กับดักร้ายพ่ายรัก

บทนำกับดักร้ายพ่ายรัก นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวแตะลงบนหน้าจอมือถืออย่างแผ่วเบา ภาพถ่ายในอดีตฉายชัดตรงหน้า ภาพที่ครอบครัวของเธอเคยสมบูรณ์แบบ เสียงหัวเราะของพ่อดังคลออยู่ในความทรงจำ ขณะที่รอยยิ้มอบอุ่นของแม่ก็พร่าเลือนไปกับหยดน้ำตาที่เอ่อล้น แต่ภาพเหล่านั้นก็สลายไปเมื่อภาพของชายคนหนึ่งปรากฎขึ้น เมฆา... ชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายว่าท้องฟ้าที่กว้างใหญ่และสดใสอีกต่อไปแต่มันคือเงามืดที่บดบังชีวิตของเธอจนแทบมองไม่เห็นแสงสว่าง เขาคือมาเฟียผู้ทรงอำนาจที่อยู่เบื้องหลังความพินาศของครอบครัวเธอ เธอเฝ้ามองชีวิตของตัวเองพังทลายลงต่อหน้าต่อตา พ่อที่เคยเป็นเสาหลักกลับจากไปอย่างปริศนา แม่ที่เคยแข็งแรงกลับนอนซมอยู่บนเตียง เธอเคยมีทุกอย่าง แต่ในชั่วพริบตาเดียวก็ไม่มีอะไรเหลือเลย “เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้น และฉันจะทำให้มันจบลงด้วยมือของฉันเอง ปริมลดาไม่ใช่นกน้อยที่ไร้รังอีกต่อไป แต่เธอกำลังจะกลายเป็นนักล่าที่เต็มไปด้วยคมมีดซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน เธอจะใช้ร่างกายและหัวใจเป็นเครื่องมือในการเข้าถึงเขา เพื่อทำลายเขาให้สิ้นซากในวันที่เขารักเธอมากที่สุด เพราะ

ตอนที่2แผนร้ายบนปลายพู่กัน ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ของมาเฟีย เมฆากำลังนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและน่าเกรงขาม คีรินทร์บอดี้การ์ดและคนสนิทของเขากำลังรายงานเรื่องการเคลื่อนไหวของธุรกิจของศัตรูอย่างเคร่งเครียด “นายครับ ผมว่าเรื่องนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากล” คีรินทร์เอ่ยขึ้นอย่างไม่สบายใจ เมฆายกมือขึ้นห้าม “ฉันรู้” น้ำเสียงของเขานิ่งและหนักแน่น “นายไม่ต้องรายงานเรื่องนี้แล้ว” “แต่ว่า...” คีรินทร์พยายามจะแย้ง “ผมว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับเรื่องในอดีต” “ฉันบอกแล้วว่าฉันรู้” เมฆาย้ำเสียงเข้ม ทำให้คีรินทร์ต้องเงียบไปในที่สุด เขารู้ดีว่าเมื่อเมฆาพูดคำนี้แล้วก็ไม่มีใครที่จะกล้าขัดคำสั่งของเขาอีกต่อไป เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นลูบที่รอยแผลเป็นเล็กๆ ใต้แขนเสื้อ ซึ่งเป็นร่องรอยเดียวที่หลงเหลือจากเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ความทรงจำในวันนั้นยังคงสดใหม่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เสียงกรีดร้องของ นภัสสร ผู้เป็นแม่ยังคงก้องกังวานอยู่ในหูของเขา และใบหน้าของชายที่ยิ้มเยาะเย้ยหยันยังคงติดตา ไม่ใช่ใครทีไหนแต่เป็น ธีรุตม์ ผู้ที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของพ่

ตอนที่4การ์ดเชิญสีดำ ฟ้าใสยอมทำตามแต่โดยดี พวกเธอเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงัด ปริมลดาหยิบการ์ดเชิญสีดำที่หรูหรานั้นขึ้นมา แล้วยื่อนให้เพื่อนดูอย่างไม่ลังเล เมื่อฟ้าใสเห็นชื่อของเมฆา ปรากฏบนการ์ดดวงตาของเธอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจและมีแววตาหวาดกลัว “นี่มันอะไรกันปริม” ฟ้าใสขึ้นเสียงอย่างตกใจ “แกจะไปทำไมที่นั่น”“นี่คือโอกาสที่ฉันจะได้เข้าไปในโลกของเขา” ปริมลดาอธิบาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งและหนักแน่น “และฉันต้องการให้แกไปกับฉัน”“ไม่!!! ฉันไม่ไป” ฟ้าใสปฏิเสธเสียงแข็ง “ฉันบอกแกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับคนพวกนี้ มันอันตรายนะปริม”“ฉันรู้ว่ามันอันตราย แต่ฉันต้องการจะไป” ปริมลดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ “ถ้าแกไม่ไป ฉันก็จะไปคนเดียว”ฟ้าใสนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าปริมลดาไม่ใช่คนที่จะเปลี่ยนใจง่ายๆ เมื่อคิดจะทำอะไรแล้วก็จะทำจนสำเร็จ และการปล่อยให้เพื่อนไปคนเดียวอาจจะอันตรายกว่า “ก็ได้ฉันจะไปเป็นเพื่อนแก” ฟ้าใสถอนหายใจยาว “แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น แกต้องสัญญาว่าจะหนีมากับฉันทันที”“สัญญา” ปริมลดาตอบรับด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่เธอรู้ดีว่าการมีเพื่อนไปด้วยทำให้เธอ

ตอนที่6บทบาทใหม่ในรังเสือณ มุมห้องที่ถูกคั่นด้วยเสาขนาดใหญ่ ฟ้าใส ยืนนิ่งอยู่ข้างคีรินทร์ ด้วยความอึดอัด สายตาของฟ้าใสมองตามปริมลดาและเมฆาที่เดินออกไปที่ระเบียง ขณะที่สายตาของคีรินทร์ยังคงจับต้องไปที่เธออย่างไม่ไว้ใจ “คุณเป็นเพื่อนของคุณปริมลดาใช่ไหม” คีรินทร์เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “ใช่ค่ะ” ฟ้าใสตอบอย่างกระแทกกระทั้น “ฉันเป็นเพื่อนคนเดียวของปริม” “ถ้าอย่างนั้น คุณควรจะเตือนเพื่อนของคุณ” คีรินทร์พูดอย่างเย็นชา “ท่านเมฆาไม่ใช่คนที่จะเล่นด้วย ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาด้วยจุดประสงค์แอบแฝงล้วนจบไม่สวยสักราย” “ฉันรู้ดีว่าเพื่อนของฉันกำลังเล่นอะไรอยู่ คุณก็เป็นห่วงเจ้านายขของคุณมากสินะ” ฟ้าใสย้อนถามเขา“ผมภักดีต่อท่านเมฆาและผมก็รู้ว่าท่านมีบาดแผลมากแค่ไหน” คีรินทร์ตอบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง“คุณปริมลดาเข้ามาด้วยไฟแค้น แต่ผมกลัวว่าความแค้นนั้นจะทำลายเธอเอ”ฟ้าใสสบตากับคีรินทร์ “ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณไม่บอกความจริงออกมาว่าคุณเมฆาอยู่เบื้องหลังเรื่องครอบครัวของปริมลดาใช่ไหม” คีรินทร์เงียบไป เขามองไปยังปริมลดาที่ยืนอยู่กับเมฆาบนระเบียง “ผมพูดได้แค่ว่า โลกที่คุณปริม

ตอนที่8เริ่มเกมในรังเสือหลังจากส่งปริมลดาลงที่หน้าบ้านของเธอแล้ว คีรินทร์ก็ต้องไปส่งฟ้าใสต่อตามคำสั่งของเมฆา แต่ฟ้าใสเดินไปที่รถด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างเปิดเผย“ฉันนั่งรถเมล์กลับเองได้ค่ะ” ฟ้าใสพูดอย่างกระแทกกระทั้นคีรินทร์เปิดประตูรถให้เธออย่างสุภาพ แต่ดวงตาของเขายังคงว่างเปล่า “ผมได้รับคำสั่งให้ดูแลคุณจนกว่าจะถึงที่หมายครับคุณฟ้าใส”“ฉันไม่ใช่ลูกค้าของคุณ และฉันไม่ต้องการการดูแลจากคนของคุณเมฆา” ฟ้าใสยืนยัน แต่คีรินทร์ไม่ได้สนใจ เขากลับยืนนิ่งอยู่ที่ประตูรถพร้อมกับใช้สายตาจ้องมองฟ้าใสเป็นการบังคับ ในที่สุดฟ้าใสต้องยอมก้าวเข้าไปนั่งอย่างหงุดหงิดตลอดทางที่รถเคลื่อนไป ฟ้าใสเอาแต่จ้องมองทิวทัศน์ภายนอกโดยไม่พูดอะไร“คุณไม่สบายใจ” คีรินทร์เอ่ยถามเสียงเรียบ“คุณว่าฉันควรจะสบายใจไหมคะ ที่ถูกคนอื่นมาบังคับอย่างนี้” ฟ้าใสตอบออกไปอย่างไม่พอใจ“ผมทำตามหน้าที่” คีรินทร์พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน“แต่ฉันไม่ต้องการ” ฟ้าใสเอ่ยออกมาก่อนจะมองหน้าคีรินทร์แล้วเอ่ยขึ้นมา“หน้าที่ของคุณคือควรเตือนเจ้านายของคุณว่าเขาได้ทำลายครอบครัวของคนอื่น จะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม และหน้าที่ของฉันคือปกป