เด็กจบใหม่

“ยังเด็กอยู่เลยนี่ คุณส่งมารับงานใหญ่อย่างนี้จะไหวเหรอ” เป็นคำถามแรกที่ชายหนุ่มเจ้าของบริษัท อาชา พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด เอ่ยขึ้นหลังจากที่ได้เห็นหน้าอัญญาในห้องประชุม เนื่องจากธนากรเจ้าของบริษัท ทีดีไซน์ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทรับออกแบบและตกแต่งภายในพาเธอมาแนะนำในฐานะของมัณฑนากรตัวแทนของบริษัท ที่จะเป็นผู้ดูแลโปรเจคงานของ อาชา เกียรติทรัพย์ไพศาลหนุ่ม นักธุรกิจประเภทอสังหาริมทรัพย์ได้รู้จัก

“ถึงจะเป็นเด็กจบใหม่ แต่ฝีมือไม่ใหม่แล้วนะครับ ไอ้กิ่งนี่มันฝึกงานอยู่กับผมมาตั้งแต่ผมเปิดบริษัทใหม่ ๆ เมื่อสองปีที่แล้วโน่นน่ะครับ พอดีมันเป็นรุ่นน้องที่มหา’ลัยของผมเอง คุณลองดูผลงานของมันก่อนก็ได้ครับ” ธนากร พยายามจะสร้างความมั่นใจให้กับลูกค้า โดยการบอกเล่าความเป็นมา และส่งแฟ้มแสดงตัวอย่างผลงานอ้างอิงของคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ให้กับชายหนุ่มตรงหน้าได้ดู ซึ่งตอนนี้อัญญา นราธร เธอกำลังนั่งนิ่ง อึ้งอยู่กับการได้เจอลูกค้าคนสำคัญที่จะนำพารายได้จำนวนมากมาให้กับบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แต่นั่นไม่ใช่อาการอึ้งที่มาจากการได้เจอชายหนุ่มในฐานะลูกค้าคนสำคัญ หากแต่เป็นเพราะเธอได้เจอ ชายหนุ่มที่เป็นภาพประทับฝังอยู่ในใจของเธอมาตลอด 3 ปีต่างหาก

เมื่อ 3 ปีที่แล้ว:

ในผับที่มีนักท่องราตรีมากมายยืนส่ายสะโพกโชว์ลีลากันอย่างไม่มีใครคิดจะยอมแพ้ใคร โดยมีวงดนตรีผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาสร้างความสนุกสนานให้อย่างไม่ขาดสาย จนถึงเวลาสี่ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาของนักดนตรีวงที่มีสาวห้าวเป็นนักร้องนำ

“ไอ้กิ่งร้องเพลงเสร็จแล้ว เดี๋ยวเราไปเปิดโต๊ะฉลองวันเกิดให้ไอ้ไข่มันต่อเลยนะ มึงอย่าเพิ่งรีบกลับล่ะ”

“ได้ ได้พี่ แต่กิ่งอยู่ต่อได้อีกไม่นานนะ เป็นห่วงแม่ แถมพรุ่งนี้มีเรียนเช้าอีก” สาวห้าวนักร้องนำตอบรับคำชวนของเพื่อนรุ่นพี่หัวหน้าวงผู้เล่นเบสไปด้วยความเต็มใจ แต่ก็ไม่ลืมในสิ่งที่ตนเองต้องรับผิดชอบ

อัญญาร้องเพลงกับวงดนตรีนี้มานานแล้ว เพราะนี่เป็นอีกช่องทางในการหาเงินเลี้ยงตนเองของเธอ นอกจากเวลาเย็นที่เธอไปรับจ้างทำงานในร้านกาแฟข้าง ๆ มหาวิทยาลัย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อแบ่งเบาภาระของผู้เป็นแม่ หญิงสาวไม่ต้องการให้แม่ของเธอที่สุขภาพไม่ค่อยจะดีนัก ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาส่งเสียให้เธอเรียนสูง ๆ ในเมื่อเธอเองก็มีเรี่ยวแรงและความสามารถพอที่จะทำทุกอย่างได้ ซึ่งเธอก็ทำได้ดีอย่างเหลือเชื่อ จนสามารถผลักดันตัวเองมาเป็นหลักให้กับแม่ของเธอได้ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบ โดยไม่ต้องสนใจผู้เป็นพ่อที่ทิ้งเธอและแม่ไปมีครอบครัวใหม่ตั้งแต่เธออายุได้เพียง 10 ขวบ อย่างไม่สนใจจะหยิบยื่นความช่วยเหลือใด ๆ มาให้

ด้วยความเป็นนักร้องเสียงดี หน้าตาดี บุคลิกเท่ห์ ๆ บาดใจสาว ๆ นักเที่ยวเป็นอย่างมาก อัญญาจึงมีแฟนคลับสาว ๆ คอยตามกรี๊ดกร๊าดกันอยู่เนือง ๆ จนบางครั้งก็ทำให้ผู้ชายแท้ ๆ บางคนเกิดความไม่พอใจ อย่างวันนี้เองก็เช่นกัน เสียงกรี๊ดอย่างหนักที่อัญญาได้รับระหว่างอยู่บนเวที คงไปบาดหูชายหนุ่มที่มาเที่ยวที่นี่ด้วยเหมือนกัน สายตาคู่คมที่มองขึ้นไปบนเวทีอย่างไม่ประสงค์ดีจึงมีขึ้น แต่อัญญาหารู้ชะตากรรมของตัวเองไม่ หลังจากหมดช่วงเวลาสร้างความบันเทิงของวงเธอ จึงได้ลงมาเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของเพื่อนในวงกันต่อตามที่ได้วางแผนไว้ ก่อนที่เธอจะขอตัวกลับก่อน

ในระหว่างทางที่มีเพียงแสงสลัวจากเสาไฟข้างทาง และแสงจากไฟหน้ารถที่ผ่านไปมานาน ๆ ครั้ง เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เลิกผับถึงแม้ว่าจะใกล้แล้วก็ตามที ตึกรามบ้านช่องข้างทางต่างก็ปิดไฟนอนกันหมดแล้ว ดังนั้นระยะทางตั้งแต่ผับที่อัญญาเดินออกมาถึงปากทางถนนเพื่อรอรถ ถึงแม้ว่าจะไม่ไกลแต่ก็ถือว่าเปลี่ยวได้ในขณะนี้

“จะกลับแล้วเหรอจ๊ะตัวเธอ” เสียงที่ไม่คุ้นเคยสำหรับหญิงสาวดังขึ้น และมันก็ไม่น่าจะเป็นสิ่งที่ดีสำหรับตัวเธอ เมื่อเธอหันหลังกลับมาดูที่มาของเสียง แล้วพบว่ามีกลุ่มผู้ชาย 5-6 คน ที่มองมายังเธอด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร อัญญากระชับสายสะพายของเป้ที่พาดบนไหล่บางของเธออยู่ข้างหนึ่งเอาไว้แน่น ด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมง เตรียมพร้อมจะสวมหลวงพ่อโกยได้ทุกเมื่อ ก็มากันขนาดนี้จะอยู่ได้อย่างไร ถ้าหนึ่งต่อหนึ่งอัญญาไม่คิดจะถอยอยู่แล้ว หรือจะเป็นสองต่อหนึ่งก็ยังจะพอไหว เพราะเธอเองก็พอจะฝึกแม่ไม้มวยไทยเอาไว้ป้องกันตัวอยู่บ้าง ตามเวลาที่พอจะมีไปฝึกได้

“จะกลับแล้วฮะ พวกพี่ก็จะกลับเหมือนกันเหรอ” หญิงสาวยังคงทำใจดีสู้เสือ ถามกลับอย่างให้โอกาสความคิดของตนเอง เผื่อว่าคนพวกนี้จะเป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมเดินทางสั้น ๆ ของเธอ

“พวกพี่ยังไม่กลับหรอกจ้ะ แล้วก็ยังไม่อยากให้น้องกลับด้วย มาเล่นอะไรสนุก ๆ กับพี่ก่อนดีกว่า” เสียงของหนึ่งในกลุ่มคนพวกนั้นดังตอบกลับมา พร้อมกับพวกที่เหลือเริ่มเดินเข้ามาขนาบตัวเธอเอาไว้

“ฉันไม่ว่างจะเล่นด้วยต้องรีบกลับ ขอตัวก่อนนะ” หญิงสาวกล่าวลาด้วยความสุภาพ และพยายามจะเดินเร็ว ๆ หนีห่างจากคนพวกนี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เดินทิ้งห่างไปไกล ก็มีมือหนา ๆ เข้ามาดึงแขนของเธอเอาไว้อย่างแรง จน หญิงสาวถึงกับต้องหันไปตามแรงดึง

“จะรีบไปไหนน้อง พอดีพี่พนันกับเพื่อนไว้ว่าน้องเป็นผู้หญิง เอาได้ท้องได้ พี่ละ...”

พลั่ก.. คำว่าพี่เลยจะพิสูจน์ให้มันดูหน่อย ไม่ทันได้ออกมาจากปากของชายผู้ไม่ประสงค์ดี กำปั้นเล็ก ๆ แต่รุนแรงของอัญญาก็ไปชนเข้าที่ปากของมันเสียก่อน หลังจากนั้นความวุ่นวายจึงเกิดขึ้น และแน่นอน 6 ต่อ 1 ฝ่ายเสียเปรียบจึงเป็นสาวห้าวของเรา ที่ตอนนี้ถูกต่อยที่ท้องจนลงไปนอนกองกับพื้นด้วยความจุก ไร้เรี่ยวแรง เสียงที่จะเอื้อนเอ่ยแทบจะไม่มี และตอนนี้เธอกำลังถูกพวกมันลากเข้าไปข้างตึก ซึ่งมันยิ่งหลบสายตาของผู้คนได้ดียิ่งขึ้นไปอีก