LOGINตอนที่ 45
อาบน้ำให้
รดากลับมาที่ห้องของธาวินหลังจากที่กล่อมลูกจนหลับไปเรียบร้อย เสื้อผ้าของเธอที่ไปซื้อมากับเขาเมื่อตอนบ่ายถูกเอามาไว้ที่ห้องของเขาก่อนหน้านี้แล้ว ก็คงเป็นเขานั่นแหละที่เอามาไว้ที่นี่ตั้งแต่เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องนอนห้องเดียวกับเขา
"หนูรดา ตาวินเขารักหนูมากนะลูก ตอนที่หนูอยู่เมืองนอกตาวินถามป้าทุกวันว่าติดต่อหนูได้ไหม เป็นไงบ้าง หน้าตาพี่เขาดูเศร้าไปทุกครั้งที่ป้าบอกว่าไม่มีการติดต่อมาจากหนู บางทีพี่เขาอาจจะปากร้ายคงเพราะอารมณ์ของเขาแหละ ป้าอยากให้หนูให้อภัยพี่เขานะลูก ไหน ๆ ก็มีลูกด้วยกันแล้วทั้งคนและหนูก็รักพี่เขาไม่ใช่เหรอ"
คำพูดของนารียังคงก้องอยู่ในหู รดาเพ่งมองไปยังชายหนุ่มที่เอกเขนกอยู่บนเตียงนอนด้วยท่าสบาย เธอคงให้อภัยเขาไม่ได้ ในเมื่อเธอไม่เคยโกรธอะไรเขาเลยสักครั้ง ที่หนีไปก็ทำเพื่อเขา ที่ยังมีท่าทีขัดขืนอยู่บ้างก็แค่ความไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เธอแน่ใจแล้วว่าธาวินรักเธอจริง ๆ
รักแบบที่ไม่ใช่น้องสาว
"พี่วินไม่อาบน้ำเหรอคะ" ค่ำมืดใกล้ได้เวลานอนเข้าไปทุกที แต่เขาก็ยังอยู่ในชุดเดิมทั้งที่เขาเข้ามาในห้องนี้ตั้งนานแล้ว หรือว่าจะนอนไปทั้งอย่างนี้
"รดาอาบก่อนเลย พี่ค่อยอาบทีหลัง" ธาวินทำทีเป็นไม่สนใจ นอนพิงร่างกับหัวเตียงก้มดูสมาร์ทโฟนในมือนิ่ง
เมื่อเห็นว่าเขาสนใจอยู่กับสิ่งอื่น รดาจึงเดินไปหยิบชุดนอนแล้วพาเข้าไปในห้องน้ำ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าทั้งหมดอยู่ในแผนการของคนเจ้าเล่ห์อย่างเขา
เสียงน้ำไหลจากฝักบัวที่ดังออกมาให้ได้ยิน ทำให้ธาวินกระตุกยิ้ม วางสมาร์ทโฟนในมือลงบนโต๊ะข้างหัวเตียง มือหนาค่อย ๆ เปิดประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ล็อกมาจากด้านในนึกชื่นชมตัวเองที่ตัดสินใจเลือกประตูห้องน้ำแบบไม่ต้องมีระบบล็อก
เสื้อผ้าทุกชิ้นถูกถอดออกจากร่างโยนลงตะกร้า สองขาค่อย ๆ ย่องเข้าไปยังส่วนของห้องอาบน้ำ
ร่างบางเปล่าเปลือยใต้สายน้ำอวดโชว์รูปร่างเย้ายวนต่อสายตาของชายหนุ่มโดยที่เจ้าตัวไม่ตั้งใจ ธาวินยกยิ้มกับสรีระเบื้องหน้า เท้าหนาก้าวเข้าไปใกล้คนที่กำลังเพลินอยู่กับสายน้ำอุ่น
"อุ๊ย! พี่วิน" รดาหันขวับมาด้านหลังเปล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจ ตากลมโตเบิกกว้างเมื่ออยู่ ๆ ก็มีมือหนาเข้ามาลูบไปตามแผ่นหลัง
"พี่อาบน้ำให้นะ" ธาวินแทรกร่างเข้าไปใต้ฝักบัว ปล่อยให้สายน้ำเปียกชโลมร่างหนาไปพร้อมกับร่างของหญิงสาว
"ว้าย! ไม่เอาพี่วินออกไปนะ" รดากรีดร้องเมื่อก้มมองร่างเปล่าเปลือยของคนที่บอกว่าจะอาบน้ำให้ นอกจากแผงอกล่ำ กล้ามท้องเป็นลอนแล้วเธอก็มองเลยลงไปยังตรงกลางกายของเขา ก่อนจะปิดตาหันหน้าหนีแล้วร้องออกมาเสียงดัง
"พี่อาบให้ เคยแต่อาบน้ำให้ลูกยังไม่เคยอาบน้ำให้เมียเลย"
"ไม่ต้องอาบให้ รดาอาบเองได้" เขาจะฟังไหม คงไม่สินะเพราะไม่เห็นว่าเขาจะถอยห่างออกไปสักนิด มีเพียงแต่จะเข้าจนเบียดชิดร่างของเธอมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
"แต่พี่อยากช่วย" ธาวินเอื้อมกดสบู่เหลวที่วางอยู่บนชั้นด้านหน้า ประกบมือทั้งสองเข้าด้วยกันก่อนจะละเลงสบู่บนฝ่ามือไปตามผิวกายขาวผ่อง
"รดาฟอกสบู่แล้ว"
"แต่พี่ว่ามันยังไม่สะอาด พี่ฟอกให้ใหม่" เขารู้ได้ยังไงว่ามันไม่สะอาด ในเมื่อเธอก็ฟอกไปแล้วตั้งสองรอบ
รดาได้แต่ยืนหันหลังให้เขา เพราะต้องการปกปิดสรีระความสาวเบื้องหน้า อายเกินไปหากจะต้องยืนประชันหน้ากับเขาในสภาพเปลือยเปล่าทั้งที่แสงไฟยังสว่างจ้าแบบนี้
เธอไม่ได้หน้าด้านหน้าทนเหมือนเขาเสียหน่อย
"พี่วิน พอแล้วค่ะรดาอาบเสร็จแล้ว" เมื่อเขาไล้ฝ่ามือไปตามแผ่นหลังได้สักพักเธอก็ร้องบอกแต่มีหรือที่เขาจะฟัง
"ยังไม่ฟอกข้างหน้าเลย ยังไม่สะอาด" ว่าแล้วเขาก็เลื่อนฝ่ามือโอบมาด้านหน้า ละเลงสบู่เนื้อนุ่มไปตามผิวเนื้อทั้งช่วงอก ลำคอ วนรอบสองเต้าอวบอิ่มกอบกุมเคล้นคลึงจนล้นฝ่ามือทั้งสองข้าง
"อุ๊ย! พี่วิน" รดาร้องปากสั่นเมื่อฝ่ามือที่กอบกุมทรวงอกบีบขย้ำ แล้วใช้ปลายนิ้วสะกิดเม็ดยอดเล่น
"หน้าอกใหญ่ขึ้นใช่ไหม" ร่างหนาขยับเข้ามาแนบติดแผ่นหลังมองผ่านลาดไหล่บาง ชมความอวบใหญ่ที่มือของเขายังเคล้นคลึง
"รดามีลูก" เธอตอบเสียงสั่นเบา เมื่อเขายังเคล้าคลึงอกอวบไม่ยอมปล่อย
"ดีจัง เมื่อก่อนก็ว่าใหญ่แล้วแต่ตอนนี้ใหญ่จนล้นมือพี่ไปเยอะเลย" แก้มงามร้อนผ่าวขึ้นกับคำพูดของเขา ไม่นึกว่าเขาจะจำขนาดหน้าอกของเธอได้
"อื้อ พี่วินอย่าสะกิด..." เสียงบางสั่งห้ามเมื่อปลายนิ้วชี้ทั้งสองข้างสะกิดเร้ากับเม็ดยอด มันทำให้เธอรู้สึกวูบโหวงลงไปถึงท้องน้อย
เมื่อเธอร้องห้ามเขาก็ยอมฟังแต่โดยดี มือหนาผละออกจากหน้าอกใหญ่ทันทีที่เธอพูดจบ จนรดาเองยังนึกแปลกใจที่ครั้งนี้เขายอมทำตามคำขอของเธออย่างว่าง่าย
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอก็รู้ว่าคิดผิด เพราะเขาไม่ใช่เชื่อฟังเธอแต่เขามีจุดหมายอื่นที่น่าสนใจกว่า เมื่อมือหนาลูบเรี่อยต่ำลงกว่าเอว เข้าสัมผัสกับเนินเนื้อสาวอวบอูมตรงเบื้องล่าง
"อุ๊ย! พี่วิน..."
"ตรงนี้ก็ใหญ่" มือหนาสัมผัสแผ่วเบากับกลีบเนื้ออิ่ม ฟองสบู่เนื้อนุ่มลื่นถูกฟองถูไถไปมากับกลางกายสาว คล้ายจะทำความสะอาดให้หมดจด
ท้องนิ้วไล่สอดแทรกถูขึ้นลงกับร่องแยก กดหนักเบาสลับกันเป็นครั้งคราว
"ฮึก พี่วิน อย่าค่ะ..."
เสียงห้ามแต่เบาหวิว ร่างกายต่อต้านแต่กลับรู้สึกสยิว ยามเมื่อเขาไล้ท้องนิ้วเร็วขึ้นและสะกิดเข้ากับจุดกระสัน หน้าท้องแบนราบหดเกร็ง ขาเรียวสองข้างบดเบียดเข้าหาหมายจะปิดบังความรู้สึกที่หลั่งใหลเข้ามารวมอยู่ตรงกายสาว
"อย่าฝืนตัวเองรดา ปล่อยไปตามความต้องการ" เสียงทุ้มพูดชิดใบหู เขารู้ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรแต่อาการต่อต้านนั้นก็ทำให้รู้ว่าเธอกำลังฝืนตัวเอง
"อืมม"
เธอเองก็ไม่อยากทำตามที่เขาบอก แต่เมื่อเขารัวปลายนิ้วเข้ากับจุดหวามไหว ร่างกายของเธอก็ปลดล็อกตัวเอง สมองพร่าเบลอลืมสิ้นความอาย
เรียวขาที่บดเบียดเข้าหากลับอ้าออกยอมให้เขาสัมผัสกับกายสาวของเธอได้ตามที่ต้องการ มือบางเลื่อนไปจับทับบนมือของเขา เมื่อความเสียวซ่านวิ่งพล่านไปทั้งร่าง
"พี่วิน อื้มม"
มือบางจับมือหนาให้รัวเร่งปลายนิ้วกับจุดรวมความรู้สึกของเธอ ใบหน้าสวยแหงนหงายพิงไปกับไหล่กว้าง ยิ่งเขาสะกิดปลายนิ้วร่างกายของเธอยิ่งทรมาน อยากให้เขาปลดปล่อยเธอให้เร็วที่สุด
มือหนาอีกข้างยกขึ้นบีบเคล้นหน้าอกใหญ่ ช่วยสร้างความซ่านสยิวให้เธอไปอีกทาง ในขณะที่มือล่างก็รัวเร่งตามความต้องการของเธอ
"อ๊ะ อาา อืมมม"
เธอร้องครางออกมาเมื่อถึงจุด พิงร่างหายใจเหนื่อยหอบเมื่อร่างกายได้ปลดปล่อย
"ร้อนแรงเหลือเกินเมียพี่"
"ไหนว่าจะอาบน้ำให้ แกล้งกันชัด ๆ"
ตอนพิเศษ 4 แม้จะปฏิเสธแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับกระเส่าอย่างคนที่กำลังร้องขอ และร่างกายของเธอก็กำลังตอบรับเขา ซึ่งสวนทางกับคำคัดค้านอย่างสิ้นเชิง“อย่าห้ามพี่เลยนะรดา พี่จะไม่ทำให้ลูกของเราต้องเป็นอันตราย พี่สัญญา” น้ำเสียงที่กระซิบบอกกับเธอก็สั่นพร่าไม่แพ้กัน และตอนนี้เขาก็อยากจะปลดปล่อยความทรมานของตัวเองเต็มที“แต่พี่วินจะต้องห้ามตัวเองไม่ได้นะคะ รดากลัว” ใบหน้าสวยที่ถูกปลุกด้วยปลายนิ้วจนต้องตื่นจากนิทราเอียงมาบอกสามี“ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี เขาก็เป็นลูกพี่เหมือนกัน พี่แค่จะแสดงความรักกับแม่ของเขา พี่ว่าลูกคงจะเข้าใจและเปิดทางให้พี่แน่นอน เชื่อพี่สิ” ถึงเธอไม่เชื่อเขาก็คงไม่ยอมปล่อยให้เธอนอนหลับอย่างสบายแน่“รอให้รดาคลอดลูกก่อนได้ไหมคะ” แม้จะไม่เห็นทางสำเร็จแต่รดาก็ยังพยายามที่จะต่อรองกับเขา“นานไปรดา พี่ทนรอนานขนาดนั้นไม่ได้หรอกนะ ตอนนี้พี่อยากจะรักรดาเต็มทนแล้ว ขอเถอะนะ” ไม่รอให้รดาปฏิเสธอีกครั้ง ธาวินประกบจูบเพื่อปิดเสียงค้านของเธอไว้ด้วยริมฝีปากของเขา และทำให้ร่างกายของเธอเลิกต่อต้านด้วยปลายนิ้วของเขาต่อเช่นกัน“อ๊ะ พี่วิน อื้ออ อา...” ในที่สุดเธอก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความช่ำชอง
ตอนพิเศษ 3คืนเข้าหอสองเดือนต่อมา...งานแต่งแบบเรียบง่ายที่มีแขกแค่เครือญาติและเพื่อนสนิท สิ้นสุดลงในเวลาเกือบสามทุ่ม หลังจากส่งตัวบ่าวสาวเข้าห้องหอเสร็จเรียบร้อย ผู้ใหญ่ทุกท่านก็พากันออกจากห้องเพื่อให้บ่าวสาวได้อยู่กันตามลำพัง ตามประเพณีของการแต่งงานรดาอยู่ในชุดเจ้าสาวเกาะอกชายกระโปรงยาวฟูฟ่องสีขาวสะอาดตา ไม่รัดรูปจนน่าอึดอัดเพราะกำลังท้องอ่อน ๆ แต่ก็ไม่หลวมโครกจนดูไม่งามตา น้องของขวัญถูกคุณปู่และคุณย่าพาตัวกลับไปนอนที่บ้านของพวกท่านด้วย บ้านหลังนี้จึงเหลือแค่เธอกับนาวินซึ่งเป็นเจ้าบ่าวเท่านั้น“พี่วินจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะคะ รดาต้องแกะผมแกะชุดก่อน” รดาหันไปบอกสามีที่นอนตะแคงเท้าแขนหนุนหัวมองเธออยู่บนเตียงนอน“คืนนี้เป็นคืนเข้าหอนะรดา” แต่ธาวินกลับไม่สนใจปฏิบัติตามคำบอกกล่าวของเธอ แล้วยังพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชวนขนลุกยังไงชอบกล“ค่ะ คืนเข้าหอ คืนแรกของการแต่งงานก็คือคืนเข้าหอไงคะ ทำไมเหรอคะ”“ก็ปกติคืนเข้าหอ เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ต้องดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์กันไม่ใช่เหรอ” รดาเข้าใจความหมายของประโยคนั้นในทันที หญิงสาวส่งสายตามองค้อนไปให้สามีที่คงเริ่มจะหื่นขึ้นมาอีกแล้ว“ตามปกติก
ตอนพิเศษ 2แพ้ท้องอาการหงุดหงิดงุ่นง่านของธาวินหนักขึ้นเรื่อย ๆ เห็นอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด มีแต่รดากับลูกสาวที่เขาไม่กล้าจะโมโหใส่ นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานหรือเพื่อนของเขาก็พาลโดนกันไปทุกคน จนรดาเองก็เหนื่อยใจกับอาการเอาแต่ใจ ไร้เหตุผลที่หนักข้อขึ้นทุกวัน"พี่วินคะ พี่วินมีเหตุผลหน่อยได้ไหมคะ ช่วงนี้พี่เป็นอะไรทำไมถึงขี้โมโหแบบนี้" รดาต่อว่าสามีเมื่อกลับมาถึงบ้าน หลายวันมานี้ปรพลมักจะมาหาของขวัญที่ร้านบ่อย ๆ คงเพราะเหงา ๆ เลยอยากมาเล่นกับลูกสาวของเธอ และทำให้ธาวินโมโหและพาลใส่ปรพลได้ทุกครั้งที่เขามาหา ดีหน่อยที่ปรพลไม่ถือสาเพราะเห็นว่าเป็นพื่อนสนิทกัน ไม่อย่างนั้นคงได้มีเรื่องกันไปนานแล้วแน่ ๆ "โธ่ รดาก็ไอ้พลมันเล่นมาที่ร้านทุกวันเลย พี่ก็หึงสิ""แต่พี่ก็เห็นว่าคุณพลเขามาเล่นกับของขวัญนะคะ""แต่มันตั้งใจมาหารดาด้วย พี่รู้" "พี่วิน""พี่ว่ารดาปิดร้านไปเลยดีไหม ไอ้พลจะได้หมดข้ออ้างมาที่ร้านอีก" รดาถอนหายใจอย่างหนักอก สามีของเธอเป็นคนที่พูดไม่รู้เรื่องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ "รดาไม่พูดกับพี่วินแล้วค่ะ" รดาหมุนตัวจะกลับเข้าห้องแต่ไม่รู้เป็นเพราะหมุนเร็วไปหรือเปล่า จึงทำให้เธอรู้ส
ตอนพิเศษ 1อ้อนพี่ได้คนเดียวครอบครัวแสนสุขของเด็กหญิงธารดาในยามเข้าช่างเป็นภาพที่น่ามอง สาวน้อยยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางร่างของคนเป็นพ่อและแม่ที่กำลังโน้มตัวเข้าหาแล้วหอมแก้มกันในตอนเช้าก่อนจะออกจากบ้าน ใบหน้าเล็กแหงนเงยฉีกยิ้มกับภาพตรงหน้า ก่อนที่ทั้งธาวินและรดาจะก้มลงมองลูกสาวแล้วย่อตัวลงนั่ง"ยิ้มอะไรคะ คนสวยของคุณพ่อ" ธาวินกอดร่างเล็กที่อยู่ระหว่างขาของเขาทั้งสองข้าง เอ่ยถามยิ้ม ๆ เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเขายังยิ้มไม่ยอมหยุด"คุณพ่อจุ๊บคุณแม่" เสียงเล็กเอ่ยบอกพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มน่าเอ็นดู จนคนเป็นพ่ออดที่จะฝังจมูกลงกับแก้มเล็กไม่ได้"คุณพ่อจุ๊บของขวัญด้วยดีไหม""ดีค่ะ" ของขวัญรีบพยักหน้ารัว ๆ เอ่ยตอบน้ำเสียงดีใจ"จุ๊บตรงไหนดีน้าาา" ธาวินทำเป็นมองไปทั้งดวงหน้าน้อยก่อนจะยิ้มแล้วกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเล็กของลูกสาว"หน้าผาก แก้ม จมูก แล้วก็ปากเล็ก ๆ" ริมฝีปากของคนเป็นพ่อพรมจูบไปทุกจุดที่เอ่ยพูด สาวน้อยได้แต่ยิ้มชอบใจ"คุณพ่อจุ๊บทุกวันได้ไหมคะ" "ได้สิคะ คุณพ่อจะจุ๊บของขวัญทุกวันเลยค่ะ""จุ๊บคุณแม่ด้วย""สำหรับคุณแม่คุณพ่อจุ๊บทุกวันและทั้งคืนอยู่แล้วค่ะ" ธาวินพูดบอกลูกสาวพร้อมทั้งส่งสายตาเจ
ตอนที่ 50ตลอดไปตั้งแต่กลับมาถึงบ้านจนถึงเวลาค่ำมืด รดาก็เอาแต่หน้าบึ้งไม่พูดไม่จากับสามี ธาวินเองก็พอจะรู้ว่าอาการแง่งอนของภรรยาเป็นเพราะอะไร เขาพยายามง้องอนหาทางพูดคุยทุกอย่างแล้ว แต่รดาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดปากพูดกับเขาสักคำแต่ก็ใช่ว่าจะหมดหนทางเสียทีเดียว ในเมื่อเขายังมีนางฟ้าตัวน้อยอยู่ทั้งคน ไม่พูดกับพ่อแต่ก็ต้องพูดกับลูกแน่ ธาวินจึงต้องเพิ่งความน่ารักของเด็กน้อยเข้าช่วยเสียแล้ว"ของขวัญคะ คุณแม่ไม่ยอมพูดกับคุณพ่อเลย ของขวัญช่วยคุณพ่อหน่อยได้ไหมคะ" ธาวินก้มพูดกับร่างน้อยที่อยู่บนเตียงนอน ตอนนี้ยังพอมีเวลาก่อนที่เด็กน้อยจะเข้านอน เขาจึงต้องใช้ลูกรักเป็นตัวช่วยให้คนเป็นแม่คืนดีกับเขาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคืนนี้...อด"ได้ค่ะ" เด็กน้อยพยักหน้ารับคำด้วยเสียงน่ารัก"ถ้าอย่างนั้นของขวัญไปบอกคุณแม่ว่าให้พูดกับคุณพ่อหน่อยนะคะ ถ้าคุณแม่ยังไม่ยอมพูดกับคุณพ่อแบบนี้คุณพ่อคงเศร้าแน่เลยค่ะ""ค่ะคุณพ่อ" ธาวินระบายยิ้มเมื่อต่อรองกับลูกสาวได้สำเร็จ แล้วยกร่างของลูกสาวขึ้นมาอุ้มก่อนจะพาไปยังห้องนอนของตัวเอง ซึ่งคนเป็นแม่หายเงียบเข้าไปได้สักพักแล้ว"คุณแม่ขา" เด็กน้อยส่งเสียงเรียกเมื่อเห็นร่างของค
ตอนที่ 49หวงเมียบรรยากาศในร้านก็คึกคัก ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาหาเครื่องดื่มในแบบที่ตัวเองโปรด พนักงานของร้านต่างช่วยกันบริการลูกค้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ไม่ต่างกับเจ้าของร้านคนสวยที่ยังมีรอยยิ้มให้ลูกค้าอยู่ตลอดเวลาถึงแม้จะรู้สึกว่าร่างกายอ่อนเพลียสักแค่ไหนก็ตาม"สวัสดีครับคุณรดา" เสียงทักคุ้นหูมาจากหน้าประตูร้าน รดาหันไปมองแล้วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มที่กลายเป็นเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทไปเสียแล้ว"สวัสดีค่ะคุณพล ทำไมวันนี้มาคนเดียวล่ะคะ""เปล่าครับ มากันเยอะ เดี๋ยวภัทรกับยัยแพรวก็ตามมา แล้วพรีมก็ใกล้จะถึงแล้วครับ""นัดกันมาเหรอคะ มากันครบทีมเชียว""ไอ้วินครับมันนัดผมกับพรีมมาเห็นบอกว่าอยากเจอ ส่วนภัทรกับแพรวเห็นว่าจะมาที่นี่อยู่พอดี มาแจกการ์ดน่ะครับ""ออค่ะ งั้นเชิญคุณพลด้านในก่อนแล้วกันค่ะ" ปรพลเล็งมองหาโต๊ะว่างสำหรับสมาชิกที่จะตามมา เลือกได้เป็นมุมโซฟาตัวยาวด้านในสุดของร้าน จึงเข้าไปนั่งรอเป็นคนแรกไม่กี่นาทีต่อมาภัทรและแพรววดีก็เข้ามาถึงร้าน หลังจากกล่าวทักทายเจ้าของร้านเสร็จก็เข้าไปสมทบกับปรพลที่อยู่ด้านในเหลือสองคนสุดท้ายธาวินและกิรณา แต่ไม่นานหญิงสาวหน้าสวยก็เดินยิ้มเข้ามา ขาดแต่ชาย







