ความประทับใจในอดีต

 

“เฮ้ย!” หากแต่ว่าโชคชะตาของเธอยังไม่เลวร้ายมากนัก เมื่อมีเสียงจากใครคนหนึ่งดังขึ้น

“พวกแกไม่ละอายใจกันมั่งหรือไงวะ ทำตัวเป็น หมาหมู่อย่างนี้” เจ้าของเสียงอันแข็งกร้าว ปรากฎตัวพร้อมกับหน้าตาอันหล่อเหลา คมเข้ม ราวกับพระเอกซีรีส์

“แล้วมึงเสือกอะไรด้วย ไม่อยากเจ็บตัวก็รีบไปซะ” เสียงตอบกลับอย่างไม่มีความเกรงกลัวเช่นกัน เนื่องจากที่เห็นเป็นเพียงแค่ชายหนุ่ม 2 คน จะสู้อะไรกับพวกมันได้

พลั่ก...ผลั้วะ...ปึ้ก...ตั้บ... เสียงแห่งการต่อสู้ ด้วยอาวุธที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด หมัด ศอก เท้า ประเคนกันเข้าไปไม่มียั้ง ใช้เวลาเพียงไม่นาน ชายหนุ่มผู้กล้าหาญทั้งสองคนก็สามารถปราบบรรดาหมาหมู่ให้กลายมามีสภาพเป็นคนแพ้ ทยอยวิ่งหนีกันไปคนละทิศละทาง

“คุณ..คุณ..เป็นยังไงบ้างครับ” อาชารีบเข้าไปประคองคนที่เขาช่วยเหลือเอาไว้ ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วง คำพูดและหน้าตาของผู้ช่วยเหลือถูกบันทึกเข้าสู่โสตประสาทของอัญญาก่อนที่ทุกอย่างจะพร่าเลือนและดับวูบลงไป

หญิงสาวมาฟื้นตัวอีกที ก็ปรากฎว่าตนเองอยู่ที่โรงพยาบาลเสียแล้ว โดยมีชายหนุ่มที่ไปช่วยเหลือเธอไว้นั่งเฝ้าอยู่คนหนึ่ง แต่ไม่ใช่คนที่อยู่ในภาพความทรงจำสุดท้ายของเธอ ซึ่งหลังจากที่ได้คุยกันแล้ว หญิงสาวจึงรู้ว่า เขาชื่อดนัย พินิจสกุล เป็นลูกน้องของคุณอาชา เกียรติทรัพย์ไพศาล หรือบิ๊ก ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เข้ามาช่วยเหลือ และประคองเธอเอาไว้ก่อนที่เธอจะหมดสติ

ดนัย ผู้จัดการ ของทิวเขารีสอร์ตที่เขาใหญ่ ซึ่งเป็น อีกรีสอร์ตหนึ่งของตระกูลเกียรติทรัพย์ไพศาล ชายหนุ่มเพิ่งจะเดินทางเข้ามากรุงเทพฯ เพื่อทำธุระ และได้มีเวลามาพบกับเจ้าของรีสอร์ตผู้เป็นเจ้านายของเขา เพื่อรายงานสถานการณ์ต่าง ๆ ที่รีสอร์ต หลังจากจบการรายงานให้อาชาได้รับทราบทั้งหมดแล้ว ผู้เป็นเจ้านายจึงได้เอ่ยชวนเขาให้ไปเปิดหูเปิดตาดูกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนบ้าง เพราะอย่างไรวันนี้เจ้านายของเขาก็ต้องไปรับอารดาผู้เป็นน้องสาวและเป็นเจ้านายอีกคนหนึ่งของเขาที่ผับแห่งหนึ่งตามที่ได้รับปากไว้อยู่แล้ว แต่ไม่ทันจะได้ไปถึงผับก็มาเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน

“คุณหมอบอกว่าคุณสามารถกลับบ้านได้เลยนะครับ แผลที่มีก็เป็นแผลฟกช้ำเสียส่วนใหญ่ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” ดนัยแจ้งให้อัญญาทราบ เมื่อเห็นว่าเธอมีอาการดีขึ้น

“ขอบคุณมากนะฮะ ที่ช่วยฉันไว้ แล้วยังพามาโรงพยาบาลนี่อีก” อัญญากล่าวด้วยความเกรงใจ

“ไม่เป็นไรครับ ผมทำตามคำสั่งของเจ้านาย เธอเป็นห่วงคุณมากเลยนะ สั่งให้ผมคอยอยู่ดูคุณจนกว่าคุณจะฟื้นและแน่ใจว่าคุณไม่เป็นอะไรแล้วนั่นล่ะ นี่เจ้านายผมเขาต้องรีบไปรับน้องสาวเลยไม่ได้มาที่นี่ด้วย แต่ว่าก็ให้ผมจัดการ ทุกอย่างแล้วโทรไปรายงานด้วย”

“แล้วเจ้านายคุณเขาทำอะไรอยู่ที่ไหนคะ ฉันจะได้หาโอกาสไปขอบคุณเขาค่ะ”

“คุณอาชาเขาอยู่ไม่ค่อยเป็นที่หรอกครับ กิจการเขามีอยู่ทั่วประเทศ คุณไม่ต้องลำบากไปตามหาหรอก เขาก็เป็นคนใจดีอย่างนี้ล่ะ ไม่ได้จะหวังอะไรตอบแทน”

และนั่นเป็นคำพูดสุดท้ายของดนัยที่หญิงสาวจำไว้ในใจตลอดระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา

ห้องประชุม:

“กิ่ง..กิ่ง..ไอ้กิ่ง” เสียงที่ธนากรเรียกลูกน้องของตนดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามลำดับ กว่าอัญญาจะหลุดออกจากภวังค์ความคิดได้ ก็ต้องมีขึ้นคำนำหน้าที่คุ้นเคยกันเลยทีเดียว

“ฮะ..ฮะ..พี่กร มีอะไรฮะ” สาวห้าวรีบตอบรับคำเรียกอย่างเร่งรีบ หลังจากรู้สึกว่าตัวเองกำลังเสียมารยาทในการประชุมอยู่

“คุณอาชาเขาถามว่าเอ็งจะเข้าไปดูสถานที่จริงเมื่อไหร่” ธนากรต้องเป็นคนทวนคำถามของลูกค้าซ้ำให้ลูกน้องของเขาฟัง

“พรุ่งนี้ก็ได้ฮะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเช้ากิ่งจะเข้าไปดูที่เอง คุณอาชาจะให้เข้าไปติดต่อใครได้ฮะ”

“ผมนี่ล่ะ เพราะพรุ่งนี้ผมต้องเข้าไปที่โครงการนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวผมพาคุณเดินดูเอง เอาเป็นว่าสิบโมงเช้าแล้วกันนะ เจอกันที่โครงการ ลักซูรีคอนโดมิเนียม (Luxury Condominium)” อาชาที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมมองหน้าอัญญาแล้วตอบกลับมาทันที

“ฮะ ได้ฮะ” อัญญาตอบไป ขณะที่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะสักเท่าไหร่ มือไม้เธอเริ่มเย็นและสั่นขึ้นเรื่อย ๆ พอมีอาการตื่นเต้นหรือเขินอายทีไรร่างกายของเธอมักจะควบคุมไม่ค่อยได้ทุกที ทำได้ดีที่สุด คือการพยายามบีบมือตัวเองไว้แน่น เพื่อเก็บกดอาการเหล่านั้นไม่ให้แสดงออกมาให้คนอื่นเห็น

หลังจากออกมาจากบริษัทของอาชาแล้ว ธนากรก็พาอัญญากลับไปปรึกษาหารือถึงรูปแบบคอนเซ็ปต์ที่จะออกแบบให้กับโครงการลักซูรีคอนโดมิเนียม ตามที่ได้เข้าไปฟังรายละเอียดมาจากผู้บริหารและเป็นเจ้าของโครงการเองด้วย แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะนำพาสติของเธอกลับมาไม่ครบ เพราะยังมีอาการเหม่อลอย จนธนากรมองเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับลูกน้องสาวของเขาด้วยจนต้องเอ่ยถาม

“เฮ้ย! ไอ้กิ่งเอ็งเป็นอะไรวะ พี่เห็นตั้งแต่อยู่ที่บริษัทของคุณอาชานั่นละ เหม่อ ๆ ลอย ๆ ผิดปกติ อย่าบอกนะว่าเอ็งเกิดไปตะลึงในความหล่อขั้นเทพของหนุ่มนักธุรกิจ ไฟแรง จนหลงเสน่ห์ของเขาเข้าให้แล้วน่ะ”

ธนากร ผู้ที่เป็นทั้งเจ้านายและเป็นทั้งรุ่นพี่ที่หญิงสาวให้ความรักและเคารพเป็นอย่างมาก ถึงขั้นนับถือว่าเขาเป็นพี่ชายคนหนึ่งของเธอเลยก็ว่าได้ ธนากรรับรู้เรื่องราวของหญิงสาวมาโดยตลอด เขานับถือในความสู้ชีวิตของเธอ จึงได้ชวนเธอให้มาทำงานกับเขาในยามที่ไม่มีคลาสเรียน ตั้งแต่สมัยที่เขาเปิดบริษัทใหม่ ๆ แทนที่จะไปรับทำงานพาร์ทไทม์อยู่ในร้านกาแฟข้าง ๆ มหาวิทยาลัย ซึ่งรายได้น้อยแล้วยังไม่ได้ฝึกงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่ตรงกับสายอาชีพอีกด้วย ธนากรเป็นพี่ชายคนหนึ่งของอัญญาที่รู้จักเธอดี รู้กระทั่งสาเหตุที่สาวสวยอย่างเธอต้องสร้างภาพลักษณ์ให้ตนเองดูเหมือนผู้ชาย เพราะต้องการที่จะป้องกันตัวเองจากภัยสังคมต่าง ๆ

“บ้าน่าพี่กร ตะลงตะลึงอะไรกันล่ะ กิ่งก็แค่คิดอะไรเพลิน ๆ ไปหน่อยก็เท่านั้นเอง” เสียงเรียกของธนากรทำให้อัญญาได้สติ จนต้องรีบพูดแก้ตัวออกไป ‘จะให้บอกได้ยังไงว่าที่ธนากรพูดมานั่นก็มีส่วนจริง คนเขาเขินเป็นนี่’ ^_^ สาวห้าวได้แต่คิดในใจ

“เออ ไม่ตะลึงก็ไม่ตะลึง แต่ว่าลูกค้ารายนี้ห้ามปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาดนะโว้ย ท่องเอาไว้ เงิน เงิน เงิน” ธนากรยังตอกย้ำให้เห็นถึงความสำคัญของลูกค้ารายนี้ โปรเจคงานของเขาจะสามารถสร้างรายได้ให้กับบริษัทได้เป็นจำนวนมาก

แล้วแถมหากทำโครงการ Luxury Condominium นี้ออกมาจนเป็นที่พอใจของเจ้าของได้แล้วละก็ นั่นหมายถึงโครงการอื่น ๆ ของบริษัท อาชาพร็อพเพอร์ตี้ จำกัด จะตามมาอีกหลายโครงการ