เข้าสู่ระบบครืดๆ ครืดๆ
โทรศัพท์มือถือสั่นจากสายเรียกเข้านับสิบรอบหากแต่
สายขิมไม่ได้กดรับ หลังจากกินข้าวเสร็จเจ้าของห้องก็ขอตัวออกไปเพื่อให้เธอได้พักผ่อน ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะทิ้งห้องนี้ไว้กับคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานจริง ๆ ไม่กลัวว่าหล่อนจะขโมยของบ้างหรืออย่างไรนะ‘น้าศจี’
มีสายเรียกเข้าอีกครั้ง สายขิมไม่อยากรับรู้อะไรอีก เลยทิ้งตัวลงนอนเพื่อพักผ่อน ขอแค่คืนนี้เท่านั้นที่อยากจะหลับสบายโดยไม่ต้องคิดอะไร หญิงสาวกอดตนเองเอาไว้ด้วยตอนนี้ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นของชายหนุ่ม ในใจนึกถึงอ้อมกอดแสนอบอุ่นจากเขา
บนหัวเตียงที่หล่อนนอนอยู่มีกระปุกออมสินทรงกลมบรรจุเหรียญบาทเอาไว้จำนวนหนึ่ง มองจากสายตาคาดว่าน่าจะมีอยู่ไม่ต่ำกว่าห้าสิบเหรียญอย่างแน่นอน ดู ๆ ไปแล้วน่าจะเท่ากับจำนวนหนี้ที่หญิงสาวจ่ายคืนไป อดคิดไม่ได้ว่าบางทีมันอาจจะเป็นเงินที่เธอจ่ายคืนไป
“จะเต็มกระปุกตอนไหนกันนะ”
คนตัวเล็กอมยิ้มแล้วตั้งข้อสงสัย แค่คิดว่าจะได้อยู่จ่ายเงินให้เขาไปเรื่อย ๆ จนเต็มกระปุกก็อาจจะยังไม่พอด้วยซ้ำก็ทำให้มีความสุขได้แล้ว
ไฟทั้งห้องถูกเปิดจนสว่างด้วยสายขิมไม่ค่อยชอบความมืดสักเท่าไหร่ ดวงตากลมค่อย ๆ หลับลงด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นของชายหนุ่มเป็นเหมือนความสบายใจราวกับมีเสียงกระซิบของอีกฝ่ายดังอยู่ข้างหูตลอดเวลา
‘ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว’
‘ขอโทษที่มาช้านะ’
‘คืนนี้อย่าอยู่ที่นี่เลยนะ ไปกับฉันเถอะ’
“พี่วิน…”
ธาวินกลับมานอนที่บ้านของบิดาด้วยถึงอย่างไรก็เป็นกำหนดที่เขาต้องกลับมาพอดีอยู่แล้ว พอเข้ามาถึงห้องรับแขกก็เจอเข้ากับแม่เลี้ยงกำลังยืนทำท่าหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ ในมือถือโทรศัพท์ราวกับกำลังโทรหาใครอยู่แต่ติดต่อไม่ได้ ศจีหันมาเห็นชายหนุ่มพอดีจึงรีบเก็บมือถือ
“คุณวิน…”
“ดึกดื่นขนาดนี้ ทำไมคุณแม่เลี้ยงถึงมาทำลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่อยู่คอยปรนนิบัติคุณพ่อในห้องล่ะ”
ดวงตาคมมองหล่อนอย่างจับผิด เขาไม่เคยไว้ใจหรือเชื่อใจผู้หญิงคนนี้เลยแม้ว่าบิดาจะยืนยันในความดีของเธอแค่ไหนก็ตาม
“คะ…คือว่าฉันแค่มาโทรศัพท์ค่ะ คุณธาดาหลับไปแล้วก็เลยไม่อยากกวน”
“โทรหาใครเหรอครับ”
“ฉัน…”
“หึ ช่างเถอะ ผมไม่ได้อยากรู้หรอก ก็แค่นึกสมเพชคุณพ่อขึ้นมาเฉย ๆ ที่หลับหูหลับตาเชื่อใจผู้หญิงอย่างคุณมาได้นานขนาดนี้”
รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า ความเกลียดชังที่มีต่อศจีพอกพูนขึ้นทุกวันจนแม้แต่หน้าก็ยังไม่อยากมอง
หมับ!
“เดี๋ยวค่ะ คุณหมายความว่าอย่างไร”
แม่เลี้ยงจับแขนเขาเอาไว้เพื่อจะคุยกันให้รู้เรื่อง จริงอยู่ว่าเธออาจจะเข้ามาในชีวิตของธาดาในช่วงเวลาที่สร้างความรู้สึกไม่ดีให้กับอีกฝ่ายในฐานะลูกชายที่เพิ่งสูญเสียมารดาไปได้ไม่นาน แต่ตลอดมาหล่อนก็ไม่เคยทำตัวไม่ดีหรือสร้างความเสื่อมเสียใด ๆ ให้กับตระกูลเลย ทว่าเขาก็ยังปฏิบัติตัวแย่กับหญิงสาวอยู่เสมอ
“อย่ามาจับตัวผม มันน่ารังเกียจ”
“ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจนักหนาเหรอคะ คุณถึงต้องตั้งแง่ใส่ฉันขนาดนี้”
“คุณพ่ออาจจะหลงมารยาของคุณ แต่ไม่ใช่ผม อายุอย่างคุณหาสามีรุ่นราวคราวเดียวกันได้ไม่ยากเลย แต่คุณกลับมาเลือกพ่อหม้ายเมียตายที่นิสัยจืดชืดสนใจแค่เรื่องงาน มองจากนอกโลกก็รู้แล้วว่าเพราะอะไร”
สายตาดูถูกเหยียดหยามจากลูกเลี้ยงสร้างความโกรธในใจของศจีไม่น้อย
“ฉันไม่ได้หวังเงินของคุณธาดา ฉันรักเขาจากใจจริง”
“รักเหรอ ? ถ้าอย่างนั้นคุณกล้าบอกไหมล่ะว่าตลอดห้าปีมานี้แอบคุยโทรศัพท์กับใครกันแน่”
หญิงสาวชะงัก ดวงตาฉายแววความกังวลออกมาพลางมองหน้าอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ธาวินเห็นหล่อนทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ แอบคุยกับใครบางคน
ชายหนุ่มมั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้จะต้องกำลังสวมเขาให้บิดา
แน่ ๆ“มันเรื่องส่วนตัวของฉัน”
“เรื่องส่วนตัวหรือว่าคบชู้กันแน่”
“คุณธาวิน! คุณจะดูถูกฉันมากไปแล้วนะคะ ถึงฉันจะไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของคุณแต่ตอนนี้ฉันก็อยู่ในฐานะเมียของพ่อคุณ คุณควรจะเคารพและให้เกียรติฉันเทียบเท่ากับแม่ของคุณ…อ๊ะ!”
ศจีร้องเสียงหลงออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกคนตัวสูงกระชากแขนแล้วบีบไว้แน่น นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ
“อย่ามาพูดถึงคุณแม่ของผม อย่าคิดเทียบกับท่านถ้าไม่อยากตาย”
“ปล่อยนะ ฉันเจ็บ”
“เจ็บเหรอ คนที่ถูกทำให้เจ็บคือคุณแม่ของผมต่างหาก ถ้ายังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแล้วอยู่แค่ในที่ของตัวเอง สาบานได้ว่าผมจะเอาคืนกลับเป็นร้อยเท่าพันเท่า ทุกสิ่งที่คุณรัก ทุกสิ่งที่คุณพยายามปกป้อง ผมจะทำลายมันไม่เหลือชิ้นดี จะบดขยี้ของรักของหวงของคุณให้แหลกสลายคามือ จะแลกกันดูไหมล่ะ”
ธาวินพูดลอดไรฟันเสียงเข้ม หญิงสาวรู้ว่าเขาจะทำจริงอย่างที่พูดจึงเป็นฝ่ายหลบสายตาไม่กล้าตอบโต้
“ฉะ…ฉันขอโทษ”
“ไปให้พ้นหน้าผมซะ”
ชายหนุ่มพยายามสงบสติอารมณ์แล้วปล่อยหล่อนเป็นอิสระ แม่เลี้ยงรีบกลับขึ้นไปด้านบนส่วนเขาก็กำมือแน่นผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อให้ใจเย็นลง ไม่อย่างนั้น…เขาคงบีบคอเธอตายไปแล้ว
บทที่ 240 สายใยแห่งรัก 2 ( จบบริบูรณ์ ) NC ++หนึ่งปีผ่านไปสายขิมนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงกว้างในชุดนอนผ้าซาตินสีชมพูอ่อน เนื้อผ้าบางเบาแนบไปกับสรีระเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้างดงามขึ้นกว่าเดิมหลังจากคลอดลูกแล้ว เด็กหญิง ‘สายใย’ แก้วตาดวงใจวัยหนึ่งขวบซึ่งตอนนี้กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่กับพี่เลี้ยงในอีกห้อง หญิงสาวตั้งชื่อนี้ด้วยเชื่อว่าความรักของหล่อนกับธาวินถูกถักทอขึ้นจากสายใยแห่งความผูกพันของทุกคนในครอบครัวเดือนหน้าจะเป็นงานแต่งงานของหมอกฤศกับไอรีนหลังจากหญิงสาวได้ไปทำตามความฝันคือการเข้าร่วมโครงการแพทย์อาสาในต่างแดนถึงครึ่งปีเต็ม คนที่ตื่นเต้นกว่าคู่บ่าวสาวก็คงจะเป็นหล่อนกับเพื่อนรักของสองคนนั้นอย่างธาวิน ที่นอกจะเป็นพ่องานแม่งานช่วยจัดเตรียมทุกอย่างแล้ว ยังมีของขวัญแต่งงานเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่เอาไว้ให้คู่ข้าวใหม่ปลามันอีกด้วยส่วนสารินก็ยังคงมีความสุขกับชีวิตในแบบเดิม มีติดต่อกันมาบ้างและมาเยี่ยมตอนหล่อนคลอดลูกอยู่หลายครั้ง ไม่รู้ว่าเขาตัดใจจากเธอได้หรือยัง แต่การที่ยังมีมิตรภาพดี ๆ ต่อกันอยู่ก็ทำให้สายขิมมีความสุขมากเลยทีเดียวธาวินกลับมาถึงบ้านในเวลาเกือบเที่ยงคืน ร่างสูงเดินเซเล็กน้อยด้วยฤ
บทที่ 239 สายใยแห่งรัก 1หลังการจากไปอย่างสงบของผู้เป็นพ่อ เพื่อเป็นการส่งดวงวิญญาณของธาดาเป็นครั้งสุดท้าย ธาวินจึงตัดสินใจพาทุกคนเดินทางมายังบ้านพักตากอากาศส่วนตัวที่ภูเก็ต เพื่อทำพิธีลอยอังคารกระดูกของบิดาให้เคียงคู่ไปกับเถ้ากระดูกของศจีซึ่งยังเหลืออยู่ท่ามกลางท้องทะเลกว้างใหญ่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ธาวินค่อย ๆ ปล่อยเถ้ากระดูกของทั้งสองลงสู่ผืนน้ำให้เกลียวคลื่นพัดพาไปพร้อมกัน “หลับให้สบายนะครับคุณพ่อ...”“ตอนนี้ทั้งสองคนคงได้เจอกันแล้วนะคะ แม่จะต้องคอยดูแลคุณพ่อต่ออยู่บนสวรรค์แน่นอนค่ะ”สายขิมเอ่ยพลางยิ้มแล้วมองฟ้าอย่างมีความสุข แม้จะยังเหลือความเศร้ากับการสูญเสียผู้มีพระคุณ หากแต่พอคิดว่าทั้งสองจะได้รักกันต่อบนนั้นก็ทำให้พอยิ้มออกบ้าง หล่อนยืนกุมท้องแก่ใกล้คลอดอยู่ข้าง ๆ สามีการสูญเสียประธานใหญ่ไปทำให้ธาวินต้องแบกรับภาระหนักอึ้งในฐานะทายาทเพียงคนเดียวที่ต้องก้าวขึ้นมารับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากบิดา แม้จะยังรู้สึกเคว้งคว้าง แต่ความอบอุ่นจากคนรอบข้างทำให้เขามีพลังพอจะสู้ต่อ ไม่ว่าจะเป็นภรรยาผู้แสนดีหรือเพื่อนรักทั้งสอง ต่างคอยอยู่เคียงข้างให้กำลังใจเขาไม่ห่าง“วินนี่ น้องขิม น้ำส
บทที่ 238 เมื่อถึงเวลา 2หลังผ่านพ้นพิธีวิวาห์ที่เต็มไปด้วยความสุขและรอยยิ้ม สายขิมก็ได้จดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของชายหนุ่มอย่างสมบูรณ์ ชีวิตทุกอย่างราบรื่นมีความสุข วันนี้ธาวินขับรถพาภรรยาอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดมายังโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งเพื่อเยี่ยมใครบางคนเป้าหมายของทั้งสองคนคือธันยา นับตั้งแต่วันเหตุการณ์โศกนาฏกรรมครั้งนั้น การต้องเห็นลูกสาวตายต่อหน้าต่อตาทำให้จิตใจของหล่อนแตกสลายจนไม่เหลืออะไรเลย ทั้งสูญเสียสามี สูญเสียแก้วตาดวงใจเพียงคนเดียว…เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นซึ่งถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี ภาพที่เห็นคือหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้ไม้ ในอ้อมกอดมีตุ๊กตาเก่า ๆ ตัวหนึ่งราวกับเป็นเด็กทารก ธันยาพึมพำเพลงกล่อมเด็กให้กับตุ๊กตาตัวนั้น แววตาเลื่อนลอยเหมือนหลุดออกไปอยู่โลกอื่น“ลูกแม่... ไม่ต้องกลัวอะไรนะลูก แม่อยู่ตรงนี้...”ธันยากล่อมตุ๊กตาด้วยน้ำเสียงหวานรื่นหูราวกับกำลังมีความสุขอยู่ในโลกของตนเอง สายขิมยืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจบีบคั้น หล่อนสัมผัสได้ถึงความน่าเวทนาเพราะตนเองก็กำลังจะเป็นแม่คน “น่าสงสารเหลือเกิน… ตอนนี้คุณธันยาคงจะเคว้งคว้างมาก
บทที่ 237 เมื่อถึงเวลา 1สามเดือนผ่านไปบาดแผลในใจของสายขิมถูกเยียวยาด้วยความรักมั่นคงของชายหนุ่มรวมถึงชีวิตน้อย ๆ ในครรภ์ซึ่งตอนนี้เติบโตจนหญิงสาวอุ้มท้องได้แปดเดือนแล้ว แม้เรือนร่างจะเปลี่ยนไปตามสรีระของคนท้อง แต่ความงดงามของว่าที่เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งออกแบบมาเป็นพิเศษกลับดูเปล่งประกายกว่าครั้งไหน ๆ และแล้วงานแต่งงานที่ทุกคนเฝ้ารอคอยก็มาถึงหลังจากเลื่อนกำหนดไปถึงสองเดือนเพื่อจะรอให้ผ่านพ้นครบร้อยวันการจากไปของศจีเสียก่อน ทั้งสองตัดสินใจจัดงานตามความต้องการของธาดาซึ่งอยากจะเห็นงานแต่งนี้ด้วยตาของตนเอง จึงไม่มีใครขัด ภายในห้องพักรับรองส่วนตัวของโรงแรม ธาดานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีพยาบาลพิเศษคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง ร่างกายเริ่มทรุดโทรมลงไปมากตามอายุขัยรวมถึงอาการของโรคหัวใจ ซึ่งชายหนุ่มเพิ่งได้รู้จากปากของหญิงสาวหลังเสร็จงานศพศจีไม่กี่วัน‘หนูคิดว่าต้องบอกให้พี่วินรู้ เพราะไม่อยากให้ทุกอย่างมันสายเกินไปเหมือนหนูกับแม่ค่ะ’ หลังจากพูดประโยคนั้น ความจริงเรื่องอาการป่วยของบิดาทำเอาเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ธาวินเสียใจด้วยตลอดมาชายหนุ่มเอาแต่ทำตัวดื้อรั้น ไม่เคยเชื่อฟัง ไม่
บทที่ 236 ความรักของแม่ 2งานศพของศจีถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเป็นส่วนตัวตามความต้องการของหญิงสาว ภายในงานมีเพียงธาดามาร่วมไว้อาลัยในฐานะอดีตสามีพร้อมด้วยเพื่อนรักทั้งสองของชายหนุ่มซึ่งคอยอยู่เป็นกำลังใจไม่ห่าง กับเหล่าคนรับใช้ในบ้านต่างพากันยืนซับน้ำตาอยู่ห่าง ๆ ด้วยความอาลัยในตัวอดีตนายหญิงผู้ล่วงลับบริเวณหน้าอาสนะสงฆ์ ทนายทินกรในชุดจีวรสีเหลืองสดอันเป็นสัญลักษณ์ของการสละทางโลกนั่งสงบนิ่งอยู่ด้วยตัดสินใจบวชตลอดชีวิตเพื่ออุทิศบุญกุศลทั้งหมดให้แก่พี่สาวผู้แสนดี หวังเพียงให้ผลบุญนี้ช่วยนำพาดวงวิญญาณของศจีไปสู่สุคติในภพภูมิอื่น“แม่จ๋า... หนูมาหาแล้วนะจ๊ะ”สายขิมในชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท ใบหน้าซูบผอมกับดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ติดต่อกันหลายวันขยับเข้าไปใกล้โลงศพไม้แกะสลัก หล่อนยังคงเอาแต่โทษตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าที่มารดาต้องตายก็เพราะเธอ เพื่อปกป้องเธอ… ผู้เป็นแม่จึงต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้“หนูขอโทษนะจ๊ะแม่... ถ้าไม่มีหนู แม่ก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องร้าย ๆ แบบนี้ ถ้าตอนนั้นหนูไม่วิ่งออกไป แม่คงไม่ต้องมารับเคราะห์ร้ายแบบนี้ หนูเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหมจ๊ะ”หญิงสาวพร่ำพูดกับรูปถ่ายหน้าโลงศพของผู้
บทที่ 235 ความรักของแม่ 1เสียงฝีเท้ามากมายพุ่งพรวดเข้ามาในบ้านหลังจากได้ยินเสียงปืน หมอกฤศกับไอรีนตามเข้ามาทีหลังสุดถึงกับตาเบิกกว้างด้วยความตกใจแล้วรีบวิ่งเข้ามาทางศจี กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปไปกับเสียงสะอื้นไห้บาดลึกถึงขั้วหัวใจ พยาบาลสาวยกมือขึ้นปิดปากด้วยรู้สึกสะเทือนใจเหลือเกิน“แม่ แม่จ๋า แม่ได้ยินหนูไหม แม่อย่าเป็นอะไรนะจ๊ะ อยู่กับหนูก่อนนะแม่ ฮึก…”สายขิมกระชากเทปกาวออกจากปากจนผิวบางขึ้นรอยแดง หล่อนไม่สนใจความเจ็บปวดใด ๆ บนร่างกาย รีบวิ่งเข้ามานั่งข้างมารดาที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นลมหายใจของผู้เป็นแม่แผ่วเบาลงทุกที ศจีถูกยิงเข้าตรงบริเวณหน้าท้องอย่างจัง ของเหลวสีแดงฉานไหลทะลักออกมาไม่หยุดจนเปรอะเปื้อนมือของสายขิมที่พยายามกดบาดแผลเอาไว้ หล่อนร้องไห้โฮราวกับจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น หัวใจของเธอกำลังจะแตกสลายลงอีกครั้ง“แม่... แม่ห้ามเป็นอะไรนะจ๊ะ หนูขอร้อง อยู่กับหนูก่อนนะ”สายขิมพร่ำเรียกคำว่าแม่ไม่หยุดปาก หยาดน้ำตาหยดลงบนใบหน้าซีดเผือดของมารดาหยดแล้วหยดเล่าศจีหน้าขาวซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ มีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากจากการบอบช้ำภายใน หล่อนพยายามจะยกมื
บทที่ 59 พักร้อน 2สายลมทะเลพัดเอากลิ่นไอเค็มจาง ๆ มาปะทะใบหน้าทันทีที่ก้าวลงจากรถ เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแว่วให้ได้ยินเป็นระยะ สายขิมตากลมโตเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ภาพทะเลสีครามสุดลูกหูลูกตาที่เคยเห็นเพียงในโทรทัศ
บทที่ 68 ตกหลุมรัก 2 NC+++"ไปเปลี่ยนชุดสิ ใส่ชุดที่ฉันซื้อให้ตอนแรก”ธาวินออกคำสั่งหลังจากกินข้าวอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว หากแต่สิ่งที่ต้องทำต่อไปกลับไม่ใช่การนอนพักผ่อนเพื่อรอเ
บทที่ 61 คำถามที่ไม่มีคำตอบ 2ห้องรับแขกของบ้านพักถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวกับไม้โอ๊คสะอาดตา ไอรีนนอนทอดกายเหยียดยาวอยู่บนโซฟาบุผ้ากำมะหยี่นุ่ม มือหนึ่งถือรีโมตทีวีกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย สายตาไม่ได้จับจ้องที่ห
บทที่ 56 ฉันต้องการแค่เธอ 1 NCคนตัวเล็กนั่งหน้าหงิกอยู่ในห้องของตนเองหลังจากอาบน้ำเสร็จเตรียมเข้านอนแต่ดันได้รับข้อความจากชายหนุ่มที่ไปส่งชัญญาว่าให้อยู่รอเขาก่อนอย่าเพิ่งหลับ ถ้าไม่ทำตามเดี๋ยว







