บทที่ 22

ภาคินไม่ปล่อยให้มือว่าง มันบีบขยำเต้าขาวจนแทบจะแหลกคามือ อีกข้างบีบขย้ำบั้นท้ายงอนที่หญิงสาวยกสะโพกขึ้นอำนวยความสะดวกให้เขาพร้อมกับร่อนสะโพกเป็นจังหวะไปด้วย

ปากร้อนเคลื่อนลงมาตามลำคอระหง ดูดสร้างรอยแดงไปตลอดทางที่มันเดินทางผ่าน ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะก้มลงต่ำไปเรื่อยๆพร้อมกับขบกัดตามผิวเนื้อขาวไปตลอดทาง

“ช่วยหน่อยค่ะ” นริยาบอกเมื่อรู้สึกว่าตัวเองน่าจะพร้อมมากพอ

ภาคินจับท่อนเอ็นลำใหญ่เอาไว้ เมื่อหญิงสาวค่อยๆขยับกายนั่งลง ร่องรักมีอาการเจ็บอีกครั้งแต่ก็ไม่เท่าครั้งแรก เมื่อมันค่อยๆดูดกลืนท่อนเนื้อขนาดใหญ่เข้าไป

“ไม่ใช่กระบอกไฟฉายแล้วค่ะ ท่อนแขนดีๆนี่เอง”

“โทษทีนะ เกิดมาใหญ่ ทำไงได้”

หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกดตัวเองลงบนท่อนเนื้อที่อยู่ในร่องคับแคบช้าๆ จนเมื่อมาถึงครึ่งลำเธอก็กลั้นใจแล้วกระแทกสะโพกลงไปทีเดียว มันเข้าไปได้ไม่หมดลำ แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ว่ามันชนมดลูกของเธอ

“อึก”

ใบหน้าหวานบิดเบี้ยว เธอทั้งเจ็บทั้งจุกจนต้องอ้าปากหอบลมหายใจเข้าปอด ไม่เว้นแม้แต่ภาคินเองก็ยังต้องกัดฟันเพื่ออดทน

“ไหวไหม”

“ค่ะ”

“ขยับเอง เบาๆนะ จะได้ไม่เจ็บมาก ค่อยๆปรับตัว”

เสียงทุ้มบอกหญิงสาวทีละขั้น พร้อมกับที่มือก็จับเอวคอดเล็ก เพื่อช่วยควบคุมจังหวะให้หญิงสาวอีกแรง

สะโพกผายค่อยๆขยับช้าๆตามที่เขาบอก โดยมีมือใหญ่ทั้งสองข้างจับที่เอวแล้วช่วยเธอขยับขึ้นลงช้าๆ

เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กจับจังหวะได้ ภาคินก็ปล่อยให้เธอควบคุมจังหวะเอง มือหนาเคลื่อนไปกอบกุมก้อนกลมสีขาวที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยกัด รอยดูด และรอยมือ

“พี่คิน”

“ครับ”

“จัดการเองเถอะ น้ำหมดแรงตั้งแต่มันเข้าไปแล้วล่ะ”

นริยาบอกเขาหลังจากที่เธอหยุดจังหวะลงแล้วพิงกายซบลงไปบนตัวเขา ภาคินหัวเราะเบาๆด้วยความเอ็นดู

“ก็ครั้งแรกนี่นะ แถมเจอศึกใหญ่อีก”

“ถ้าน้ำมีประสบการณ์มาก่อนก็คงไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ” หญิงสาวหยอกล้อเขาเล่น

“หยุดคิดได้เลยแม่คุณ” ชายหนุ่มพูดเสียงเขียว

ร่างบอบบางถูกจับพลิกลงไปนอนหงายบนเตียงนอน นริยานอนนิ่งอย่างอ่อนแรงปล่อยให้เขาเป็นคนจัดการต่อเอง

“แก้มัดก่อนได้ไหมคะ”

“อ้อ ลืม จับเอาไว้นะ อย่าปล่อยล่ะ”

ภาคินแก้มัดข้อมือให้หญิงสาว ก่อนที่เขาจะจับเรียวขาสวยยกขึ้นแล้วบอกให้เธอสอดมือรับขาจากใต้ข้อพับ

นริยาทำตามสั่งอย่างว่าง่าย และในเวลาไม่ถึงนาที เสียงหวานใสก็หวีดร้องดัง เมื่อเขาขยับสอดลำเอ็นเข้ามาจนสุด

“ม้วนเดียวจบนะ เดี๋ยวจะระบม”

“ตามใจเลยค่ะ”

“เฮ้ ตามใจพี่ น้ำจะไม่ได้พักเอานะ”

“…..”

“ล้อเล่นจ้ะ วันนี้ให้พักก่อน หลังจากนี้ค่อยว่ากันนะ”

พูดจบสะโพกสอบก็โหมกระหน่ำ อัดกระแทกท่อนเอ็นลำใหญ่ใส่ร่องคับแรงรุนแรงถี่รัวจนข้อมือบางที่สอดรับข้อพับขาเอาไว้ต้องปล่อยออกเพราะความจุกปนเสียวที่ทำให้มือไม้อ่อน

“อ๊าย จุก!!!” นริยาหวีดร้องเมื่อเขากระแทกใส่ร่องรักช้าๆ แต่เข้าสุดออกสุดติดกันหลายครั้ง เธอจิกเล็บลงบนต้นแขนหนาของเขาอย่างหาที่ระบาย ขาเรียวสวยสั่นอย่างห้ามไม่อยู่

“ไม่จุกแล้วจะทำไปทำไมล่ะ”

หลังจากเห็นว่าหญิงสาวใต้ร่างเริ่มไม่ไหว ภาคินจึงเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นถี่รัว จนเมื่อใกล้มาถึงปลายทาง ก็โน้มตัวลงไปกัดบนหัวไหล่มนพร้อมกับที่ทั้งสองร่างกระตุกเกร็งในเวลาไล่เลี่ยกัน เขาปล่อยให้สายธารขาวขุ่นพวยพุ่งเข้าสู่ร่างสาวจนหมด แล้วทรุดกายทับลงบนร่างบอบบาง

“พี่คิน”

“ครับ”

“ปล่อยในเหรอ”

“ครับ”

“ออกไปซื้อยาให้น้ำด้วยนะ”

“ครับ”

“อือ พาไปล้างตัวหน่อยค่ะ”

เมื่อลมหายใจกลับมาเป็นปกติ ชายหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วอุ้มร่างบางไว้ในอ้อมแขนก่อนจะเดินหายเข้าห้องน้ำไป