CHAPTER 12

  ในห้องนอน ขณะที่พีรดนย์กำลังนอน เขาก็ฟังเสียงที่ลอดเข้ามาในห้อง เขาไม่ได้ปิดประตูสนิท เพียงแค่แง้มมันเท่านั้น และวันนี้เขาก็ไม่ได้ลื่นล้มอะไรเลย เขาเพียงแค่ต้องการให้มุกดาเขามาดูแลเขาก็เท่านั้น รอยยิ้มมุมปากเกิดขึ้นบนหน้าของเขาอีกครั้ง “มุกดา นะมุกดา” เขาเอ่ยชื่อหญิงสาวเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงอยู่ที่ใบหน้า

      มุกดาใช้เวลาทำอาหารเพียงครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ เมนูสำหรับคนป่วยคงต้องเป็นอาหารย่อยง่าย รสอ่อน นั้นก็คือ ข้าวต้ม อีกอย่างที่เธอต้องทำข้าวต้ม เพราะว่าในตู้เย็นแทบไม่มีวัตถุดิบที่เพียงพอที่จะทำอาหารอย่างอื่นได้เลย เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงได้ มุกดาคิดว่าเวลาน่าจะเหมาะสมที่จะปลุกคนป่วย เธอมองประตูไม่ได้ปิดสนิท แต่ตามมารยาท เธอก็ไม่ได้ผลักมันเข้าไป

     ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูรอบแรกดังขึ้น คนป่วยที่อยู่ในห้องทำเป็นไม่ได้ยิน

      ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เคาะครั้งที่สอง เธอผลักประตูเข้าไป พร้อมโผล่หน้าเข้าไปในห้อง มองคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง เธอไม่กล้าเดินเข้าไปหาเขา เดี๋ยวจะหาว่าเธอเป็นผู้หญิงใจกล้า เกินงาม จึงได้ส่งเสียงปลุกเขาแทน “พี่พีคะ มุกทำโจ๊กเสร็จแล้วค่ะ” ส่งเสียงเรียกครั้งแรก คนป่วยยังไม่ยอมขยับ

      มุกดามองคนที่นอนไม่ขยับ เธอเริ่มเป็นกังวลขึ้นมา จึงเดินเข้าไปใกล้เตียง เอื้อมมือไปเขย่าตัวพีรดนย์เบาๆ “พี่พีคะ พี่พี” คนป่วยยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอใจหายวาบ หรือว่าเขาจะเป็นอะไรไป? “ไม่ได้แล้วต้องเรียกรถฉุกเฉิน” คำพูดของเธอทำเอาคนที่นอนนิ่งรีบคว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงร่างเธอลงมาบนเตียง เขาคว้าเอวบางของเธอเข้ามากอดเอาไว้ พร้อมซุกใบหน้ากับแผ่นหลังของเธอ มุกดาสัมผัสลมหายใจที่เขาส่งกระทบแผ่นหลังเธอได้

      มุกดาตกใจ กับการกระทำที่รวดเร็วของเขา มันเล่นเอาใจเธอสั่นไม่เป็นจังหวะ เธอถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ “พี่พี! หายปวดหัวแล้วเหรอคะ?”

      “ดีขึ้นมากแล้ว” พีรดนย์พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเหมือนคนที่ป่วยจริงๆ เขาพยุงตัวเองให้นั่งข้างเธอ มองไปที่ใบหน้าเล็กๆ ของเธอ เหมือนเขาต้องการเธอ และมุกดาก็เหมือนจะมองออก เธอจึงพยายามจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง “งั้นไปกินข้าวต้มกันนะคะ มุกทำไว้ให้แล้ว”

      แต่พีรดนย์กลับรั้งเอวเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เขากระชับร่างบางของเธอเข้ามาแนบชิดแผงอกของเขา กอดเธอแน่น “เดี๋ยวค่อยกินก็ได้ ... ตอนนี้พี่อยากกินมุกมากกว่า” คำพูดที่ส่งไปที่ใบหูของเธอโดยตรง ทำเอามุกดาขนลุก และตกใจกับพูดที่ล่อแหลมเช่นนี้

      “แหม ... พี่พีก็ตลกได้ตลอดเวลาเลย” มุกดาหัวเราะแก้เก้อ เธอคิดว่าเขาคงแค่แหย่เธอเล่นเท่านั้น

      “พี่จริงจังนะ” พีรดนย์ยิ่งกอดแน่นขึ้น ใบหน้าของเขาวางลงบนไหล่ของเธอ หายใจลดต้นขอของเธอ “พี่ต้องการมุก ... พี่ชอบมุกจริงๆ พี่ไม่ต้องการให้มุกเป็นของคนอื่น” คำหวานของพีรดนย์ทำเอามุกดาเคลิ้มไปกับคำพูดของเขา

      “มุกก็ชอบพี่พีนะคะ แต่มุกยังไม่พร้อม” มุกดาสารภาพความรู้สึกที่มีให้เขาออกไปตรงๆ เธออยากจะมอบกายและใจให้เขา แต่เธอกลัว ... กลัวว่าเขาจะเห็นเธอเป็นแค่ของเล่นแล้วทิ้งเธอไป เพราะพวกเขาเพิ่งคบกันได้ไม่กี่วันเอง

      “มุกไม่เห็นใจพี่เหรอ?” พี่แอบชอบมุกตั้งแต่ก่อนมุกไปเรียนที่อังกฤษแล้ว” พีรดนย์บอกว่าจำเธอได้ ทำเอามุกดาใจอ่อนยวบ ใช่แล้วเธอก็แอบชอบเขามานานเช่นกัน นั้นแสดงว่า เขารอเธอ!

      มุกดานิ่ง เงียบ พูดไม่ออก เขาจำเธอได้เหรอ? แต่เธอกำลังสงสัย ช่วงที่เธอเรียนมหาลัยที่ไทย เธอไม่เคยเจอเขาเลย แล้วเขาเจอเธอได้อย่างไร หรือว่า? ... ความสงสัยที่เกิดขึ้นเงียบๆ แต่ก็ถูกลบออกไป

      พีรดนย์ไม่รอช้ารีบตีเหล็กตอนร้อนทันที เข้าจับเธอให้หันหน้ามาหาเขา ทั้งสองเผชิญหน้ากัน สายตาของพีรดนย์สื่อว่าเขาต้องการเธอมาก เมื่อเห็นว่ามุกดาไม่พูดอะไร และไม่ขัดขืน เขาก็โน้มใบหน้าเข้าหาเธอทันที ริมฝีของเขาประกบเข้ากับริมฝีปากของเธอ มุกดาไม่มีทีท่าที่จะปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุกปาก จากนั้นก็สอดลิ้นเข้าไปกวาดความหวานในโพรงปากนุ่มอย่างอ่อนโยนเพื่อให้เธอยอมรับในรสจูบของเขา “อื้อ!”

      “อืม! อื้อห์!” พีรดนย์ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกมา แล้วเลื่อนลงไปดูดเม้มที่ลำคอขาวเนียน เขาขบเม้มริมฝีปากไปที่ซอกคอขาวอย่างช้าๆ ด้วยความอ่อนโยน เธอเป็นคนแรกที่เขาอ่อนโยนให้ได้ขนาดนี้ พร้อมกับมือที่ล้วงเข้าไปภายในเสื้อทางด้านหลังของเธอ ลูบไล้เนื้อผิวภายในของเธอ

      “อื้อห์! พี่พี ยะ...อย่า!” เมื่อรู้สึกถึงมือที่กำลังปลดตะขอชุดชั้นในของเธอ มุกดาก็รู้สึกตัวขึ้นมา หลังจากที่เคลิ้มไปกับรสจูบของเขา