บทที่ 8 คนที่ใจคิดถึง

บทที่ 8 คนที่ใจคิดถึง

ธาวินออกจากบ้านมาตั้งแต่ช่วงสายเพื่อดูว่าหญิงสาวเป็นอย่างไรบ้าง อันที่จริงเมื่อคืนเขานอนแทบไม่หลับเพราะข่มอารมณ์ลงไม่ได้เลย จึงตั้งใจว่าวันนี้จะพาหล่อนไปเที่ยวเล่นเพื่อให้ตนเองอารมณ์ดีขึ้นเพราะอยู่กับเธอทีไรจะรู้สึกเหมือนโลกสดใสเป็นประจำ

แอ๊ด…

ภายในห้องเงียบกริบไม่มีเสียงอะไรเลย ธาวินตรงไปยังห้องนอนแล้วเคาะประตูสองสามครั้ง ยืนรออยู่ร่วมนาทีแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีใครมาเปิดประตูเลยถือวิสาสะเปิดเข้าไป ทว่าในห้องกลับว่างเปล่า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแล้วเดินตามหาหญิงสาวไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา

“กลับไปแล้วเหรอ ?”

ในใจวูบโหวงขึ้นมา นึกเสียดายที่ตนเองมาช้าไป ไม่อย่างนั้นอาจมาทันสายขิมก็ได้ เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงซึ่งยังยับยู่ยี่บ่งบอกว่ามีคนเคยใช้มันก่อนหน้านี้

ครืดๆ ครืดๆ

‘หมอกฤศ’

“มีอะไรไอ้หมอ”

กดรับสายด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามต้องการ คนที่โทรเข้ามาคือ ‘หมอกฤศ’ หมอหนุ่มประจำแผนกสูติของโรงพยาบาลที่ตระกูลเขาเป็นเจ้าของ ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม รู้เช่นเห็นชาติกันทุกอย่าง

[ยังมีหน้ามาถามอีก ลืมแล้วเหรอว่าวันนี้วันอะไร]

“วันพุธ”

[ไม่ใช่เว้ย วันนี้มีประชุมบอร์ดบริหารเรื่องจะร่วมลงทุนกับโรงพยาบาลในอเมริกาจำไม่ได้หรือไง]

คนตัวสูงดีดตัวขึ้นจากเตียงทันทีด้วยความตกใจ เขาลืมเรื่องสำคัญนี้ไปเสียสนิทเลย!

“ฉันจะไปในสิบนาที ไม่สิ ยี่สิบนาที ช่วยถ่วงเวลาให้ก่อนนะ”

[ฮาวายหนึ่งอาทิตย์ ไม่อย่างนั้นเลิกคุย]

หมอกฤศต่อรอง หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังจะมาทำกะล่อนอยู่อีก ชายหนุ่มได้แต่หลับตาเพื่อระงับอารมณ์

“เออ!”

[โอเค ยี่สิบนาทีห้ามเกิน แค่นี้แหละ]

เพื่อนซี้วางสายไป ธาวินเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบสูทออกมาเตรียมจะออกจากห้อง ทว่าสายตาเหลือบไปเห็นเหรียญบาทวางอยู่ข้างกระปุกหนึ่งเหรียญเสียก่อน

“หรือว่า…”

ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าคงเป็นเงินจ่ายหนี้ของวันนี้จากหญิงสาว เขาระบายยิ้มออกมาแล้วหยิบเหรียญหยอดใส่กระปุกเพิ่มไปอีก

หนึ่งบาท ธาวินตั้งใจแล้วว่าหลังเสร็จประชุมในวันนี้จะไปหาสายขิมที่สี่แยก ถึงตอนนั้นค่อยเติมความสดใสจากหล่อนก็ยังไม่สาย

............

เอี๊ยด!

รถยนต์คันหรูมาจอดหน้าซอยชุมชนแออัดของสายขิมหลังไปรอแถวสี่แยกอยู่นานสองนานทว่าก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ชายหนุ่มเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะถูกใครจับขังเอาไว้อีกจึงรีบมาดู คนตัวสูงกึ่งเดินกิ่งวิ่งไปจนถึงบ้านของหญิงสาว คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยครั้งนี้แตกต่างไปจากเมื่อวาน

ประตูยังถูกล็อกเอาไว้จากด้านนอกเหมือนเมื่อวานเป๊ะ

“ยังไม่กลับมาเหรอ” 

“มาหาใครหรือพ่อหนุ่ม”

ป้าแถวบ้านของหญิงสาวเดินเข้ามาทักทายเมื่อเห็น

ธาวินทิ้งตัวลงนั่งตรงบริเวณหน้าบ้าน เขาตั้งใจว่าจะรอเธอตรงนี้อีกสักพัก

“ผมมาหาสายขิมครับ คุณป้าเห็นเธอบ้างไหม”

“ไม่เห็นมาทั้งวันแล้ว ปกติจะตื่นตั้งแต่ตีสามนั่งร้อยมาลัยไปขาย แต่วันนี้ยังไม่เห็นเลยนะ”

ชายหนุ่มลูบคางอย่างใช้ความคิด หล่อนออกจากคอนโดฯ เขาไปก่อนช่วงสายแต่ว่าก็ไม่ได้กลับมาบ้านของตนเองอย่างนั้นเหรอ แปลว่าจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าสายขิมไปอยู่ที่ไหนสินะ

“คุณป้ารู้จักกับสายขิมมานานหรือยังครับ”

“ก็เป็นสิบกว่าปีแล้วนะ เด็กคนนั้นย้ายมากับแม่แล้วอยู่กันสองคน เป็นเด็กขยัน สดใส ชอบช่วยเหลือคนอื่น ในชุมชนไม่มีใครไม่รู้จักเธอหรอก ทุกคนที่นี่เอ็นดูสายขิมกันทั้งนั้นแหละ”

ชายหนุ่มยิ้มรับคำพูดนั้น ไม่ใช่แค่เขาที่มองว่าหล่อนสดใส แม้แต่ผู้คนแถวนี้ก็ยังมองแบบนั้น

“ถ้าอย่างนั้นผมฝากนามบัตรนี้ไว้ให้เธอหน่อยได้ไหมครับ หากเธอกลับมาช่วยบอกให้ติดต่อหาผมด้วย”

“ได้สิจ๊ะ”

ธาวินส่งยิ้มเป็นการขอบคุณแล้วลุกเดินกลับไปทางรถของตนเอง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะลองมาใหม่ เพราะคงไม่มีใครหายไปนานไม่ยอมกลับบ้านเกินสองวันแน่ ๆ

ครืดๆ ครืดๆ

‘ชัญญา’

“ครับ ว่างแล้วเหรอ”

ชายหนุ่มกดรับสายด้วยความดีใจเพราะระยะหลังมานี้อีกฝ่ายมีงานถ่ายแบบแน่นมากจนแทบไม่มีเวลามาเจอกัน แม้จะมีผู้หญิงมากมายให้ธาวินควงโดยไม่ต้องเหงา แต่คนที่ทำให้อยากจะเอาชนะให้ได้ก็มีแค่หล่อนคนเดียวเท่านั้น

[คุณอยู่ที่ไหนคะ มาเจอกันหน่อยได้ไหม ฉันได้ยินมาว่าคุณกำลังจะไปอเมริกาเหรอ]

“ข่าวไปไวจังเลยนะครับ”

คนตัวสูงเดินมาจนถึงรถ เขาหยุดยืนอยู่ตรงประตูแล้วหันสายตากลับไปทางซอยบ้านของสายขิมอีกครั้ง ในใจได้แต่หวังว่าเดี๋ยววันพรุ่งนี้ก็คงจะได้เจอกันเหมือนอย่างทุกที

[ฉันจะรอที่ร้านเดิมนะคะ รีบมานะ]

“ครับ ผมจะรีบไป”

กดวางสายเสร็จก็ขึ้นรถขับออกไปอย่างรวดเร็วด้วยไม่ต้องการให้ชัญญารอนาน สวนทางกับสายขิมที่เพิ่งเดินลงมาจากรถเมล์พอดี คนตัวเล็กเดินก้มหน้าร้องไห้ราวกับว่าโลกทั้งใบของหล่อนแตกสลายไปหมดแล้ว หญิงสาวพาหัวใจบอบช้ำกลับมาด้วยมีเรื่องต้องจัดการ

ในตอนนี้เธอคิดถึงเขาเหลือเกิน…

…คิดถึงอัศวินที่มักจะปรากฏตัวออกมาในยามคับขันคนนั้น