บทที่ 7 แม่เลี้ยง

บทที่ 7 แม่เลี้ยง

ครืดๆ ครืดๆ

โทรศัพท์มือถือสั่นจากสายเรียกเข้านับสิบรอบหากแต่

สายขิมไม่ได้กดรับ หลังจากกินข้าวเสร็จเจ้าของห้องก็ขอตัวออกไปเพื่อให้เธอได้พักผ่อน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทิ้งห้องนี้ไว้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานจริง ๆ ไม่กลัวว่าหล่อนจะขโมยของบ้างหรืออย่างไรนะ

‘น้าศจี’

มีสายเรียกเข้าอีกครั้ง สายขิมไม่อยากรับรู้อะไรอีก เลยทิ้งตัวลงนอนเพื่อพักผ่อน ขอแค่คืนนี้เท่านั้นที่อยากจะหลับสบายโดยไม่ต้องคิดอะไร หญิงสาวกอดตนเองเอาไว้ด้วยตอนนี้ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นของชายหนุ่ม ในใจนึกถึงอ้อมกอดแสนอบอุ่นจากเขา

บนหัวเตียงที่หล่อนนอนอยู่มีกระปุกออมสินทรงกลมบรรจุเหรียญบาทเอาไว้จำนวนหนึ่ง มองจากสายตาคาดว่าน่าจะมีอยู่ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเหรียญอย่างแน่นอน ดู ๆ ไปแล้วน่าจะเท่ากับจำนวนหนี้ที่หญิงสาวจ่ายคืนไป อดคิดไม่ได้ว่าบางทีมันอาจจะเป็นเงินที่เธอจ่ายคืนไป

“จะเต็มกระปุกตอนไหนกันนะ”

คนตัวเล็กอมยิ้มแล้วตั้งข้อสงสัย แค่คิดว่าจะได้อยู่จ่ายเงินให้เขาไปเรื่อย ๆ จนเต็มกระปุกก็อาจจะยังไม่พอด้วยซ้ำก็ทำให้มีความสุขได้แล้ว

ไฟทั้งห้องถูกเปิดจนสว่างด้วยสายขิมไม่ค่อยชอบความมืดสักเท่าไหร่ ดวงตากลมค่อย ๆ หลับลงด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นของชายหนุ่มเป็นเหมือนความสบายใจราวกับมีเสียงกระซิบของอีกฝ่ายดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา

‘ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว’

‘ขอโทษที่มาช้านะ’

‘คืนนี้อย่าอยู่ที่นี่เลยนะ ไปกับฉันเถอะ’

“พี่วิน…”

ธาวินกลับมานอนที่บ้านของบิดาด้วยถึงอย่างไรก็เป็นกำหนดที่เขาต้องกลับมาพอดีอยู่แล้ว พอเข้ามาถึงห้องรับแขกก็เจอเข้ากับแม่เลี้ยงกำลังยืนทำท่าหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ ในมือถือโทรศัพท์ราวกับกำลังโทรหาใครอยู่แต่ติดต่อไม่ได้ ศจีหันมาเห็นชายหนุ่มพอดีจึงรีบเก็บมือถือ

“คุณวิน…”

“ดึกดื่นขนาดนี้ ทำไมคุณแม่เลี้ยงถึงมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่อยู่คอยปรนนิบัติคุณพ่อในห้องล่ะ”

ดวงตาคมมองหล่อนอย่างจับผิด เขาไม่เคยไว้ใจหรือเชื่อใจผู้หญิงคนนี้เลยแม้ว่าบิดาจะยืนยันในความดีของเธอแค่ไหนก็ตาม 

“คะ…คือว่าฉันแค่มาโทรศัพท์ค่ะ คุณธาดาหลับไปแล้วก็เลยไม่อยากกวน”

“โทรหาใครเหรอครับ”

“ฉัน…”

“หึ ช่างเถอะ ผมไม่ได้อยากรู้หรอก ก็แค่นึกสมเพชคุณพ่อขึ้นมาเฉย ๆ ที่หลับหูหลับตาเชื่อใจผู้หญิงอย่างคุณมาได้นานขนาดนี้”

รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า ความเกลียดชังที่มีต่อศจีพอกพูนขึ้นทุกวันจนแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากมอง

หมับ!

“เดี๋ยวค่ะ คุณหมายความว่าอย่างไร”

แม่เลี้ยงจับแขนเขาเอาไว้เพื่อจะคุยกันให้รู้เรื่อง จริงอยู่ว่าเธออาจจะเข้ามาในชีวิตของธาดาในช่วงเวลาที่สร้างความรู้สึกไม่ดีให้กับอีกฝ่ายในฐานะลูกชายที่เพิ่งสูญเสียมารดาไปได้ไม่นาน แต่ตลอดมาหล่อนก็ไม่เคยทำตัวไม่ดีหรือสร้างความเสื่อมเสียใด ๆ ให้กับตระกูลเลย ทว่าเขาก็ยังปฏิบัติตัวแย่กับหญิงสาวอยู่เสมอ

“อย่ามาจับตัวผม มันน่ารังเกียจ”

“ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจนักหนาเหรอคะ คุณถึงต้องตั้งแง่ใส่ฉันขนาดนี้”

“คุณพ่ออาจจะหลงมารยาของคุณ แต่ไม่ใช่ผม อายุอย่างคุณหาสามีรุ่นราวคราวเดียวกันได้ไม่ยากเลย แต่คุณกลับมาเลือกพ่อหม้ายเมียตายที่นิสัยจืดชืดสนใจแค่เรื่องงาน มองจากนอกโลกก็รู้แล้วว่าเพราะอะไร”

สายตาดูถูกเหยียดหยามจากลูกเลี้ยงสร้างความโกรธในใจของศจีไม่น้อย

“ฉันไม่ได้หวังเงินของคุณธาดา ฉันรักเขาจากใจจริง”

“รักเหรอ ? ถ้าอย่างนั้นคุณกล้าบอกไหมล่ะว่าตลอดห้าปีมานี้แอบคุยโทรศัพท์กับใครกันแน่”

หญิงสาวชะงัก ดวงตาฉายแววความกังวลออกมาพลางมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ธาวินเห็นหล่อนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แอบคุยกับใครบางคน

ชายหนุ่มมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องกำลังสวมเขาให้บิดา

แน่ ๆ

“มันเรื่องส่วนตัวของฉัน”

“เรื่องส่วนตัวหรือว่าคบชู้กันแน่”

“คุณธาวิน! คุณจะดูถูกฉันมากไปแล้วนะคะ ถึงฉันจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของคุณแต่ตอนนี้ฉันก็อยู่ในฐานะเมียของพ่อคุณ คุณควรจะเคารพและให้เกียรติฉันเทียบเท่ากับแม่ของคุณ…อ๊ะ!”

ศจีร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกคนตัวสูงกระชากแขนแล้วบีบไว้แน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ

“อย่ามาพูดถึงคุณแม่ของผม อย่าคิดเทียบกับท่านถ้าไม่อยากตาย”

“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ”

“เจ็บเหรอ คนที่ถูกทำให้เจ็บคือคุณแม่ของผมต่างหาก ถ้ายังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วอยู่แค่ในที่ของตัวเอง สาบานได้ว่าผมจะเอาคืนกลับเป็นร้อยเท่าพันเท่า ทุกสิ่งที่คุณรัก ทุกสิ่งที่คุณพยายามปกป้อง ผมจะทำลายมันไม่เหลือชิ้นดี จะบดขยี้ของรักของหวงของคุณให้แหลกสลายคามือ จะแลกกันดูไหมล่ะ”

ธาวินพูดลอดไรฟันเสียงเข้ม หญิงสาวรู้ว่าเขาจะทำจริงอย่างที่พูดจึงเป็นฝ่ายหลบสายตาไม่กล้าตอบโต้

“ฉะ…ฉันขอโทษ”

“ไปให้พ้นหน้าผมซะ”

ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์แล้วปล่อยหล่อนเป็นอิสระ แม่เลี้ยงรีบกลับขึ้นไปด้านบนส่วนเขาก็กำมือแน่นผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อให้ใจเย็นลง ไม่อย่างนั้น…เขาคงบีบคอเธอตายไปแล้ว