉันบอกว่าเขาคือผู้หญิงที่ฉันคิดจะแต่งงานด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะเธอที่ทำมันพัง เธอคิดว่าเขาสำคัญพอไหม"