ตอนที่ 9 ก้าวแรกในกรงทอง

แสงแดดยามเช้าทอแสงอ่อนๆ ผ่านม่านหน้าต่างห้องนอน เฌอลีนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เรือนร่างเล็กสูง 162 เซนติเมตรก้าวไปหยุดยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ กลิ่นหอมหวานของฟีโรโมนพีชขาวแช่เย็นผสมดอกมะลิบานยามค่ำคืนลอยฟุ้งอบอวลเบาๆ ตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

บนเรือนร่างเนียนอมชมพูสวมทับด้วยชุดสูทกระโปรงสั้นสีฟ้าพาสเทลเนื้อดี ตัดเย็บประณีตเรียบร้อย ทว่าช่วงเอวคอดกิ่วและกระโปรงที่เน้นเรียวขาสวยกลับช่วยเสริมเสน่ห์เซ็กซี่แฝงความน่ารักตามธรรมชาติของโอเมก้าสาวออกมาได้อย่างลงตัว เรือนผมยาวสลวยสีบรอนซ์น้ำตาลอ่อนถูกจัดทรงเป็นลอนคลื่นสวยงาม

“สวยมากเลยจ้ะเฌอ...”

เสียงนุ่มนวลของผู้เป็นแม่ดังก้องขึ้นจากประตูห้อง พิมพ์ใจเดินเข้ามาช่วยจัดปกเสื้อให้ลูกสาวด้วยรอยยิ้มตื้นตันใจ นัยน์ตาคู่สวยของคนเป็นแม่มีหยาดน้ำตาคลอเบาๆ

“แม่ดีใจด้วยจริงๆ นะลูก ที่ได้งานทำตามที่ฝันไว้”

“ขอบคุณนะคะแม่...”

เฌอลีนหมุนตัวกลับมาสวมกอดแม่แน่น

“เพราะชุดสวยๆ ที่แม่ตั้งใจซื้อให้เฌอแท้ๆ เลยนะ เฌอสัญญาค่ะแม่...ว่าเฌอจะตั้งใจทำงานนี้ให้ดีที่สุด เฌอจะพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าสายงานที่เฌอรัก มันดูแลครอบครัวเราได้จริงๆ”

“จ้ะแม่เชื่อ...พ่อเขาก็ปากแข็งไปอย่างนั้นแหละ เมื่อเช้าเห็นแกหางานของบริษัทกันทรัตน์อ่านตั้งนาน”

พิมพ์ใจลูบเรือนผมสีบรอนซ์น้ำตาลอ่อนของลูกสาวเบาๆ

“รีบไปทำงานเถอะลูก วันแรกอย่าสายเชียวนะ”

อาณาจักร กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น ยามเช้าตรู่เต็มไปด้วยความคึกคัก พนักงานหลายสิบชีวิตในชุดแต่งกายเนี้ยบกริบต่างเดินสวนกันไปมาด้วยความเร่งรีบ เฌอลีนก้าวเท้าลงจากรถไฟฟ้าด้วยความมั่นใจ สายตามองตึกสูงเสียดฟ้าตรงหน้าด้วยหัวใจที่พองโต

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเฌอลีน”

นีโม่ เลขาสาวเบต้าในชุดสูททำงานสีเข้มก้าวเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง

“พร้อมสำหรับการทำงานวันแรกหรือยังคะ?”

“พร้อมค่ะคุณนีโม่!” เฌอลีนส่งยิ้มหวานตอบรับทันที

นีโม่เดินนำเฌอลีนขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้นบริหาร พาเดินชมและแนะนำแผนกต่างๆ อย่างเป็นระเบียบ ทั้งฝ่ายวิจัยและพัฒนา ฝ่ายทดสอบวัสดุโพลีเมอร์ชีวภาพ และห้องแล็บจำลองสรีระ ก่อนจะพาเฌอลีนมาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานส่วนตัวซึ่งตั้งอยู่หน้าห้องแล็บออกแบบใหญ่

“นี่คือโต๊ะทำงานของคุณเฌอลีนค่ะ อุปกรณ์ไอทีและแท็บเล็ตเขียนแบบรุ่นท็อปที่สุดถูกจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”

นีโม่ยิ้ม ก่อนจะยื่นซองเอกสารสัญญาจ้างงานฉบับจริงให้

“และนี่คือสัญญาการทำงานค่ะ โปรดอ่านและเซ็นชื่อตรงนี้นะคะ”

เฌอลีนรับซองเอกสารมาเปิดดูด้วยความตื่นเต้น ทว่าเมื่อสายตาตวัดไปเจอตัวเลขค่าตอบแทนและเงินเดือนประจำตำแหน่ง...นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด!

“ขะ...คุณนีโม่คะ! ตัวเลขเงินเดือนตรงนี้...พิมพ์เกินมาหรือเปล่าคะ?!” เฌอลีนเอ่ยถามเสียงสั่น ร่างเล็กเกร็งสะท้าน

“เงินเดือนหลักแสนสำหรับเด็กจบใหม่แบบหนูเนี่ยนะคะ?!”

นีโม่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทีไร้เดียงสานั้น

“พิมพ์ไม่ผิดหรอกค่ะคุณเฌอลีน นี่คืออัตราเงินเดือนเริ่มต้นของนักออกแบบประจำบริษัทเราค่ะ”

“แต่มันเยอะมากๆ เลยนะคะ...”

“คุณกันต์เป็นคนอนุมัติด้วยตัวเองค่ะ” นีโม่ขยับเข้ามาใกล้ ทอดสายตามองเฌอลีนด้วยความจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“เพราะคุณกันต์เห็นพรสวรรค์และความสามารถในตัวคุณค่ะ แต่โปรดจำไว้นะคะคุณเฌอลีน...ค่าตอบแทนที่สูงมหาศาลขนาดนี้ มันแลกมากับ 'ความคาดหวังระดับสูงสุด' จากคุณกันต์เช่นกัน ชิ้นงานที่คุณต้องรับผิดชอบ คือโปรเจกต์ 'Resonance of Soul' ที่คุณนำเสนอวันนั้น คุณต้องทำมันออกมาให้สำเร็จและใช้งานได้จริงค่ะ”

คำพูดของเลขาท่านประธานทำให้เฌอลีนสูดลมหายใจเข้าลึก ความกดดันมหาศาลโถมทับเข้ามาในอก แต่เธอก็น้อมรับมันด้วยสายตามุ่งมั่น

“หนูเข้าใจแล้วค่ะคุณนีโม่ หนูจะไม่ทำให้คุณกันต์ผิดหวังค่ะ!”

...

ช่วงพักเที่ยง ณ คาเฟ่และร้านอาหารสุดหรูชั้นลอยของตึก

“ไงจ๊ะสาวน้อยนักออกแบบคนใหม่! พี่ชื่อ 'จิน' นะยินดีที่ได้ร่วมงานจ้ะ!”

เสียงสดใสเป็นกันเองดังก้องขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ นริศรา (จิน) อัลฟ่าสาววัย 27 ปี นักออกแบบรุ่นพี่ประจำทีม จินสวมเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์เท่ๆ กับกางเกงสแล็ค เรือนผมสั้นดัดลอนมีเสน่ห์ และรอยยิ้มจริงใจที่ทำให้คนมองรู้สึกผ่อนคลาย

“สวัสดีค่ะพี่จิน หนูเฌอลีนค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ”

เฌอลีนยกมือไหว้ด้วยความนอบน้อม

“โอ๊ย ไม่ต้องเป็นทางการขนาดนั้นหรอกน่า! นั่งลงๆ วันนี้พี่เลี้ยงเอง ถือว่าต้อนรับน้องใหม่ตาสวย!”

จินหัวเราะร่า พลางเลื่อนจานพาสต้ามาตรงหน้าเฌอลีน

“พี่เห็นผลงานนำเสนอของเฌอเมื่อวันก่อนแล้วนะ บอกเลยว่าโคตรเจ๋ง! แนวคิดเรื่องแกนความร้อนเลียนแบบจังหวะหัวใจเนี่ย เล่นเอาพวกผู้ใหญ่ในห้องประชุมอ้าปากค้างกันหมดเลย”

“จริงเหรอคะพี่จิน? หนูตื่นเต้นแทบแย่แหนะค่ะตอนโดนคุณกันต์ถาม”

เฌอลีนถอนหายใจยิ้มๆ เริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงเมื่อได้คุยกับรุ่นพี่สายลุยคนนี้

“รายนั้นดุเป็นปกติอยู่แล้วจ้ะ!” จินเอียงตัวมากระซิบ

“คุณกันต์น่ะ นิ่ง ดุ เข้มงวดสุดๆ แต่ถ้างานเราดี แกซัพพอร์ตเต็มที่แน่นอน ไม่ต้องกลัวหรอก มีอะไรสงสัยถามพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะ”

“ขอบคุณมากเลยนะคะพี่จิน พี่จินน่ารักจังเลยค่ะ”

เฌอลีนส่งยิ้มหวานสดใสให้ รอยยิ้มงดงามที่แผ่ออกมาจากใบหน้าเนียนอมชมพู ทำเอาอัลฟ่าสาวอย่างจินถึงกับชะงัก ตาค้างไปชั่วขณะด้วยความเอ็นดู

ทั้งสองนั่งคุยหัวเราะกันอย่างถูกคอ บทสนทนาลื่นไหลและสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็ว โดยที่เฌอลีนไม่รู้เลยว่า...บทสนทนาอันสนิทสนมนั้น กำลังอยู่ในสายตาของใครบางคน!

ในขณะที่ ห้องทำงานประธานบริหารชั้นสูงสุด...

กระจกบานโตจรดเพดานสะท้อนภาพร่างสูงโปร่ง 178 เซนติเมตรของท่านประธานสาวที่ยืนตระหง่าน มือเรียวยาวข้างหนึ่งซุกอยู่ในกางเกงสูทสีเข้ม ส่วนอีกข้างถือแก้วกาแฟดำที่เริ่มเย็นชืด

เรือนผมสั้นสีบรอนซ์เงินส่องสะท้อนแสงแดด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มดุดันจ้องมองลงไปยังโซนคาเฟ่ชั้นลอยด้านล่างไม่คลาดสายตา...นัยน์ตาคู่คมจับจ้องภาพโอเมก้าสาวร่างเล็กในชุดสูทสีฟ้าพาสเทลที่กำลังนั่งยิ้มหวาน หัวใจและหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่กับจิน อัลฟ่าสาวรุ่นพี่

กริ๊ก...

แก้วกาแฟในมือของกันทรัตน์ถูกกุมแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว สันกรามคมบดเข้าหากันแน่น

กลิ่นวิสกี้บ่มไม้โอ๊คผสมเขม่าควันเข้มข้นเริ่มหลั่งไหลซึมออกมาจากผิวเนื้ออย่างไม่อาจควบคุม ความรู้สึกหงุดหงิด ขัดใจ และไม่พอใจอย่างหาสาเหตุไม่ได้ลุกโชนขึ้นมาในอก!

ทำไมเด็กนั่น...ถึงต้องไปนั่งยิ้มหวานให้คนอื่นขนาดนั้น?

ทำไมกลิ่นพีชขาวแช่เย็นที่เคยบริสุทธิ์นั่น...ถึงต้องไปอบอวลอยู่ใกล้ๆ กับอัลฟ่าคนอื่น?!

กันทรัตน์ยกกาแฟขึ้นจิบด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มกลับหรี่ลง วูบหนึ่งประกายสีทองแห่งสัญชาตญาณ Dominant Alpha ส่องวาววับขึ้นมาในความมืด ความรู้สึกอยากครอบครองและกักขัง (Possessive Tension) พุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ก้าวแรกในบริษัทแห่งนี้...เฌอลีนอาจจะคิดว่าเธอได้รับอิสรภาพและโอกาสใหญ่หลวง แต่เธอไม่รู้เลยว่า สายตาคู่คมของประธานสาวด้านบน ได้เริ่มถักทอกรงขังแห่งความปรารถนา ล้อมรอบตัวเธอไว้หมดแล้ว!

.............................