Beranda / วาย / การันต์กันธีต์ / บทที่ 11 : ถ้าคุณพี่ใจกาก อย่ามาทำปากเก่ง คนเขาดูออก

Share

บทที่ 11 : ถ้าคุณพี่ใจกาก อย่ามาทำปากเก่ง คนเขาดูออก

Penulis: โบกร
last update Tanggal publikasi: 2025-10-17 00:32:41

เช้าวันใหม่

“พี่มึงวันนี้เราไม่ต้องเข้าเรียนหรอกเนอะ”

ธีต์ที่เพิ่งจะปิดประตูรถเลิกคิ้วด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินคำชวนแบบนั้น เพราะคนอย่างมหาสมุทรที่ขึ้นชื่อว่าต้องเข้าเรียนทุกคาบ แต่เช้าวันนี้มันกลับเดินหน้าตั้งออกมาหาเขาถึงลานจอดรถแล้วเอ่ยในสิ่งที่ร้อยวันพันปีคนอย่างมันไม่คิดจะทำ

“มีไรหมุด ผีเข้ามึงหรือไง มาชวนกูโดดเรียน”

“ปะ เปล้า คือว่า-”

เจ้าของเรือนผมสีแดงในชุดแบรนด์แฟชั่นหรู ทว่ายังคงคอนเซ็ปต์ขาดหน้าเว้าหลังเป็นรูโหว่ พยายามหลบสายตาขณะพูด เนื่องจากเจ้าตัวไม่เก่งในเรื่องการโกหกเอาเสียเลย แต่เสียงสูง ๆ นั้น ไม่สามารถรอดพ้นสายตาคมของธีต์ไปได้

“มีเรื่องอะไรก็พูดมา อย่ามาทำท่าทางมีลับลมคมใน กูไม่ชอบ”

“วันนี้น้องเนเน่คนสวยที่กูชอบ เค้ามาเปิดบูธขายเค้กที่สยาม พี่มึงพากูไปกินหน่อยสิ”

“ไว้เลิกเรียนก่อน มึงจะโดดเรียนตั้งแต่คาบแรกเลยหรือไง”

“เค้กน้องเนเน่ไม่ได้จะกินกันง่าย ๆ นะพี่มึง คนไปต่อคิวรอตั้งแต่ห้างยังไม่เปิด”

“เออ ๆ เลิกเรียนค่อยไป สอบตกมาน้องเนเน่ไม่รักนะกูจะบอกให้”

ดูเหมือนแผนการของมหาสมุทรจะเปล่าประโยชน์ เมื่อถูกเพื่อนชักสีหน้าและน้ำเสียงใส่ แต่ถึงอย่างนั้น ภารกิจพาไอ้พี่ธีต์ออกไปจากรั้วมหาลัยในเช้าวันนี้ของเขาจะยังคงต้องดำเนินต่อ เพราะหากเขาพลาด แน่นอนว่าผลเสียตกไปอยู่ที่พี่มันทั้งหมดแน่นอน

“ไปเถอะพี่มึง กินเค้กน้องเนเน่แล้วชีวิตราบรื่น มีความสุขแน่นอน”

“ไร้สาระวะหมุด”

ฝ่ามือหนายกขึ้นไปดันไหล่ของเพื่อนให้พ้นทางเดินของตน ธีต์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอาในความเห็นแก่กินของเพื่อน เรียวขายาวก้าวตรงเข้าไปยังคณะโดยไม่สนใจว่าอีกคนจะเดินตามเขาเข้ามาหรือไม่ ‘ป่วยการจะคุยกับคนไร้สาระแบบนั้น ทีเขาทำผิดเล็กน้อย ไอ้เวรนั่นโวยวายไปสามวันเจ็ดวัน นี่อะไรมาบอกให้โดดเรียนตั้งแต่คาบแรก’

คนหล่อพ่อรวยพ่วงด้วยตำแหน่งผู้อาวุโสประจำคณะ ดึงแว่นกันแดดสีชาที่สวมอยู่ขึ้นไปคาดไว้บนผม เนื่องจากเขาลืมหยิบหนังยางประจำตัวลงมาจากรถ ครั้นจะให้เดินกลับไปเอาก็รำคาญว่าไอ้หมุดจะเซ้าซี้ไม่เลิก จึงเลือกใช้แว่นเป็นที่คาดผมแทน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขาไปได้ไกล เสียงเรียกชื่อตัวเองจากคนที่คุ้นเคยกลับดังเข้ามาในโสตประสาทจนทำให้ขาที่กำลังก้าวไปข้างหน้าชะงักกึก

น้ำเสียงคุ้นหูจากคนที่เขาไม่อยากได้ยิน และภาวนาอยู่ในใจลึก ๆ ขอให้ไม่เป็นคนที่คิด ตอนนี้ขนตามแขนของเขาเริ่มลุกชัน ราวกับว่ากำลังอยู่ในรายการล่า ท้า ผี ก็มิปาน

“พี่ธีต์ขา”

ร่างอรชรในชุดนักศึกษาพอดีตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มออกไปทางสาวหมวยรับกับผมดำขลับยาวถึงกลางหลัง และผิวพรรณขาวนวลเนียน หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาเจ้าของชื่อด้วยสีหน้าดีอกดีใจ ซึ่งมันสวนทางกลับคนฟังยิ่งนัก

“น้องแพรรอพี่ธีต์ตั้งนานเลยค่ะ”

เธอพูดออกไปด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย พลางยกฝ่ามือขึ้นไปเกาะแขนคนพี่แน่น ธีต์ยืนตัวแข็งทื่อไปหลายวินาที ก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาแล้วเอ่ยถามในสิ่งที่ตนเองสงสัยเป็นอย่างแรก

“แพรกลับมาจากปรากตั้งแต่ตอนไหน”

“สองสามวันก่อนค่ะ แต่คุณพ่อให้น้องแพรจัดการเรื่องเอกสารย้ายมาเรียนที่นี่ก่อน น้องแพรเพิ่งจะยื่นทุกอย่างเสร็จเมื่อเช้าแล้วรีบมาหาพี่ธีต์เลยค่ะ”

“.....”

“พี่ธีต์คิดถึงน้องแพรบ้างไหมคะ”

ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแนบซบลงไปที่ท่อนแขนของคนที่เธอเกาะเอาไว้ ที่จริงเธอถึงไทยตั้งแต่อาทิตย์ก่อน หากแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องการเตรียมเอกสารเข้ามาเรียนที่นี่ จึงทำให้ไม่มีเวลาเข้ามาเจอกับอดีตคนรักอย่างพี่ธีต์ ที่แม้ว่าเขาและเธอจะจบกันไปไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่เมื่อปลายปีก่อน แต่ถึงอย่างไร คนที่เธอยังรักสุดหัวใจก็ยังคงเป็นคนข้างกายอยู่เสมอ

“.....”

“พี่ธีต์อย่าบอกนะคะ ว่ายังโกรธน้องแพรเรื่องนั้นอยู่”

คำว่าเรื่องนั้นหล่อนจงใจกดเน้นเสียงให้อีกคนได้ยิน ที่จริงเขาและเธอรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก จนเมื่อ 3 ปีก่อน พี่ธีต์ขอเธอเป็นแฟน ขณะนั้นเธอยังเรียนอยู่มัธยมปลายจึงตอบตกลงไป เพราะคิดว่าตัวเองจะได้เรียนที่มหาวิทยาลัยอยู่ไทยจนจบ เนื่องจากพ่อเป็นทูต ตั้งแต่เล็กจนโตเธอจึงถูกย้ายไปเรียนในสถานที่ต่าง ๆ ขึ้นอยู่กับประเทศที่พ่อไปประจำการ

การคบกันระหว่างเธอกับพี่ธีต์ผ่านพ้นมาได้อย่างดี จนกระทั่งพ่อของเธอได้รับคำสั่งถูกย้ายให้ไปประจำการที่กรุงปรากในปีเดียวกันกับที่ถูกขอเป็นแฟน นั่นทำให้เธอต้องย้ายไปเรียนต่อที่นู่นด้วย ช่วงแรกทีย้ายไปอยู่นั่นเธอและพี่ธีต์ก็ยังคุยกันผ่านวิดีโอคอลทุกวัน จนจู่ ๆ เธอก็มีความคิดว่าเหงา เธอยอมรับเลยว่าตัวเองเห็นแก่ตัวและไม่รู้จักความรักมากพอ ยังคงห่วงเรื่องความสนุกไปตามวัย และต้องการคุยกับใครสักคนที่สามารถมาเจอกันในชีวิตจริงได้

นั่นเป็นเหตุผลให้เธอหาใครสักคนมาแทนที่พี่ธีต์ ใช่! เธอนอกใจพี่ธีต์แม้ว่าจะไม่มีเรื่องนอกกาย และเป็นเพียงแค่การพูดคุยกัน นัดออกไปกินข้าว แต่มันก็คือการนอกใจ จนในที่สุดพี่ธีต์ก็จับได้เพราะมีภาพที่เพื่อนของเธอถ่ายตอนที่เธอและมาร์คัสไปสังสรรค์ด้วยกันลงสตอรี่ไอจี โดยใส่ข้อความทำนองว่าฉลองให้กับคู่รักใหม่ ซึ่งเธอไม่ได้เช็กดี ๆ จึงแชร์มาที่หน้าไอจีของตัวเอง พอพี่ธีต์เห็นเข้า เขาจึงได้บล็อกเธอทุกช่องทาง แม้ว่าเธอจะพยายามติดต่ออีกคนผ่านพี่หมุด หรือพี่วาโย แต่ก็ไม่เป็นผล

สุดท้ายความสัมพันธ์ของเขาและเธอก็จบลง แม้แต่คำว่าขอโทษจากปากของเธอ พี่ธีต์ยังไม่เปิดโอกาสได้เธอได้พูดเลย เธอรู้ว่าตัวเองผิดที่หักหลังคนรัก แต่หากการกลับมาอยู่ไทยครั้งนี้มันทำให้เธอสามารถง้อให้อีกฝ่ายให้กลับมาคืนดีด้วยได้ แม้ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร…เธอก็ยอม

“กูบอกพี่มึงแล้วว่าไปกินเค้กน้องเนเน่กับกู ชีวิตพี่มึงจะได้ราบรื่น”

มหาสมุทรที่เพิ่งเดินตามมาถึงตัวเพื่อนทักท้วงขึ้นมาทันที โดยไม่สนใจหญิงสาวข้างกายที่กำลังทำตัวเป็นปลาหมึกติดหนึบอยู่ที่แขนไอ้พี่ธีต์ ‘เชื่อคำไอ้หมุดตั้งแต่แรกชีวิตก็เจริญแล้ว’

“พี่หมุดค่ะ พูดแบบนี้น้องแพรเสียใจนะคะ”

“จ้า”

เป็นครั้งแรกที่คนอย่างมหาสมุทร ซึ่งดูเป็นบุคคลเดียวในกลุ่มแก๊งหัวสีที่เข้าถึงตัวง่ายและเป็นมิตรกับทุกคนแสดงท่าทีไม่น่ารักออกมา จะอะไรเสียอีก เขามันพวกไม่ชอบคนประพฤติผิดในกาม แม้ว่าเจ้าตัวจะยืนกรานว่ายังไม่เลยเถิดไปถึงขั้นนั้น แต่แค่หญิงสาวไปคุยกับผู้ชายอีกคน ทั้งที่ตัวเองมีแฟนอยู่แล้ว จะให้เขาเห็นดีเห็นงามแล้วชอบหล่อนหรือยังไง ผิดศีลธรรมขนาดนั้น

ส่วนเจ้าของแขนที่ถูกหญิงสาวเกาะแน่นอยู่นั้น ทำได้เพียงถอนหายใจด้วยความรู้สึกอันหลากหลาย แต่มีอยู่ความรู้สึกหนึ่งที่เขาพูดได้เต็มปากนั่นคือ ‘เขาไม่ได้รัก หรือชอบหญิงสาวแล้ว เพราะหัวใจของเขามันมีใครบางคนเข้ามาแทนที่แล้ว’ แต่ด้วยความที่พ่อเขาและพ่อของอีกฝ่ายสนิทคุ้นเคยกัน ดังนั้นจะให้ผลักไสไล่ส่งหญิงสาวไปไกล ๆ อย่างที่อยากทำจึงไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายนัก สุดท้ายจึงจำใจถามออกไปตามมารยาทเท่านั้น

“น้องแพรกลับมาเรียนที่นี่เหรอ”

“ใช่ค่ะ น้องแพรกลับเข้ามาเรียนบริหารปี 3 ที่นี้ ตอนแรกน้องแพรคิดว่าพี่ธีต์คงจบออกไปแล้ว ตอนนี้ดีใจจังเลยค่ะที่จะได้เจอพี่ธีต์ทุกวัน”

“ตึกบริหารกับตึกนิติมันอยู่กันคนละฟากของมหาวิทยาลัยเลยนะ”

“แค่ได้อยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับพี่ธีต์ ก็เหมือนน้องแพรได้เจอหน้าพี่ธีต์ทุกวันเลยค่ะ เย็นนี้พี่ธีต์ว่างไหมคะ คุณพ่อท่านอยากเจอ ไปกินข้าวที่บ้านน้องแพรกันนะคะ”

“.....”

“นะคะ น้าา”

หญิงสาวพยายามงัดจริตออดอ้อนออกมาทุกทางเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าจะต้องเอาชื่อบิดามาอ้างเพื่อชวนให้คนข้าง ๆ ไปที่บ้านก็ตาม เพราะเธอรู้ดีว่าทุกครั้งที่เอ่ยถึงผู้เป็นพ่อ พี่ธีต์มักจะตกลงเสมอ

แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่ใจคิด เมื่อสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่หญิงสาวและธีต์ แต่มันยังมีเจ้าของโรงงานไฟฟ้าอย่างมหาสมุทร ผู้ที่สามารถช๊อตฟิวทุกคนได้ด้วยถ้อยคำที่รุนแรงไม่ต่างจากพลังงานไฟฟ้าแรงสูง

“พี่ธีต์เขาไม่ว่างหรอกครับ ช่วงนี้ยิ่งเห็นว่าเบื่อ ๆ ของคาว นี่พี่กำลังจะพาไปกินเค้กน้องเนเน่เป็นเพื่อนพี่”

“เค้ก? น้องเนเน่? คืออะไรเหรอคะพี่หมุด”

รอยยิ้มหวานที่มหาสมุทรมองปราดเดียวก็รับรู้ได้เลยว่ามันเคลือบไปด้วยยาพิษ นอกจากผู้หญิงตรงหน้าของเขาในตอนนี้จะแสร้งทำเป็นแอ๊บแอ๊ใสซื่อแล้ว หล่อนยังทำเป็นไม่รู้จักน้องเนเน่สุดที่รักของเขาอีกด้วย

“เค้กที่เจ้าของสวย น่ารัก แถมยังเก่งรอบด้านจ๊ะ”

“อ้ออออ ขอบคุณที่บอกให้รู้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ พี่ยินดีเสียอีกที่ได้ช่วยเพิ่มความรู้ให้น้องแพร”

รอยยิ้มกว้างถูกส่งกลับไปให้หญิงสาว มหาสมุทรฉีกยิ้มจนมุมปากแทบถึงติ่งหู ใครว่าตัวอิจฉามีแค่ในละคร พ่อแก้วแม่แก้วมาดูผู้หญิงตรงหน้าของเขาตอนนี้ แต่ขอโทษเถอะนะ เขาและหล่อนกระดูกคนละเบอร์กัน ถ้าคิดจะมากวนประสาทด้วยคำพูดพล่อยๆ บอกเลยว่า เขากวนประสาทกลับได้หนักกว่า ไม่พูดเปล่า เขายังกระทำในสิ่งที่ขัดใจของหญิงสาวอีกด้วย

“ไปกันพี่มึง”

แขนข้างที่ว่างถูกมหาสมุทรกระชากจนคนที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกลับปลิวไปตามแรง ธีต์ทำเป็นเสียหลักจากแรงดึงแล้วใช้จังหวะนั้นสะบัดแขนออกจากหญิงสาว ความคิดไม่อยากโดดเรียนเมื่อครู่ รวมถึงการไม่อยากไปต่อคิวกินเค้กน้องเนเน่กับไอ้หมุดถูกทลายลงจนสิ้น ร่างสูงละล่ำละลักบอกเพื่อนด้วยความแข็งขัน

“ไปกันเถอะมึง เดี๋ยวเค้กน้องเนเน่หมดก่อน”

ชายหนุ่มทั้งสองรีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากหน้าอาคารเรียนอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีใครหันหลังกลับมามองหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว ที่ตอนนี้กำลังยืนกระทืบเท้าเร่า ๆ อยู่กับที่

นี่คือครั้งแรกที่เธอเอาชื่อพ่อมาอ้างแล้วถูกพี่ธีต์ปฏิเสธแบบไร้เยื่อใย ใบหน้าสวยเฉี่ยวบูดบึ้งเนื่องจากอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น ฝ่ามือเล็กทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นด้วยแรงโทสะ

“น้องแพรไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอก”

ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาบ่งบอกได้เลยว่าเจ้าของร่างแน่งน้อยนั้นจริงจังและมุ่งมั่นแค่ไหน พี่ธีต์เป็นของเธอ และจะเป็นของเธอตลอดไป ใครหน้าไหนก็อย่าได้เข้ามาขวางทาง

ตกเย็น…บาร์ลับ

 

“ไอ้โยมึงมาช่วยกูสมน้ำหน้าพี่มันหน่อยเร็ว เมื่อเช้าตามกูไปตั้งแต่แรกก็จบแล้ว พี่มันดันคึกอยากเรียนเลยไปเจอแจ็กพอตเข้าให้”

“.....” ร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามเพื่อน ทำเพียงยกแก้วเหล้าขึ้นจิบเบา ๆ

“กูนี่นะ พยายามรั้งเอาไว้ เอาตัวเองเข้าไปช่วยสุดชีวิต”

“.....”

“แต่แม่งไม่เชื่อกูไง เดินดุ่ม ๆ จะเข้าไปเรียน เป็นไงเจอฤทธิ์น้องแพรเข้าไป เปลี่ยนใจไปแดกเค้กน้องเนเน่กับกูอย่างไว”

“.....”

“มึงตลกเหมือนกูไหมวะโย คิคิ”

คนพูดอ้าปากกว้างหัวเราะโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ เพราะตอนนี้เขาและเพื่อนกำลังนั่งอยู่ในห้อง VIP ของบาร์ลับที่มากันวันก่อน โดยตัวต้นเรื่องอย่างไอ้พี่ธีต์กำลังนั่งใบ้รับประทาน สีหน้าหน้าบูดบึ้งเหมือนไปแดกรังแตนมา เขาเลยสบโอกาสได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อเช้าให้ไอ้โยฟัง เพราะมันเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์จริง

“อืม”

วาโยรำคำสั้น ๆ ตามสไตล์ ตามหลังมาด้วยเสียงเข้ม ๆ ของพี่ใหญ่ประจำกลุ่ม

“อย่าให้ถึงคราวของมึงนะไอ้หมุด กูสัญญาเลยว่าจะล้อยันลูกบวช ไอ้เวร แทนที่จะรีบบอกกูว่าน้องแพรมา เสือกมาชวนไปแดกเค้กตอนเช้า ใครมันจะไปทันมุกวะ”

บ่นออกไปเสียงขึ้นจมูก เมื่อเช้าหลังจากที่เขาปลีกตัวออกมาจากน้องแพรได้ ไอ้หมุดก็เอาแต่พูดกรอกหูว่าเราต้องทำให้เนียน บอกว่ามากินเค้กก็ต้องมาจริง ๆ แถมยังต้องมาถ่ายรูปเค้กลงอินสตาแกรม ผลสุดท้ายเขาเลยได้ไปยืนต่อคิวรอซื้อเค้กน้องเนเน่ของมันร่วมชั่วโมง เพื่อบรรลุเป้าหมายของไอ้หมุด

“แต่เค้กน้องเนเน่กูอร่อยใช่ไหมล่ะ”

“น้องเนเน่เขามีแฟนแล้ว เขาไม่มาชายตามองผู้ชายธรรมะแต่ปากหมาใจกากอย่างมึงหรอก”

“เอ้า พี่มึงพูดงี้ได้ไง กูเพื่อนมึงนะ มึงจะมาบูจี้กูไม่ได้”

“เดี๋ยวกูจะทำมากกว่าบูลลี่มึงไอ้หมุด ไอ้เพื่อนเวร”

ธีต์สะบัดหน้าไปอีกทาง เพราะไม่อยากสนทนากับไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างไอ้หมุด ที่ไม่ว่าเขาจะคุยกับมันทีไรมักจบด้วยเรื่องประสาทแดก ไม่ก็พูดจาไม่รู้เรื่องทุกที แววตาคมเปลี่ยนไปมองยังตำแหน่งของบาร์ชงเครื่องดื่มประจำร้าน ซึ่งอยู่บริเวณชั้น 1 ด้วยใจอันจดจ่อ

เขาจดจ้องไปที่ร่างของไอ้เด็กเปรตที่กำลังขะมักเขม้นกับหน้าที่ตรงหน้า จนไม่ทันสังเกตเห็นว่าวันนี้เขาและเพื่อนพากันมานั่งดื่มที่ร้านของมัน อาจจะเป็นเพราะไอ้กานมันมีหน้าที่อยู่ประจำหน้าบาร์เสียส่วนใหญ่ ไม่ได้เดินเตร็ดเตร่คอยรับออเดอร์จากลูกค้า จึงง่วนอยู่กับแค่โซนเดียว อันนี้จากที่เขานั่งมองมาสักพักและคิดเอาเอง

“แล้วนี่ยังไง นึกอะไรถึงชวนกูกับไอ้โยมาร้านนี้ ปกติพี่มึงไม่แดกซ้ำร้านเดิมนี่หว่า”

มหาสมุทรยังกัดไม่ปล่อย เพราะหลังจากกินเค้กน้องเนเน่ และเดินช้อปปิ้งกันจนมืดค่ำ ไอ้พี่ธีต์ก็ให้เขาโทรชวนไอ้โยให้มานั่งซดเหล้าย้อมใจที่บาร์แห่งนี้ ซึ่งมีเจ้าเด็กปีสองคู่กัดพี่มันทำงานอยู่ แต่เนื่องจากปกติไอ้พี่ธีต์เป็นพวกไม่ชอบนั่งร้านเดิมซ้ำสอง นอกจากจะเป็นร้านประจำ ดังนั้นการที่มันชวนเขามานั่งที่นี่อีกครั้งจึงถือว่าเป็นเรื่องที่แปลกมาก

“กูแค่อยากแดกเหล้าไม่ได้หรือไง” คนชวนทำเฉไฉ

“แดกได้ครับ แต่มึงไม่นิยมแดกร้านเดิมไม่ใช่เรอะ”

“ร้านไหน ๆ มันก็เหมือนกันแหละ มึงก็พูดเวอร์ไปไอ้หมุด”

“จริงอ่ะเปล่า ไม่ใช่มานั่งเฝ้าคนหรอกนะ”

“เปล่าโว้ย กูแค่อยากมานั่งแดกเหล้าจริง ๆ”

น้ำสีอำพันในแก้วใสดีไซน์สวยถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากได้รูปทันทีที่พูดจบ เจ้าตัวกระดกเครื่องดื่มรสร้อนแรงลงคอรวดเดียวจนหมด ดีกรีของแอลกอฮอล์ที่สัมผัสไปตามลำคอทำเอาใบหน้าหล่อเหยเก

“กูละเบื่อนักไอ้พวกปากไม่ตรงกับใจ ใช่ไหมโย”

ท้ายประโยคมหาสมุทรหันไปสบตาเพื่อนรักอีกคน เพื่อขอความคิดเห็น ซึ่งก็ได้รับความร่วมมือจากวาโยเป็นอย่างดี

“อืม”

“โย กูถามจริง ถ้าวันหนึ่งมึงมีเมียขึ้นมา มึงไม่กลัวเมียมึงทิ้งหรือไง”

“.....”

“แต่กูว่าไม่น่าจะมีวันนั้น เพราะแค่ขั้นตอนจีบ กูว่าไม่น่ารอดแล้ววะ คิคิ”

น้ำเสียงทะเล้นพูดเย้าแหย่เพื่อหวังให้คนฟังแสดงอาการ หรือคำพูดอื่น ๆ ออกมานอกจากคำว่า ‘อืม’ แต่ก็ไม่เป็นผล เพราะคนอย่างวาโยนั้นต่อให้ไปด่าพ่อมัน ไอ้เวรนี่ถ้ามันไม่อยากตอบ มันก็ไม่ตอบอยู่ดี

“กูสงสารว่าที่เมียในอนาคตของมึงจริง ๆ”

“.....”

“แล้วนั่นก็อีกคน ชวนพวกกูมาแดกเหล้า แต่ไม่คุยกับกูเอาแต่มองเด็กอยู่ได้”

เมื่อการคุยกับวาโยไม่สำเร็จผล การหันกลับมากัดไอ้พี่ธีต์จึงเป็นทางออกของมหาสมุทร คนหล่อปรายตามองไปยังไอ้พี่ธีต์ด้วยสายตาเอือมระอา กับพฤติกรรมทำตัวเป็นตุ๊กแกเกาะติดอยู่กับกระจกแล้วเพ่งมองลงไปที่เด็กนั่น

“กูเปล่าเสี-”

ธีตเอี้ยวหน้ากลับมาตั้งใจที่จะสวนเพื่อนสักหน่อย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ไอ้หมุดมันก็ดันพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“กูว่านะ จากศัตรูได้เลื่อนขั้นเป็นคนรักเร็ว ๆ นี้แน่นอน เชื่อหมอหมุดได้เลย”

“เลอะเทอะไอ้หมุด หมอเหมออะไรของมึง พูดไปเรื่อย”

“จู่ ๆ ก็ลากกูกับไอ้โยมาร้านเดิม ทั้งที่ปกติไปแค่ครั้งเดียวไม่มีซ้ำสอง แถมมาถึงเอาแต่นั่งจ้องเขาผ่านกระจก ให้กูขึ้นไปอยู่บนดวงจันทร์แล้วมองลงมายังรู้เลยว่าพี่มึงตอแหล”

“ไอ้หมุด!”

“หรือมึงจะเถียงล่ะ”

แววตาเจ้าเล่ห์มองมายังพี่ใหญ่ของกลุ่ม มุมปากยกยิ้มอย่างที่ชอบทำอยู่เป็นประจำในยามที่ตนเองสามารถต้อนบางสิ่งบางอย่างได้แบบจนมุม ไหล่หนายกขึ้นเชิงหยอกล้อกับความปากอย่างใจอย่างของไอ้พี่ธีต์โดยไม่แคร์สายตาฟาดฟันที่อีกฝ่ายส่งกลับมาให้เขา

“.....”

“ทำไม ยังไง พูดไม่ออก เถียงไม่ได้ ทีหลังอย่ามาปากเก่ง อ่อนวะ โถ่!

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • การันต์กันธีต์   ตอนจบ : วันเกิดปีนี้พี่ธีต์ไม่ต้องฉลองคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ

    “ธีต์เสาร์นี้ว่างไหม”กานถามขณะนั่งอยู่บนที่นั่งฝั่งคนขับ แววตาใสมองไปยังคนข้าง ๆ ที่กำลังง่วนอยู่กับการเปิดแผนที่ร้านอาหารที่จะไปกินอยู่ในโทรศัพท์“แป๊บนะ ขอดูตารางงานก่อน”เรียวนิ้วเลื่อน ๆ อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์อยู่ชั่วครู่ เนื่องจากช่วงนี้ธีต์งานเยอะเป็นพิเศษ เพราะเจ้าตัวกับเพื่อนกำลังจะก่อสร้างโชว์รูมรถ แววตาคมเพ่งมองหน้าจอก่อนจะหันหน้ามาบอกแฟน“ช่วงเช้าติดงานนิดหน่อย ว่างตั้งแต่บ่ายสองเป็นต้นไป มีอะไรหรือเปล่า”“งั้นเราไปกินข้าวที่บ้านพ่อกับแม่มึงได้ใช่ไหม”เนื่องจากสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาและธีต์ไม่ได้เข้าไปกินข้าวในเย็นวันเสาร์อย่างที่ตกลงไว้ เนื่องจากงานที่รัดตัว ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะเห็นอกเห็นใจลูกชายและเป็นห่วงเรื่องสุขภาพมากกว่า“อืม ดีเหมือนกัน พ่อโทรมาบ่นจนหูชาแล้ว”“ท่านคงคิดถึง”“ทำไงได้อะเนอะ ดันมีลูกชายฉลาด งานการรัดตัว”“มึงนี่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่ลดลงเลยนะ”“อะไรลดลงเหรอ”“ความมั่นหน้า”กานว่าออกมายิ้ม ๆ แต่คนฟังไม่ได้มีท่าทีโกรธอะไร ออกจะถูกใจธีต์เสียด้วยซ้ำ เพราะเรื่องมั่นหน้า และมั่นใจ เจ้าของเรือนผมสีส้มไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว “ถ้าไม่มั่นหน้าจะได้มึงมาเ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 48 : ฟ้าหลังฝนงดงามเสมอสินะ

    “ลูกกาน ลองชิมแกงรัญจวนดูนะลูก เมนูโปรดแม่เลย”คุณหญิงของบ้านตักแกงสุดโปรดไปวางลงบนจานข้าวของว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อาหารบนโต๊ะวันนี้สีสันแสบสะท้านทรวงมาก เมนูแต่ละอย่างรสชาติจัดจ้านซึ่งดูแปลกตาไปจากทุก ๆ วัน เนื่องจากสายธารเป็นคนชอบอาหารรสจัด ยามใดที่คุณแม่ยังสวยอยู่บ้าน ป้านวลจึงมักจัดอาหารทั้งรสชาติเผ็ดและจืดขึ้นพร้อมกัน“ขอบคุณครับคุณแม่”“กินเยอะ ๆ นะลูก ตาธีต์เลี้ยงเราดีไหม ทำไมหนูตัวบางแบบนี้ ไม่ได้ ๆ หลังจากนี้ต้องกินข้าวเยอะ ๆ นะ”“ได้ครับผม”กานส่งยิ้มกลับไปพร้อมด้วยคำตอบแสนสุภาพ ร่างสูงโปร่งขณะนี้นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่ของธีต์ โดยมีคุณลุงนั่งอยู่หัวโต๊ะเช่นเคย ส่วนไอ้ผมส้มของเขานั้นตอนนี้นั่งหน้ายับอยู่ฝั่งตรงข้ามผู้เป็นแม่ เนื่องจากถูกสั่งไม่ให้นั่งข้างเขา“แม่ ผมเลี้ยงกานดีมากนะครับ อาหารมีให้ไม่เคยขาด”“ธีต์ลูก แม่บอกแล้วว่าให้จ้างครูมาสอนภาษาไทย ดูพูดเข้า นึกว่าให้อาหารหมา”“แม่ครับ”ใบหน้าหล่อเหลายิ่งยับย่นเข้าไปอีกเมื่อถูกแม่ตัวเองแซวต่อหน้าแฟน เห็นทีหลังจากนี้เขาต้องไปลงเรียนภาษาไทยให้มากขึ้นเสียแล้ว เพราะเขาเองไม่ได้อยู่กับกานตลอดเวลา ดังนั้นเวลาห่างกับแฟนเขาจึ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 47 : แม่ยายและว่าที่ลูกสะใภ้หมายเลขหนึ่ง

    ไม่นานหลังจากที่ธีต์วิ่งออกไป ร่างสูงก็กลับมาพร้อมกับลุงหมอเจ้าของไข้ และพยาบาลอีกหนึ่งคน ธีต์ถอยออกมายืนอยู่ข้าง ๆ พ่อของเขา เพราะไม่อยากรบกวนการทำงานของลุงหมอ เขาปล่อยให้กานถูกซักถามและตรวจเช็กอาการอยู่บนเตียง“กานฟื้นแล้วครับพ่อ”ธีต์หันไปฟ้องพ่อราวกับเด็ก ๆ ที่กำลังดีใจกับเรื่องบางอย่างจนออกนอกหน้า ธรณ์พยักหน้ารับ พลางมองไปยังแววตาของลูกชายที่เขาไม่ได้เห็นมันทอแสงประกายระยิบระยับมาร่วมอาทิตย์ด้วยความเอ็นดู“ผมดีใจมาก ๆ เลยครับ”“พ่อก็ดีใจ หมดเคราะห์สักทีนะเรา”“เดี๋ยวถ้ากานหายดี ผมจะพาน้องไปอาบน้ำมนต์กับหลวงตาครับ”“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ นู่น ลุงหมอตรวจเสร็จแล้ว”ธรณ์เบนสายตาไปยังหมอประจำตระกูล ซึ่งขณะนี้ตรวจอาการของคนป่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธีต์ได้ยินดังนั้นจึงไม่รอช้า เขาสืบเท้าเข้าไปหาลุงหมอทันควัน“น้องเป็นยังไงบ้างครับลุงหมอ”“อาการโดยรวมตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะ ให้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”“กานจะได้กลับบ้านแล้วเหรอครับ”“ใช่ ลุงดีใจด้วยนะ”“ขอบคุณมากครับลุงหมอ”คนฟังแทบจะก้มลงกราบลุงหมอที่พื้น เพราะเขาถือว่าลุงหมอคือคนสำคัญที่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 46 : คำบอกรักจากพี่ธีต์ที่ไปไม่ถึงคนฟัง

    “กินเยอะ ๆ”ธรณ์ตักไก่กระเทียมไปวางลงบนจานข้าวของลูกชาย พร้อมกำชับด้วยโทนเสียงหนักแน่น เนื่องจากเจ้าธีต์เอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมา“ผมไม่หิวเลยครับพ่อ”“ไม่หิวก็ต้องฝืนกินเข้าไป แกจะได้มีแรง”“ครับ”รับปากออกไปแต่มือยังเขี่ยข้าวในจานไม่หยุดจนผู้เป็นพ่อต้องยกมือขึ้นไปตบบนหลังมือของลูกชายเพื่อเรียกสติ “ธีต์ กินข้าวหน่อยนะลูก”“ครับ”ข้าวไก่กระเทียมคำแรกถูกส่งเข้าปากด้วยความฝืดคอ แต่ทว่าธีต์ก็พยายามเคี้ยวข้าวแล้วกลืนลงท้องไปด้วยความจำใจ เนื่องจากมีสายตาของพ่อมองกดดันเขาอยู่ กระทั่งเขากินข้าวไปอีกสองสามคำ จู่ ๆ พ่อก็โพล่งเรื่องงานหมั้นขึ้นมา“พ่อไปยกเลิกงานหมั้นให้แล้วนะ”“พ่อว่ายังไงนะครับ ยกเลิกงานหมั้น?”“อืม เมื่อเช้าพ่อไปบ้านลุงภูมา”“เกิดอะไรขึ้นครับ ก่อนหน้านี้พ่อยังบังคับผมอยู่เลย” ธีต์ถามออกไปตามตรง พลางมองใบหน้าของพ่อด้วยความสงสัย“ที่กานตกสระว่ายน้ำเมื่อวาน พ่อให้ช่างเขามาดูกล้องวงจรปิดมุมนั้น ปรากฏว่าหนูแพรเป็นคนผลักกานตกสระว่ายน้ำ”ธีต์วางช้อนในมือกระแทกลงบนจานจนเกิดเสียงดังเมื่อสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้เป็นเรื่องจริง แม้ว่าในใจจะแอบให้ความคิดด้านลบที่ว่าแพรเป็นคนผลักกานตกน้ำไม่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 45 : ความรักของพ่อ ความรักของแฟน

    “คุณธรณ์ค่ะ ช่างเข้ามาดูเรื่องกล้องวงจรปิดแล้วค่ะ”หลังจากที่ธรณ์ปล่อยให้ลูกชายได้อยู่เฝ้ากานที่โรงพยาบาล แม้ว่าจะไม่สามารถเข้าไปเฝ้าใกล้ ๆ ได้ แต่สภาพจิตใจของลูกชายในตอนนี้ หากให้กลับมาพักที่บ้านคงได้ระเบิดบ้านทิ้งแน่ ๆ เขากับนวลจึงอาสามาเก็บข้าวของ พร้อมเตรียมอาหารเย็นแล้วค่อยนำกลับไปให้เจ้าธีต์ที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เห็นว่าคืนนี้หมอเขาไม่ให้อยู่เฝ้าตลอดทั้งคืน ธีต์เลยจะไปนอนโรงแรมใกล้ ๆ แทนโดยสิ่งแรกที่ทำเมื่อกลับมาถึงบ้าน คือการโทรตามช่างที่รับผิดชอบดูแลเรื่องกล้องวงจรปิดในบ้านมาพบ เพราะเขาต้องการหาสาเหตุว่ากานตกลงไปสระน้ำได้อย่างไร“อืม นวลให้ช่างเข้ามาได้เลย”“สักครู่นะคะ”ไม่นานช่างผู้ชายสองคนได้พากันเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของธรณ์ โดยช่างประจำมาพร้อมกล่องเครื่องมือครบครัน ส่วนอีกคนดูท่าแล้วน่าจะเป็นผู้ช่วยช่าง เพราะธรณ์ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อน เนื่องจากปกติช่างประจำรายนี้มักจะมาทำงานด้วยตัวคนเดียวมากกว่า“ผมอยากเห็นภาพเหตุการณ์บ่ายสามไปจนถึงสี่โมงเย็นของวันนี้ ช่างพอจะเช็กให้ได้ไหม”“ได้ครับคุณธรณ์”“ฝากด้วยนะช่าง”“ครับ”ช่างลงมือทำหน้าที่ของตนต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 44 : ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

    โรงพยาบาล XX“คุณลุงค่ะ คุณลุงต้องเชื่อน้องแพรนะคะ น้องแพรไม่รู้เลยค่ะ ว่ากานเค้าตกลงไปในสระว่ายน้ำได้ยังไง”“คงเป็นอุบัติเหตุ ไม่เป็นไร เรารอคุณหมอออกมาก่อนเถอะ”ธรณ์พูดปลอบใจหญิงสาวรุ่นลูก เพราะคนที่เข้าไปเห็นกานจมอยู่ก้นสระว่ายน้ำคนแรกคือเด็กสาวตรงหน้า หลังจากที่เขานั่งรอดอกกรรณิการ์อยู่พักใหญ่ กานก็ไม่กลับเข้ามาสักที ครั้นจะเดินออกไปตามกลับพบหญิงสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาภายในบ้าน พร้อมกับละล่ำละลักบอกว่ากานจมน้ำอยู่ในสระโชคยังดีที่คนขับรถอยู่บริเวณนั้น จึงได้กระโดดลงไปในสระแล้วนำร่างกานขึ้นมา ก่อนจะนำตัวส่งโรงพยาบาล โดยตอนนี้เขา นวล และแพร ต่างพากันยืนรออยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน“คุณธรณ์ไปนั่งเก้าอี้ก่อนไหม เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลเอง”“ไม่ล่ะนวล ชั้นขอยืนรอตรงนี้ พอหมอเขาพากานออกมา กานจะได้เห็นเราชัด ๆ”“แต่ว่า-”“ชั้นไม่เป็นไรจริง ๆ นวล”ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นเป็นเชิงห้าม เพราะไม่ว่านวลจะคะยั้นคะยอให้เขาไปนั่งรอมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาร้อนใจจนไม่สามารถนั่งรอเฉย ๆ ได้ แววตาของคนที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ในเวลานี้ช่างต่างกันลิบลับ เพราะมันถูกแทนไปด้วยความเป็นห่วง“พี่ธีต์ว่ายังไงบ้างคะคุณลุ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 42 : ดูแลพ่อแฟน

    “ข้าวโรงพยาบาลไม่อร่อยเลย”คนป่วยบ่นทันทีเมื่อเข้าสู่เช้าวันใหม่ หลังจากที่เมื่อวานได้กินข้าวเย็นโรงพยาบาลไปแล้วไม่ถูกปาก บวกกับนวลเอาซุปมาให้แล้วไม่อิ่ม แถมตื่นเช้ามายังต้องมานั่งกินข้าวโรงพยาบาลอีก นั่นยิ่งทำให้ธรณ์ไม่สบอารมณ์มากนัก“งั้นเที่ยงนี้คุณลุงอยากกินอะไรครับ เดี๋ยวผมจะไปซื้อมาให้ เห็นว่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 40 : เอาใจพ่อผัวหน่อย

    “ธีต์ ตักกับข้าวจานนี้ให้คุณท่านด้วยสิ”กานพูดขึ้นขณะนั่งอยู่ท่ามกลางโต๊ะกินข้าว เนื่องจากธีต์นั่งอยู่ข้าง ๆ คุณธรณ์ และเขานั่งถัดมาจากธีต์อีกที จึงไม่สามารถตักอาหารให้ได้ด้วยตนเอง แต่ถึงเขาเป็นคนตักให้ จากท่าทางที่มองมาตอนนี้ ท่านก็คงไม่กินอยู่ดี“อะ พ่อ”ธีต์ตักมัสมั่นไก่ไปวางลงข้าง ๆ ข้าวในจาน ซ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 39 : เป็นแฟนกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ

    “เจ้าธีต์ ชั้นไม่ได้บอกให้แกพาเด็กนี่มาด้วยนะ”ธรณ์ตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นจนเหล่าคนดูแลบ้านต่างพากันเดินหลบออกไปจากบริเวณห้องรับแขก เมื่อจู่ ๆ ลูกชายของเจ้านายกลับมาที่บ้านพร้อมกับเด็กหนุ่มหน้าใสข้างกาย“พ่ออยากให้ผมกลับมาอยู่บ้าน นี่ไง ผมกลับมาแล้ว จะเอาอะไรอีกครับ”ธีต์ไม่สนเสียงดุ ๆ น

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 38 : เป็นแฟนคนจนต้องทนหน่อยน้อง

    “พ่อว่ายังไงนะครับ”ธีต์หันไปเค้นเอาคำตอบจากผู้เป็นพ่อ พลางตวัดสายตาไปมองหญิงสาวอีกคนที่ตอนนี้นั่งก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่แม้แต่จะมีท่าทีตกใจหรือปฏิเสธอะไรออกมา“ได้ยินชัดที่พูดแล้วนี่ ชั้นจะให้แกหมั้นกับหนูแพร”“เหลวไหลสิ้นดี ถ้าเรียกผมกลับมาบ้านเพราะเรื่องนี้ ผมขอตัว”มือ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status