Masukแก้มใสคิดหนักเพราะไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีกแล้วแต่รับเงินมาแล้ว แก้มใสเครียดจนไม่เป็นอันทำอะไรแถมเพนนียังโทรมาขอโทษและขอร้องให้เธอช่วยติวหนังสือให้ลูกชาย
“หน้าเครียดจังเลยเป็นอะไร” ฐิสาเพื่อนสนิทของแก้มใสร้องทักขึ้นมาเพราะเห็นเพื่อสีหน้าไม่สู้ดี
“เปล่า”
“เปล่าก็แต่งตัวไปทำงานได้แล้ว”
คืนนี้แก้มใสรับงานเสิร์ฟที่ผับแห่งหนึ่งไว้ตอนแรกจะไม่ยอมไปทำแต่เพื่อนก็บังคับให้ไปเพราะรับเงินเขามาแล้ว แก้มใสกลัวประวัติจะซ้ำรอยอีก
คืนนี้แก้มใสอยู่ในชุดพีอาร์สีดำข้างบนเป็นเกาะอกเป็นชุดกระโปรงสั้นแต่ไม่สั้นมาก ไม่ใช่ครั้งแรกที่แก้มใสเคยทำงานแบบนี้แต่พอเจอเหตุการณ์ร้ายๆ จึงกลัวไปทุกอย่าง
“มึงมองเหี้_ไรวะ” ขุนเขามองตามสายตาของเพื่อนไปปะทะกับเด็กเสิร์ฟที่น่าตาดูน่ารักไม่น้อย
“เปล่า”
“กูเห็นมึงมองเด็กเสิร์ฟ” กัปตันไม่เคยเห็นเพื่อนให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนจนออกนอกหน้าขนาดนี้
“กูบอกว่าเปล่า”
“ดูดิโดนแขกลวนลามแล้ว” คอปเตอร์แกล้งแหย่เพื่อเล่นๆ อยากรู้ปฏิกิริยาของเพื่อนแต่ดีแลนกลับนิ่งแต่สายตาที่มองภาพนั้นเขาฟันธงเลยว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ธรรมดา
ปัง!
“กูไปเข้าห้องน้ำก่อน” ดีแลนเดินลงมาชั้นล่างพวกเขานั่งอยู่ในห้องวีไอพีห้องน้ำแบบส่วนตัวก็มี แต่ตอนนี้เขาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ
“อ๊ะ!”
“ไงเจอกันอีกแล้ว”
“คุณ! ปล่อยฉันนะ” ดีแลนไม่ยอมปล่อยแต่ลากหญิงสาวเข้ามาในมุมแคบๆ แก้มใสได้กลิ่นบุหรี่และกลิ่นเหล้าที่ออกมาจากตัวของเขา เธอต้องใช้มือยันหัวไหล่ของเขาไว้เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้
“ทำไมมาทำงานแบบนี้ ที่นอนกับฉันทำเป็นเล่นตัวมาหาประสบการณ์ใหม่หรือไง” แม่งทำให้กูอารมณ์เสียอีกแล้ว
“ฉันจะทำงานแบบไหนมันก็เรื่องของฉันไหม”
“ปากเก่งดีหนิ” ดีแลนเชยคางแก้มใสขึ้นมาและบีบเบาๆ เขาไม่ชอบคนที่ไม่เชื่อฟังเขา
“ปล่อยฉันจะทำอะไร!”
“ออกไปจากผับนี้ซะ” ตอนนี้เขากำลังโกรธและเริ่มจะโกรธมากด้วยที่เห็นผู้ชายบางคนแอบจับก้นแก้มใสอย่าคิดว่าเขาไม่เห็น มือหนาวางลงที่บั้นท้ายของหญิงสาว
“ฉันต้องทำงาน อ๊ะ นายทำบ้าอะไร” แก้มใสร้องออกมาเมื่อเขาบีบก้นของเธออย่างแรง
“รู้ใช่ไหมว่าคนดื้อๆ ต้องโดนอะไร”
“นายมันบ้าที่สุด อย่า...” แก้มใสห้ามเขาไม่ทันตอนนี้กางเกงชั้นในถูกเขารูดลงตามด้วยดีแลนลงไปนั่งยองๆ เขาจับเรียวขาข้างหนึ่งมาพาดที่หัวไหล่
“อยากลองดีกับฉันเอง”
“อื้อ อ๊ะ อุปส์!” แก้มใสใช้มือปิดปากตัวเองไว้แน่นเพราะตอนนี้ดีแลนกำลังหมุดใบหน้าเข้ามาลิ้นอุ่นๆ สัมผัสกับกลีบกุหลาบจนเธอแทบจะยื่นไม่ไหวเมื่อตั้งสติได้จึงผลักเขาจนล้มลงไป
“หึ” ดีแลนหัวเสียทำให้กูมีอารมณ์แล้วหนีทิ้งให้ดูแค่กางเกงชั้นในสีดำ ไอ้ลูกชายก็ขยันแข็งจริงๆ ดีแลนก้มลงไปหยิบกางเกงชั้นในและยัดลงไปในกระเป๋ากางเกง
“ไปเข้าห้องน้ำกูคิดว่าตกส้วมตายไปแล้ว” ขุนเขาแซวเพื่อนห้องน้ำอยู่ด้านบนก็มีแต่เสือกอยากลงไปข้างล่าง สงสัยจะไม่เด็ดเพราะใช้เวลาไม่กี่นาทีเอง
“กูจะกลับแล้ว”
“เพื่อนแซวแค่นี้เอง”
อย่าให้โดนพ่อมึงโบกนะ” กับปตันเตือนเพื่อนเพราะพวกเขาอายุเพิ่งจะ 18 กันเองที่เข้าผับได้เพราะพ่อของเขาใหญ่พอตัวแถมมีเส้นสายอีกมากมาย
“...”
ดีแลนขับรถมาจอดที่หน้าป้ายรถเมล์ยังไงแก้มใสต้องออกมารอรถที่นี่แน่ไม่นานหญิงสาวก็เดินออกมาพร้อมกับสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นมายืนรอที่ป้ายรถเมล์
ปรื้นๆๆ
เสียงแตร่รถดังขึ้นมาจนทำให้แก้มใสต้องหันไปมองรถหรูที่จอดอยู่ตรงหน้าของเธอ เมื่อกระจกลดลงจึงเห็นได้เต็มตาว่าคือคนที่เธอพยายามจะหนีหน้า
“ขึ้นมาสิหรือต้องให้ฉันไปเปิดประตู”
“คุณไปจอดที่อื่นสิเดี๋ยวรถเมล์ก็มาแล้ว” เพราะเวลานี้รถเมล์จะวิ่งเที่ยวสุดท้ายแล้วหากตกรถต้องขึ้นแท็กซี่ซึ่งแพงมาก
“ขึ้นมาแก้มใส”
“ไม่!” เดินออกมาจากป้ายรถเมล์แต่ชายหนุ่มก็ขับรถมาตามแต่ครั้งนี้เขาเดินลงมาหยุดที่หน้าของเธอ
“อยากให้ฉันอุ้มก็ไม่บอก”
“ไม่ต้องฉันไปเองได้” แก้มใสเดินเข้ามาจะเปิดประตูรถแต่หาที่เปิดประตูไม่เจอรถราคาแพงขนาดนี้ตายและเกิดใหม่อีกกี่สิบชาติกว่าจะเก็บเงินซื้อได้
“เอ่อ คือฉัน”
“ขึ้นไป” ดีแลนเดินมาเปิดประตูรถให้แก้มใสเขารู้ว่ายังไงแก้มใสก็หาที่เปิดไม่เจอ ดีแลนรีบเดินอ้อมเข้ามาในรถและกระชากตัวอย่างแรงจนแก้มใสต้องรีบคาดเบลล์
“นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉัน”
“ก็เห็นนั่งเงียบแล้วฉันจะรู้ไหมว่าบ้านเธออยู่ที่ไหน”
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะกระจกทำให้ดีแลนหันไปสนใจคนเรียกชายหนุ่มกดกระจกรถลงคนที่มาเคาะกระจกคือตำรวจตอนนี้เขาขับรถผ่านด่านมา แก้มใสที่เห็นอย่างนั้นจึงกลัวว่าดีแลนจะถูกจับเพราะอายุยังไม่ถึง
“ขอดูใบขับขี่หน่อยครับ”
ดีแลนเริ่มโมโหขึ้นมาและหยิบบัตรประชาชนให้ตำรวจดูเขายังไม่มีใบขับขี่และตอนนี้ก็ยังดื่มมาด้วย ถ้าเป็นคนอื่นคงถูกจับไปแล้วแต่เขาเป็นใครตำรวจที่ไหนจะกล้าจับ
ดีแลน ก้องสมิทธ์ ซัลลิแวน ตำรวจขมวดคิ้วเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่มตรงหน้า
“เชิญไปโรงพักด้วยครับ”
ดีแลนนั่งอยู่หน้าโต๊ะร้อยเวรแก้มใสขอตัวกลับไปก่อนอีกไม่เกิน 10 นาทีพ่อแม่เขาจะต้องเดินทางมา เขายืนเถียงกับตำรวจตั้งนานแต่ไม่ยอมปล่อยเขาไปและสั่งให้เขามาที่โรงพักข้อหาไม่มีใบอนุญาตขับขี่และดื่มแอลกอฮอล์เกินกว่าที่กฎหมายกำหนด
“ขอบคุณท่านผู้กำกับมากเลยนะครับ” อดัมสมิทธ์วางสายจากผู้กำกับของโรงพักนี่และเดินมาประกันตัวลูกชายและจ่ายค่าปรับแถมขอร้องไม่ให้ดำเนินคดี
“แกไปสร้างเรื่องอีกแล้วนะ”
“ใครมันจะไปดีเท่าลูกรักของแด๊ดละ ผมง่วงแล้วกลับก่อนละ” ดีแลนไม่ถูกกันกับคนเป็
แก้มใสคิดในสิ่งที่ดีแลนกำลังสงสัยประจำเดือนเธอไม่มาเกือบจะหนึ่งเดือนและเธอเองก็ชอบเจ็บหน้าอกเหมือนตอนที่มีน้ำนม “เบ๊บให้คนไปซื้อมาให้แล้วตอนเช้าค่อยตรวจ” “ก็ได้” เมื่อส่งลุกไปโรงเรียนแล้วดีแลนจึงแวะกลับมาที่บ้านเพราะอยากรู้ว่าแก้มใสท้องจริงหรือไม่ แต่อาการแบบนั้นเขาว่าไม่น่าพลาด “บี๋ตรวจยังครับ” “รออีกแป๊บนะคะ” แก้มใสกำลังยืนลุ้นอยู่ถึงแม้จะเคยมีลูกมาแล้วแต่อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ แก้มใสมือไม้สั่นและหลับตาลงหยิบผลตรวจออกมาจากห้องน้ำ “เป็นยังไงบ้าง” “ดูเองสิคะ” แก้มใสยื่นให้ดีแลนดูเพราะเธอเองก็กลัวว่าเขาจะผิดหวังเหมือนกัน ดีแลนค่อยๆ เลื่อนนิ้วออกผลตรวจที่แสดงตรงหน้าคือสองขีดเป็นสีแดงชัดเจน เขาดีใจจนมือไม้สั่นจะได้เป็นคุณพ่อลูกสามแล้ว “ทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ” แก้มใสเห็นสีหน้าของดีแลนแล้วจึงหยิบมาดูบ้าง “สองขีด!” “เจ้าแฝดจะได้มีน้องแล้ว” ดีแลนอุ้มแก้มใสขึ้นมาและตะโกนด้วยความดีใจ ลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะถือว่าคุ้มค่าเลยทีเดียว ดีแลนบอกข่าวดีกับพ่อและแม่ทั้งสองก็ดีใจที่จะมีหลานเพิ่มมาอีกหนึ่งคน แต่เดเรียลนี้สิยังไม่มีวี่แว
ดีแลนพาครอบครัวมาพักผ่อนที่เกาะทางภาคใต้เขาพักการทำงานทิ้งงานไว้ให้พี่ชายดูแล และพาพ่อกับแม่และภรรยามาพักผ่อน “คุณปู่ครับผมอยากเล่นน้ำ” นาทีเห็นทะเลครั้งแรกในชีวิตรู้สึกตื่นเต้นไม่ยอมนอนพักผ่อน “เวลาก็อยากเล่นน้ำค่ะคุณปู่คุณย่า” หลานอ้อนก็ต้องรีบพาหลานลงไปเล่นน้ำ ดีแลนเลยมีเวลาอยู่กับแก้มใสซึ่งเป็นการดี “บี๋ครับ” “หยุดเลยค่ะ” แก้มใสรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไรกลางวันแสกๆ ยังไม่หยุดคิดเรื่องบนเตียง “กว่าเราจะมีโอกาสขนาดนี้ขอไม่ได้เหรอ” ดีแลนเริ่มงอแงอยากมีน้องให้ลูกแฝดจะแย่ จะได้มีเพื่อนวิ่งเล่น “ไปตามเฝ้าลูกเลยค่ะ” แก้มใสไล่ให้เขาไปดูแลลูกส่วนเธอกับคุณแม่จะเตรียมอาหารค่ำไว้ให้ แก้มใสคิดถึงคนที่บ้านเหมือนกันป้านิ่มกลับไปอยู่บ้านต่างจังหวัดเผื่อดูแลยายจันทร์ที่แก่แล้ว “หนูอยากได้น้องไหมครับ” ดีแลนกระซิบถามลูกชายและลูกสาวกำลังตักทรายเล่น และคิดแผนอะไรออกมาได้ “น้องคืออะไรครับ” “น้องคือเบบี๋ตัวเล็กไงครับ” ดีแลนกำลังหลอกล่อให้ลูกไปคุยกับคนเป็นแม่ “อยากได้ค่ะ” เวลานึกถึงตุ๊กตาตัวเล็กๆ ที่ชอบอุ้มเล่นน้องอาจจะเหมือนตุ๊กตาก
4 ปีผ่านไป เด็กน้อยสองคนกำลังวิ่งไล่กันอยู่สนามหน้าบ้านโดยมีคุณปู่คุณย่าคอยดูแลไม่ห่าง เด็กน้อยทั้งสองเป็นหลานคนแรกของตระกูลทำให้ทุกคนเอาใจตลอด “คุณย่าขา” “ว่าไงคะคนเก่ง” เพนนีหลงหลานสุดๆ เลยก็ว่าได้ “เมื่อไรคุณแม่จะกลับมาค่ะ” เวลาถามหาคนเป็นแม่เพราะแม่ไปทำธุระกับคุณพ่อไปนานแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา “หนูเวลาคิดถึงคุณพ่อคุณแม่แล้วเหรอคะ” “คิดถึงแล้วค่ะอยู่กับคุณแม่หนูไม่ดื้อเพราะคุณแม่ตีเจ็บมาก” เวลายังจำตอนที่คุณแม่ตีได้และคุณพ่อชอบมาโอ๋ จนโดนด่าไปพร้อมกัน “คุณแม่ตีเจ็บครับ” นาทีก็เคยโดนคุณแม่ตีแต่เข้าใจเพราะว่าพวกเขานั้นดื้อมาก จนต้องโดนคุณแม่ดุ “ไม่อยากโดนตีก็อย่าดื้อมาก” คุณปู่อุ้มหลานขึ้นมานั่งบนเก้าอี้และหยิบขนมให้ทาน ตอนที่เขาเลี้ยงลูกเพนนีชอบตีลูกเช่นกันเวลาลูกดื้อเขาก็จะคอยโอ๋เหมือนที่ดีแลนชอบทำ “หนูไม่ดื้อค่า” คุณปู่คุณย่าหัวเราะออกมาเด็กน้อยทั้งสองพูดรู้เรื่องแก้มใสเลี้ยงลูกเองจะจ้างพี่เลี้ยงมาช่วยดูเวลากลางวันเท่านั้น แต่เด็กทั้งสองไม่ค่อยดื้อเท่าไร เสียงรถแล่นเข้ามาจอดในโรงรถทำให้เด็กน้อยชะเง้
เวลาเกือบห้าทุ่มแก้มใสนอนไม่หลับเพราะขาดคนที่เคยนอนกอดอยู่ทุกคืนจึงเดินออกมาจากห้อง มุ่งหน้าไปที่ห้องรับรองแขก “นอนไม่หลับเหรอ” “อื้อ” หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ดีแลนและจับมือเขาให้มากอดเอวเธอไว้ จะทะเลาะกันแค่ไหนสุดท้ายก็กลับไปง้อเขาอยู่ดีฮอร์โมนคนท้องอารมณ์แปรปรวนตลอดเวลา “ไหนขอดูหน้าคนปากเก่งหน่อย” “เบ๊บถ้าพูดเล่นอีกจะได้คนเดียวจริงๆ” “กลับไปนอนที่ห้องกันอยู่นี่เตียงแคบ” ดีแลนอุ้มหญิงสาวกลับไปนอนที่ห้องถึงแม้น้ำหนักของแก้มใสจะขึ้นมาหลายกิโลแต่เขาอุ้มไหว “เบ๊บขอโทษที่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น” เรื่องของเลขาเดเรียลจัดการเรียบร้อยโดยจะหาเลขาคนใหม่มาให้เขาโดยเร็ว “...” “รักบี๋นะถึงแม่ช่วงนี้จะละลายไปบ้าง เราไปจดทะเบียนสมรสกันไหม” “ทำไมถึงอยากจด” เธอเลยคำว่าอยากจัดงานแต่งงานมาแล้วเก็บเงินไว้เลี้ยงลูกแฝดทั้งสองคนดีกว่า เพราะรู้สึกสิ้นเปลือง “เบ๊บอยากให้ลูกมีสิทธิ์ทุกอย่างหรือเราจะจัดงานแต่งดี” เขาปล่อยให้เวลาล่วงเลยมานานโดยไม่ยอมจัดงานแต่งมีเพียงการสู่ขอแต่ยังไม่เป็นทางการ “บี๋ยังไม่อยากแต่งงานตัวก็อ
สี่เดือนผ่านไปแก้มใสท้องลูกแฝดตอนนี้เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของดีแลนแล้วแต่เป็นบ้านอีกหลังที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน ดีแลนต้องเรียนรู้งานอย่างหนักเพื่อเตรียมขึ้นรับตำแหน่งรองประธานต่อจากพี่ชายของเขา เวลาสามทุ่มเศษแก้มใสนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องนั่งเล่นดีแลนกลับบ้านดึกเพราะงานยุ่งประชุมทั้งวัน หลายอาทิตย์แล้วที่เธอไม่ได้กินข้าวกับเขา “บี๋! ทำไมยังไม่นอนครับ” ดีแลนเข้ามาในบ้านด้วยสภาพที่อ่อนล้าเขาทำงานหนักยังมีอีกหลายอย่างที่เขาต้องเรียนรู้ จนบางครั้งละเลยแก้มใสไป “รอเบ๊บอยู่ค่ะกินอะไรมาหรือยังเดี๋ยวบี๋ไปหาอะไรให้กิน” “เอาข้าวไข่เจียวก็ได้ครับ” เขาไม่อยากให้แก้มใสเหนื่อยหญิงสาวคงจะไม่พอใจที่ช่วงนี้ไม่มีเวลาได้อยู่ด้วยกันเลย ชายหนุ่มเดินตามแก้มใสเข้าไปในห้องครัวและกอดแก้มใสจากข้างหลังและซบใบหน้าลงที่หัวไหล่เหมือนต้องการกำลังใจ สิ่งที่เขาทำไปก็เพื่อเมียกับลูก “เหนื่อยมากไหมคะ” “บี๋นะสิที่เหนื่อยกว่าต้องอุ้มเจ้าแฝดถึง 9 เดือน” ดีแลนพยายามไม่งอนหรือหาเรื่องหนักใจมาให้แก้มใสคิด เขารู้ว่าการอุ้มท้องนั้นหญิงสาวเสียสละแค่ไหน “กลิ่นน้ำหอมใค
วันจบการศึกษาของดีแลนภายในอาคารมีผู้คนมากมายเดินทางเข้ามาเพื่อแสดงความยินดีกับบัณฑิต แก้มใสเดินทางมาด้วยหญิงสาวถือกล่องของขวัญขนาดเล็กติดมือมาด้วย “พี่ดีแลนคะ” สาวรุ่นน้องที่สาขาเดินมาหาชายหนุ่มพร้อมกับยื่นดอกไม้ให้ “ขอบคุณครับ” “ยินดีด้วยนะคะ” สาวรุ่นน้องเขินอายเป็นครั้งแรกที่ได้พูดคุยกันอย่างจริงจัง ดีแลนมองคนตรงหน้าที่เขินจนบิดตัวไปมา “พี่ดีแลนหนูชอบพี่นะคะ” “หืม” เขาว่าเขาแสดงออกชัดเจนแล้วนะว่าเขามีเมียแล้วแต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกผู้หญิงมาสารภาพรัก แล้วจะให้เขาทำยังไงรูปหน้าเฟสบุ้คก็มีแต่รูปแก้มใส “หนูรู้ว่าพี่มีแฟนแล้วแต่อยากบอกไว้ค่ะ” “ครับ” ดีแลนพูดไม่ออกมาบอกเขาแล้วมันได้อะไรขึ้นมา หรือหวังว่าเขาจะรับรักอย่างนั้นหรือ “พี่ดีแลนไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ” กระถินมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ที่แอบชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เธอรู้ว่าเขามีคนรักแล้วแต่เธอชอบเขาจะให้ทำอย่างไร “จะให้พี่พูดอะไรครับ” “ก็หนูชอบพี่” “พี่รับรู้แล้วครับแต่พี่มีเมียแล้วน้องคงรู้” ดีแลนเริ่มจะอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาวันจบการศึกษาของเขาแท้ๆ ทำไ







