บทที่ 2 เจอกันอีกครั้ง

แก้มใสเดินทางมาถึงบ้านของผู้มีประคุณบ้านหลังนี้ป้านิ่มของเธออาศัยอยู่และทำงานมาเนิ่นนาน แก้มใสเองก็เคยอยู่ที่นี่แต่พอเข้ามหาลัยจึงเกรงใจเจ้าของบ้านจึงขอย้ายไปอยู่หอพักใกล้มหาลัย

       “คิดถึงจังเลย”

       “ตกใจหมดเลยเจ้าเด็กคนนี้” ป้านิ่มหันไปมองหลานสาวที่เดินเข้ามากอด

       “หายหน้าหายตาไปหรือแอบไปมีแฟน?”

       “บ้านะ แก้มใสจะมีแฟนได้อย่างไร” แก้มใสพยายามหลบเลี่ยงเรื่องพวกนี้เพราะกลัวป้าจะดุ แก้มใสไม่เคยมีแฟนหรือคบใครมาก่อนเพราะมัวแต่ทำงาน

       “จะมีแฟนป้าไม่ว่าหรอกแต่พามาให้ป้ารู้จักบ้าง” ป้านิ่มมองแก้มใสที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก เด็กสาวอาภัพนักเพราะพ่อแม่ดันหนีตายจากไปหมด

       “ไม่เอาหรอกแก้มใสจะอยู่กับป้า”

       “เข้าไปหาคุณผู้หญิงได้แล้ว”

       แก้มใสมาที่นี่เพราะคุณผู้หญิงต้องการให้เธอติวหนังสือให้ลูกชายคนเล็กที่จะต้องสอบเข้ามหาลัยในไม่กี่สัปดาห์มานี่ แก้มใสเกรงใจจึงตอบรับ

       “หนูแก้มใส ทำไมสวยขึ้นขนาดนี้” เพนนีมองหญิงสาวตรงหน้าไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือนโตเป็นสาวสวยเสียด้วย แบบนี้ลูกชายคนเล็กจะหลุมรักไหม

       “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”

       “สวยแบบนี้มีแฟนหรือยัง” เพนนีชอบเด็กผู้หญิงแต่ก็ไม่มีลูกสาวเมื่อรู้จักกับแก้มใสทำให้เอ็นดูแก้มใสมาก หากดีแลนเป็นเด็กดีก็จะจีบแก้มใสให้ลูกชายคนเล็ก แต่สันดานลูกชายนั้นไม่ดีเอาเสียเลย

       “แก้มใสไม่มีเวลาหาแฟนหรอกค่ะ ก้มหน้าทำแต่งาน”

       “ขยันจริงๆ”

       แก้มใสเรียนมหาลัยเอกชนชื่อดังค่าเทอมหลักแสนแต่เธอก็สอบชิงทุนจนได้แต่ค่าใช้จ่ายเธอต้องเป็นคนหาเอง ไหนจะค่าหอพักอีกแก้มใสจึงทำแต่งาน

       “ลูกชายฉันมันใจร้อนหนูแก้มใสอย่าไปถือสาเลยนะ”

       “แก้มใสจะอดทนนะคะ”

       “เดี๋ยวหนูเข้าไปในห้องหนังสือเลยนะจ๊ะ” แก้มใสจึงเดินเข้าไปตามที่เพนนีบอก เธอรับเงินมาแล้วจะเจออะไรก็ต้องอดทนเพราะรู้นิสัยของลูกชายคนเล็กบ้านนี้ดี

       ก๊อก ก๊อก ก๊อก

       “ขออนุญาตเข้าไปนะคะ” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับแก้มใสจึงเปิดประตูเข้าไป เพียงเดินไม่กี่ก้าวต้องหยุดเพราะในห้องกับเงียบสนิทราวกับไม่มีใครอยู่

       “กรี๊ดดดด”

       “หึ สมน้ำหน้า”

       แก้มใสกรีดร้องออกมาเมื่อตอนนี้ทั้งตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำไม่ทันจะได้หันไปมองตัวต้นเหตุคุณผู้หญิงก็เปิดประตูเข้ามาเสียก่อน เพนนีตกใจกับสิ่งที่ลูกชายทำไม่น้อย

       “ดีแลน! ลูกทำอะไร”

       “มัมผมก็แค่...” ดีแลนมองไปที่หญิงสาวที่ถูกเขาสาดน้ำใส่ใช่คนนั้นจริงๆ ด้วยคนที่ทำให้เขาคิดถึงและรู้สึกผิดจะเอากับใครก็ไม่ได้เพราะคิดถึงแต่เสียงร้องของเธอ

       “หยุดเลยนะพ่อตัวดี หนูแก้มออกไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะจ๊ะ”

       สาวใช้จึงพาแก้มใสเข้ามาในห้องแต่งตัวของเพนนีและเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ ส่วนเพนนีก็จัดการลูกชายตัวเองที่ไปแกล้งแก้มใสแบบนั้น

       “ใครสอนให้ลูกทำแบบนั้นกับหนูแก้มใส”

       “แก้มใส?” เธอต้องชื่อแก้มใสแน่ๆ แต่ทำไมเหมือนว่าแม่ของเขาจะสนิทและรู้จักกับแก้มใส

       “มาให้มัมตีเสียดีๆ”

       “มัมครับผมผิดไปแล้ว” ถ้ารู้ว่าคือหญิงสาวเขาก็ไม่แกล้งหรอกแต่ตอนนี้อยากเจอหน้าแก้มใสมากกว่า เรื่องที่ผ่านมาเขาอาจจะรู้สึกผิดจนอยากรับผิดชอบมั้ง

       “มัมจะให้หนูแก้มใสกลับ”

       “แต่ผมอยากติวแล้วครับ”

       “ลูกว่าอะไรนะ?” เพนนีไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าดีแลนอยากติวหนังสือหรือมีแผนอะไรที่จะแกล้งแก้มใสอีก

       “ลูกมีแผนร้ายอะไรจะแกล้งหนูแก้มใสอีก”

       “ไม่มีครับ”

       เมื่อถูกมารดาบ่นจนหูชาดีแลนก็แอบเข้ามาในห้องแต่งตัวของแม่เขายืนรอแก้มใสสักพักประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกพร้อมกับหญิงสาวที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำเพียงตัวเดียว

       “คุณ!...” แก้มใสตกใจทำไมถึงเป็นเขาไปได้ผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด แก้มใสจับสาบเสื้อไว้แน่นเพราะเขาเอาแต่มองหน้าอกของเธอ

       “ผมต้องดีใจ ที่คุณจำผัวคนแรกของคุณได้”

       “ถะ ถอยออกไปฉันจะแต่งตัว อ๊ะ อื้อ...” แก้มใสครางออกมาเมื่อถูกชายหนุ่มครอบครองริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย แก้มใสได้แต่ดิ้นเพื่อให้หลุดพ้น เมื่อชายหนุ่มดันลิ้นเข้ามาเธอจึงกัดเข้าไปที่ลิ้นของเขา

       “โอ๊ยยย แก้มใส”

       “ปล่อยฉัน”

       แก้มใสจะวิ่งออกไปแต่ถูกดีแลนสวมกอดไว้จากทางด้านหลังทำให้สาบเสื้อคลุมหลุดออกจากหัวไหล่จากการดิ้น  

“จะออกไปไหนไปแต่งตัวซะ”

“คุณก็ปล่อยฉันสิ”

“ใส่เสื้อผ้าตรงนี้หรือจะให้ผมใส่ให้” แก้มใสจึงยอมและหันหลังเพื่อสวมใส่เสื้อผ้าในใจกลับหวาดกลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้าๆ ขึ้นมาอีกหรือไม่

“โอ๊ยยย ยัยบ้าเอ๊ย” ดีแลนถูกแก้มใสเหยียบที่เท้าอย่างแรงจนแก้มใสวิ่งหนีออกไปจากห้องได้ ดีแลนไม่รอช้าเขารีบวิ่งตามออกไปทันที

“โอ๊ย ปล่อย!”

“แก้มใสครับพี่เอง” เดเรียล กรณ์ดนัย ซัลลิแวน พี่ชายของดีแลนเข้ามาพอดีเขาเห็นแก้มใสเหมือนวิ่งหนีอะไรมาและเป็นพื้นต่างระดับหญิงสาวไม่มองเลย

“คุณเดเรียล”

“มาหาป้านิ่มเหรอไม่ได้เจอกันนานเลย” ชายหนุ่มยิ้มทักทายอย่างเป็นกันเอง และจ้องใบหน้าของหญิงสาวไม่ได้เจอแค่ไม่กี่เดือนทำไมแก้มใสถึงได้สวยขึ้นขนาดนี้

“ค่ะ ตอนนี้แก้มใสรีบเดี๋ยวเราค่อยคุยกันนะคะ”

“รีบไปไหนของเขา” เดเรียลมองไปที่หญิงสาวที่วิ่งออกไปแต่กำลังจะเดินเข้าบ้านก็เจอเข้ากับดีแลนพอดี จึงทักทายเพราะไม่ค่อยได้เจอกัน

“ดีแลน”

“พี่รู้จักกับแก้มใสเหรอ”

“แก้มใส? ทำไมจะไม่รู้จัก” เขาต้องถามดีแลนมากกว่าว่ารู้จักแก้มใสได้อย่างไร เพราะทั้งสองไม่เคยเห็นหน้ากันเลย

“พี่ต้องถามเรามากกว่าว่ารู้จักแก้มใสได้อย่างไร”

ดีแลนจึงกำหมัดแน่นเพราะจากการเรียกชื่อกันแปลว่าพี่ชายของเขารู้จักกับแก้มใสมานานแล้ว แถมยังยืนกอดกันจนเขาแทบอยากเดินออกมาแสดงตัว

“ผมขอตัวก่อน”

ดีแลนไม่พอใจเป็นอย่างมากคิดจะเอาทั้งพี่ทั้งน้องเลยหรือไงผู้หญิงหลายใจ เมื่อทำอะไรไม่ได้จึงได้โทรหาพ่อตัวเองเพื่อขอประวัติแก้มใสโดยอ้างว่าอยากรู้จักจะได้สนิทกันตอนติวหนังสือ

“อย่าคิดว่าจะหนีฉันพ้น” ของของกูหมาตัวไหนก็อย่าหวังว่าจะได้ไป นอกจากเขาจะเบื่อแต่แก้มใสคือข้อยกเว้นแผนร้ายในใจจึงผุดขึ้นมา