ตอนที่ 2 แผนร้ายบนปลายพู่กัน

ตอนที่

2

แผนร้ายบนปลายพู่กัน

      ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ของมาเฟีย เมฆากำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและน่าเกรงขาม คีรินทร์บอดี้การ์ดและคนสนิทของเขากำลังรายงานเรื่องการเคลื่อนไหวของธุรกิจของศัตรูอย่างเคร่งเครียด “นายครับ ผมว่าเรื่องนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากล” คีรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบายใจ

       เมฆายกมือขึ้นห้าม “ฉันรู้” น้ำเสียงของเขานิ่งและหนักแน่น “นายไม่ต้องรายงานเรื่องนี้แล้ว”

       “แต่ว่า...” คีรินทร์พยายามจะแย้ง “ผมว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเรื่องในอดีต”

       “ฉันบอกแล้วว่าฉันรู้” เมฆาย้ำเสียงเข้ม ทำให้คีรินทร์ต้องเงียบไปในที่สุด เขารู้ดีว่าเมื่อเมฆาพูดคำนี้แล้วก็ไม่มีใครที่จะกล้าขัดคำสั่งของเขาอีกต่อไป

       เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นลูบที่รอยแผลเป็นเล็กๆ ใต้แขนเสื้อ ซึ่งเป็นร่องรอยเดียวที่หลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำในวันนั้นยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เสียงกรีดร้องของ นภัสสร ผู้เป็นแม่ยังคงก้องกังวานอยู่ในหูของเขา และใบหน้าของชายที่ยิ้มเยาะเย้ยหยันยังคงติดตา ไม่ใช่ใครทีไหนแต่เป็น ธีรุตม์ ผู้ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของพ่อเขา

ธนัท พ่อของเขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของเมฆา เขาสอนให้เมฆาใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความโหดร้ายและเชื่อว่าอำนาจเท่านั้นที่จะทำให้เมฆาเอาตัวรอดได้

เมฆาไม่เคยลืมคำพูดของพ่อ “ในโลกนี้ไม่มีที่สำหรับคนอ่อนแอ ถ้าแกไม่ล่า แกก็จะเป็นเหยื่อ”

ตั้งแต่เด็ก เขาต้องอยู่กับความกลัวและความโดดเดี่ยว จนกระทั่งเขาได้พบกับ หมอณภา จิตแพทย์ที่พ่อเขาจ้างมา หมอนภาคือคนเดียวที่เข้าใจความเจ็บปวดในใจของเขา และเป็นคนเดียวที่เขาเปิดเผยทุกอย่างให้ฟัง

เมฆาหยิบภามพถ่ายของ พิมพ์แพร คู่หมั้นที่ถูกธนัทพ่อของเขาเลือกเพื่อผลประโยชน์ของตระกูล แต่เมฆาไม่ได้สนใจในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย

แสงไฟสีขาวสาดส่องลงบนแคนวาสผืนใหญ่ ภายในห้องทำงานที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของพ่อ ปริมลดาในชุดเสื้อยืดสีขาวเปื้อนสีและกางเกงยีนส์ขาดเข่านั่งอยู่บนพื้นไม้เก่าๆ มือที่เคยจับพู่กันเพื่อสร้างสรรค์งดงามในวัยเด็ก ตอนนี้มันกลับกลายเป็นอาวุธที่ใช้ถ่ายทอดความมืดมนในใจของเธอออกมาอย่างบ้าคลั่ง เธอใช้ความรู้สึกทั้งหมดที่มีระบายความเจ็บปวดลงบนผืนผ้าใบ พู่กันถูกปาดไปมาอย่างรุนแรงจนสีดำและสีเทาผสมปนเปกันอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่แค่ภาพวาด แต่มันคือการสลักความแค้นลงไปในทุกเส้นสาย

ภาพความทรงจำเมื่อหกเดือนก่อนยังคงฉายชัดในหัวเธอ ภาพที่พ่อนั่งกุมขมับอยู่บนโต๊ะอาหาร ภาพที่แม่นอนซูบผอมจากอาการตรอมใจ และภาพที่เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย ปริมลดาหลับตาลง ภาพของใบหน้าเรียบเฉยของเมฆาลอยขึ้นมาในความคิด น้ำตาที่เคยแห้งเหือดไปนานแล้วกลับเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่หยดน้ำตาในครั้งนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในใจ

เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น ภาพของฟ้าใส เพื่อนสนิทของเธอปรากฏบนหน้าจอ “แกกำลังอะไรอยู่” ฟ้าใสถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล

“ฉันอยู่กับแม่” ปริมลดาตอบเสียงเรียบ “กำลังวาดภาพไปเรื่อยๆ น่ะ แต่ฉันก็วาดภาพที่สวยงามเหมือนเมื่อก่อนไม่ค่อยได้แล้ว” เธอสารภาพด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

“ฉันรู้ว่าแกเจ็บปวด” ฟ้าใสพูดอย่างไม่เข้าใจ “แต่แกจะเอาความเจ็บปวดมาทำลายตัวเองไม่ได้นะปริม”

“ฉันไม่ได้ทำลายตัวเอง ฉันแค่ต้องการปลดปล่อยมัน” ปริมลดาพูดต่อ “ฟ้าใสแกยังเป็นเพื่อนฉันอยู่ใช่ไหม”

“เป็นสิ เป็นตลอดไป” ฟ้าใสตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ฉันอยากให้แกสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง สัญญากับฉันว่าจะไม่ทำอะไรบ้าๆ”

ปริมลดาเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าคำสัญญาที่ฟ้าใสขอนั้นเธอคงทำตามไม่ได้ “ฉันจะทำให้ดีที่สุด” เธอตอบเพียงสั้นๆ และรีบวางสายไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องรับรู้ถึงความดำมืดในใจของเธอ ปริมลดารู้ดีว่าฟ้าใสเป็นห่วงเธอมาก แต่ความแค้นนี้เป็นสิ่งที่เธอต้องจัดการด้วยตัวเองเพียงลำพัง

เธอลงมือวาดภาพต่อไปจนดึกดื่น ภาพของเธอดูเหมือนคนบ้าที่กำลังระบายอารมณ์อยู่บนแคนวาส แต่แท้จริงแล้วเธอแค่ต้องการปลดปล่อยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจออกมา ภาพวาดชิ้นนี้ไม่ใช่แค่ผลงานศิลปะ แต่มันคือจดหมายถึงเมฆา จดหมายที่เธอเขียนขึ้นด้วยเลือดเนื้อและหัวใจของเธอเอง เธอมั่นใจว่าภาพวาดชิ้นนี้จะสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้ เพราะมันเป็นภาพที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมืดมนที่เขาเองก็ต้องเคยสัมผัส

เธอใช้เวลากับภาพนี้อยู่หลายวัน จนในที่สุดภาพวาดนี้ก็เสร็จสมบูรณ์ ปริมลดาก็ถอยหลังออกมามองผลงานของตัวเอง มันคือภาพของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆสีดหนาทึบและหยาดฝนที่กำลังโปรยปรายลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด มันไม่ใช่ภาพที่สวยงาม แต่มันคือภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงโลกที่เต็มไปด้วยความทุกข์ที่เธอต้องเผชิญหน้า ปริมลดายิ้มบางๆ ที่มุมปากและยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายรูปผลงานชิ้นนั้น ก่อนจะโพสต์ลงบนโซเชียลมีเดียพร้อมกับคำบรรยายสั้นๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย “ในโลกที่ไร้แสงสว่าง ฉันเลือกที่จะสร้างความงามจากความมืดมน”