Accueil / วาย / การันต์กันธีต์ / บทที่ 10 : ธรรมดาของเราไม่เท่ากัน

Partager

บทที่ 10 : ธรรมดาของเราไม่เท่ากัน

Auteur: โบกร
last update Date de publication: 2025-10-17 00:32:03

“มึงมั่นใจนะ ว่าข้าวต้มถ้วยนี้ทำจากของเหลือในตู้เย็น”

น้ำเสียงแปลกใจมาพร้อมสีหน้าฉงนหลังจากที่เขาเพ่งมองชามข้าวต้มที่ถูกนำมาเสิร์ฟอยู่ตรงหน้าโดยเจ้าของห้อง ข้าวต้มจากของเหลือในตู้เย็นที่คิดว่าคงเป็นเพียงข้าวต้มหมูง่าย ๆ แต่ที่เห็นตรงหน้าในถ้วยมันแทบไม่มีเม็ดข้าวอยู่เลย เพราะว่าอัดแน่นไปด้วยเนื้อปลาแซลมอน หอยตัวสีเทา ๆ หน้าตาแปลก ๆ กุ้งตัวโตคับชาม ดังนั้นจะมาใช้คำว่าของเหลือไม่ได้ ช่างเป็นคำที่ห่างไกลจากสิ่งที่เขาเห็นนัก

“อืม ของเหลือ”

ธีต์พูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ซึ่งเขาเองไม่ได้โกหกอีกฝ่ายแต่อย่างใด ก็ในเมื่อของที่เอามาทำข้าวต้มเช้านี้มันเป็นของเหลือในตู้เย็นจริง ๆ เนื่องจากวันนี้เป็นเช้าวันอาทิตย์ ถือเป็นวันที่ของสดในตู้เย็นหมดพอดี ต้องรอแม่บ้านซื้อเข้ามาเติมให้ช่วงบ่าย ๆ

ส่วนคนฟังทำได้เพียงส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำตอบ แต่มือยังไม่ยอมหยิบช้อนตักข้าวต้มขึ้นมากิน “แบบนี้กูเรียกของดี”

“มึงก็พูดเวอร์ไป”

“จริงนะ ไว้มีโอกาสจะพาไปกินของเหลือในแบบฉบับกู เผื่อมึงจะเข้าใจคำว่าของเหลือมากขึ้น”

“พูดมาก รีบแดกไปเถอะ”

“เออ”

กานจำใจหยิบช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาคำโต วันนี้ตื่นมาท่าจะโชคดีไปตลอดทั้งวัน เพราะลาภปากได้กินอาหารดี ๆ กับเขาตั้งแต่เช้า เขาละความสนใจจากอีกคนที่ตอนนี้นั่งกินข้าวต้มอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม

“อร่อยวะ” เอ่ยชมออกมาอย่างลืมตัวเมื่อได้ลิ้มลองรสชาติของอาหาร

“มีอีกเป็นหม้อ ไม่อิ่มเดินไปตักเอง”

“ห่อกลับบ้านได้ปะ”

“จะยกหม้อกูกลับไปเลยก็เรื่องของมึงถึง ตละกละฉิบ!”

แม้จะบ่นทิ้งท้าย แต่น้ำเสียงและสีหน้ายังคงเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงท่าทีหงุดหงิดออกมาแต่อย่างใด ธีต์ยกยิ้มมุมปากเบา ๆ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาจากชามข้าวต้มแล้วเห็นคนตรงข้ามเอาแต่ละเมียดละไมกับอาหารอย่างกับกลัวว่ามันจะหมด จนพ่อครัวจำเป็นอย่างเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจ

“โถ่ นานทีปีหนจะได้กินของดี กูไม่เกรงใจนะ” เมื่อไม่ได้ถูกห้ามก็เข้าทางไอ้กานเต็ม ๆ

มื้อเช้าอันแสนเรียบง่ายของวันจบลงด้วยการเติมข้าวต้มถึง 3 รอบ แถมขอถุงพลาสติกจากเจ้าของห้องมาห่อข้าวต้มที่เหลือกลับไปกินที่บ้านอย่างปากว่า แต่ก่อนที่กานจะขอตัวกลับนั้น ธีต์ดันเป็นฝ่ายเอ่ยถามถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“เมื่อคืนมึงมาส่งกูได้ยังไง” น้ำเสียงสงสัยปนอยู่ในคำถามขณะนั่งเอนกายอยู่บนโซฟา

“ขี่มอไซค์มาสิ”

“คันที่มึงขี่ชนรถกู?”

“เออ แล้วจะทำไม มึงก็ยังตื่นมาสบายดี หรือขี้กากขึ้นก้นมึง?”

“ไอ้กานอย่ามากวนตีนกูแต่เช้า”

“ช่วยไม่ได้ เผื่อคนรวยอย่างมึงคิดแบบนั่นนี่หว่า”

ใบหน้านวลสะบัดไปอีกทาง แขนทั้งสองข้างยกขึ้นมากอดอยู่บนอก ธีต์มองจริตของเด็กเปรตแล้วแทบหลุดขำออกมา ‘มันคิดว่าตัวเองตัวเล็กบอบบางหรืออย่างไรถึงได้ทำท่างอนตุบป่องแบบนั้นออกมา’

“กูแค่สงสัย แล้วเมื่อคืนมึงไปทำงานที่ร้านนั้นเหรอ”

“ก็มีหมาแถวนี้ตามกัดกูจนตกงาน ชีวิตมันก็ต้องหางานใหม่ทำ”

“ถ้ากูเป็นหมา มึงก็หมาแหละ ไม่งั้นจะพูดภาษาเดียวกันรู้เรื่องเหรอ”

“ไอ้ธีต์!!”

ตะเบ็งเสียงใส่รุ่นพี่จนคอเป็นเอ็น เมื่อถูกอีกฝ่ายยอกย้อนกลับมาว่าเขาเองก็เป็นหมาเหมือนมัน ‘กูตกงานเพราะใครยังมีหน้ามาถามอีกนะมึง’

“พอ ๆ ขี้เกียจจะเถียงกับมึง สรุปมึงทำงานที่ร้านเมื่อคืนว่างั้น”

“เออ!!” ตอบออกไปห้วน ๆ ด้วยความโมโหที่เริ่มปะทุขึ้นมา

“แล้วคนที่มึงชงเหล้าอยู่ด้วย…แฟนมึงเหรอ”

“.....”

“บาร์เทนเดอร์คนนั้น” คนถามเจาะจงไปยังตัวบุคคลที่ตนสงสัย แต่เหมือนเขาจะคิดผิดที่ไปคาดหวังคำตอบดี ๆ จากไอ้เด็กเปรตตรงหน้า เพราะคนอย่างมันไม่เคยจะพูดจากับเขาดีเกินหนึ่งวินาที จนอดสงสัยไม่ได้ว่า มันรอดจากฝ่าตีนแล้วโตมาเป็นควายขนาดนี้ได้ยังไง ก็ดูเอาเถอะคำตอบของมัน

“ไม่เสือกนะครับ”

 

3 ชั่วโมงต่อมา

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

เสียงริงโทนชวนคิดถึงสมัยรุ่นคุณปู่คุณย่าดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องจิ๋วของกานที่กำลังนั่งช่วยไอ้หัวขี้ทำวิจัยอยู่ในห้องนั่งเล่น ฝ่ามือหนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับเมื่อเห็นว่าปลายสายคือเบอร์ของเพื่อนรัก

“ว่าไงพร้อม”

“มึง วันนี้มึงต้องมาช่วยกูกับไอ้ดลทำงานกลุ่มนะ”

“วันนี้เหรอวะ โทษทีกูลืมไปเลย”

“เออ รีบมา ไม่ลืมนะว่าที่นัดที่ไหน”

“ไม่ลืม ๆ เดี๋ยวกูออกไปหาเลย”

เสียงสัญญาณถูกตัดไปแล้ว กานเงยหน้าขึ้นไปมองไอ้หัวขี้ ก็พบว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าเขาอยู่ด้วยสีหน้าตึง ๆ จึงรีบบอกออกไปก่อนที่มันจะแดกหัวเขาเข้าให้ 

 

“มึง คือว่าวันนี้กูต้องไปช่วยเพื่อนทำงานกลุ่มอ่ะ”

“แล้ว?”

“มึงช่วยตัวเองไปก่อนนะเรื่องวิจัย”

“มึงนี่นะ ธุระเยอะกว่าพ่อกูอีกมั้ง”

“เอาหน่า เดี๋ยวกูมาช่วยใหม่วันหลัง นี่มึงต้องขอบคุณกูนะ เมื่อคืนไม่ได้กูมึงได้ตามหาไก่ต้มกินทั้งคืนอยู่ข้างร้านเหล้าแน่ ๆ”

คนฟังเอนตัวลงไปบนโซฟา เขากลอกตามองบนด้วยความระอากับสารพัดเหตุผลที่รุ่นน้องเจ้าเล่ห์มันหยิบยกขึ้นมา แล้วตั้งแต่ตื่นก็ขยันทวงบุญคุณเสียด้วยนะ แดกข้าวต้มเสร็จยังใช้เขาล้างถ้วยให้ มาตอนนี้ขอไม่ใช่ช่วยงานต่ออีก

“เออ ก่อนไปก็อย่าลืมถือข้าวต้มไปกินด้วย มันเหลือกูไม่กินอีกแล้ว ถ้า-”

ธีต์กำลังจะพูดต่อ แต่กลับถูกอีกคนโพล่งสวนขึ้นมาดื้อ ๆ ราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดสิ่งใดอยู่ในหัว

“ถ้ามึงไม่เอากลับไป กูก็จะเอาไปทิ้งอยู่ดี มึงจะพูดแบบนี้ใช่ปะ”

ท้ายเสียงกานฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับทำหน้าตาใสซื่อขัดกับรูปร่างจนคนมองเบือนหน้าหนีด้วยความเบื่อหน่าย “แล้วแต่มึงจะคิด แต่กูไม่มีถุงพลาสติกห่อให้มึงหรอกนะ มีแค่กล่องข้าวที่กูไม่ได้ใช้ เลยเอามาห่อไว้ให้” แววตาคมหันไปมองบริเวณโต๊ะในโซนครัวเพื่อบอกให้อีกคนเดินไปหยิบติดมือกลับบ้าน

“ไว้เดี๋ยวกูกินเสร็จจะเอากล่องข้าวมาคืนให้”

“ไม่ต้อง กล่องข้าวธรรมดา ๆ เก็บไว้กูก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี”

“เออ ๆ มึงนี่ไม่ได้ใช้ของเยอะจังนะ ตั้งแต่เสื้อนี่แล้ว”

ฝ่ามือทั้งสองข้างดึงชายเสื้อยืดที่ตัวเองสวมใส่ออกไปตรงหน้าของเจ้าของด้วยท่าทางทะเล้น อย่างกับลูกกำลังโชว์ของเล่นใหม่ให้พ่อดู

“กูมีอีกเยอะ ไว้กูอ้วกใส่มึงคราวหน้าก็เข้าไปเลือกเอา”

“งั้นกูไปละนะ”

“อืม”

กานลุกขึ้นเดินไปเก็บข้าวของส่วนตัวที่แทบจะไม่มีอะไรติดตัวของเขามาเลยนอกจากกุญแจรถและกระเป๋าสะพายใบเก่า ร่างสูงหันกลับมามองรอบ ๆ ห้องอีกครั้ง เพื่อสำรวจดูว่าตัวเองลืมของไว้ที่ห้องศัตรูหรือเปล่า เพราะเขาไม่อยากกลับขึ้นมาอีกหน แต่เมื่อสายตากวาดมองไปยังพื้นที่เมื่อคืนเคยเป็นเตียงนอนของไอ้หัวขี้ แถมยังเต็มไปด้วยเศษซากของอ้วกมากมาย ร่างกายที่ปกติดีกลับรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาเมื่อภาพเหตุการณ์ของเมื่อคืนพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง

“มึงล้างอ้วกเองเหรอ” ถามออกไปเมื่อเห็นว่าตอนนี้พื้นมันสะอาดสะอ้านดีแล้ว แม้จะขมคออยู่ก็ตาม

“เปล่า กูโทรเรียกพนักงานรับจ้างทำความสะอาดขึ้นมาทำก่อนที่มึงจะตื่น จะให้รอแม่บ้านประจำมาช่วงบ่ายกูคงทนไม่ไหว ทำไมมึงคิดว่ากูจะล้างอ้วกตัวเองออกเองรึไง”

ประโยคโกหกยาวเหยียดถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากได้รูป เขาโกหกในทุกคำที่เพิ่งพูดออกไป เพราะเมื่อเช้าเขาเป็นคนทำความสะอาดกองอ้วกเอง แถมแม่บ้านที่จะเข้ามาทำความสะอาดที่ห้อง ปกติเขาจ้างอยู่แค่คนเดียว ซึ่งเป็นแม่นมที่เลี้ยงดูกันมา โดยจะเข้ามาดูแลห้องให้เขาทุกเย็นวันอาทิตย์เท่านั้น เพราะต้องคอยดูแลแม่และพ่ออยู่ที่บ้าน

ส่วนเรื่องจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ก่อนนั้น ‘หึ เขาโกหกล้วน ๆ ’

“เออดีวะ เป็นคนรวยนี่ไม่ต้องทำไรเลย”

พูดจบก็เดินตรงไปหยิบกล่องข้าวที่ถูกใส่เอาไว้ในถุงผ้าอีกทีอย่างระมัดระวัง เนื่องจากกลัวว่าอาหารดี ๆ จะหล่นหลุดมือ เพราะสำหรับไอ้กานแล้ว เขาตายได้ แต่อาหารต้องอยู่ดี แต่ก่อนจะเดินออกจากห้องไปก็ไม่วายหันมาขอบคุณเจ้าของห้อง ตามแบบฉบับของหนุ่มนิติมารยาทดี

“ขอบคุณสำหรับเสื้อมือสองและกล่องข้าวน้อยนะคุณชาย”

คำขอบคุณถูกเปล่งออกมาจากหัวใจของกาน แต่ก็ไม่วายขอจิกกัดอีกฝ่ายให้มันคันหัวใจเล่นสักหน่อย เกิดเป็นคนรวยนี่มันดีจังโว้ยยย ‘ชีวิตนี้ไอ้กานอยากถูกหวยที่อเมริกาสัก 1 พันล้านบาทไทยก็พอ’

“เออ ประตูนี่เปิดออกไปได้เลยไหมมึง เมื่อคืนกูเปิดไม่ออก”

“เปิดได้เลย กูปลดล็อกไว้ให้แล้ว”

ธีต์โชว์หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมา ซึ่งมันแสดงแอพพลิเคชันบางอย่างที่ดูเหมือนเอาไว้ควบคุมการปลดล็อกประตู หน้าต่างภายในห้องแห่งนี้ นั่นทำให้ธีต์เข้าใจว่า การจะเข้าออกจากห้องไอ้หัวขี้ คงมีอยู่สองวิธี หนึ่งเลยคือมันเป็นคนกดรหัสที่หน้าประตู ส่วนของสอง คงเป็นเทคโนโลยีล้ำ ๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ของมัน ร่างสูงโปร่งเตรียมก้าวขาออกไปจากห้อง แต่ก็ไม่ลืมขอบคุณทิ้งทายอีกครั้ง

“ขอบใจ”

 

บ้านพร้อมพบ

“มาสักทีไอ้ตัวแสบ หายหัวไปไหนไม่ยอมรับโทรศัพท์กูทั้งคืน”

พร้อมพบเปิดฉากต่อว่าเพื่อนรักทันทีที่เจ้าตัวโผล่หน้ามาให้เขาและไอ้ดลได้เห็น หลังจากเพื่อนไปทำงานคืนแรกแล้วหายไปจากการติดต่อเลย ครั้นจะส่งไลน์ หรือทักข้อความในเฟซบุ๊กไป ไอ้เพื่อนตัวดีก็ไม่เล่นสักอย่าง เพราะโทรศัพท์มันยังเป็นรุ่นปุ่มกดอยู่นั่นเอง

“เมื่อคืนกูโทรหาทั้งคืน นึกว่าถูกอุ้มไปฆ่าที่ไหน”

“ไอ้ดลมึงก็พูดเวอร์ไป”

กานสวนกลับขณะเดินตรงเข้ามาหาเพื่อนรักก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนในบริเวณสวนหลังบ้านของพร้อมพบ สถานที่อันเงียบสงบที่เหมาะกับการใช้ทำงานกลุ่มของคนทั้งสาม

“กูเปล่าเวอร์ พูดไปตามเนื้อผ้าโว้ย” ณดลว่ายิ้ม ๆ

ส่วนคนที่ดูท่าจะอยากรู้เรื่องราวที่ทำงานใหม่ของเพื่อนมากกว่าใครอย่างพร้อมพบก็อดทนรอไม่ไหวจนต้องรีบซักถามต่อ “แล้วทำงานเป็นไงมั้งวะ เพื่อนเฮียกูเขาดุไหม”

“พี่ปูนนะเหรอ ไม่เลยวะ ใจดีมากกกก” เขากดเน้นเสียงในตอนท้ายเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เพิ่งพูดออกไปคือความจริง

“ได้ยินแบบนี้กูค่อยหายห่วงหน่อย”

“เพื่อนพี่มึงดีกับกูมาก มึงอย่าห่วงไปเลย”

สองเพื่อนรักมองตากันเป็นอันว่ารู้ใจ แต่ยังไม่ทันจะได้พากันเริ่มลงมือทำงาน ณดลที่เหลือบมาเห็นเสื้อที่เพื่อนใส่อยู่ถึงกับเบิกตาโต แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยเพ่งมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสายตาของตัวเอง

“ไอ้กานมึงไปเอาเสื้อตัวนี้มาจากไหนวะ ไม่ใช่เสื้อมึงแน่ ๆ”

“เออ ไม่ใช่เสื้อกู เมื่อคืนกูเจอลูกค้าอ้วกใส่เสื้อ เขาเลยให้เสื้อตัวนี้มาเปลี่ยนแทน เห็นบอกว่าเป็นเสื้อมือสอง”

เขาเลือกที่จะตอบออกไปตามความจริง แต่ไม่ทั้งหมด เพราะไม่อยากให้เพื่อนต้องมาตามสืบสาวหาความเกี่ยวกับเจ้าของเสื้อที่แท้จริง

“มือสอง?”

“เออดิ เห็นบอกซื้อมือสองมาราคา 200 เองมั้ง ทำไมวะ มึงมองเหมือนเสื้อตัวละสองหมื่น”

“เออดิ ที่มึงใส่อยู่คือบาเลน ตัวละสองหมื่นจริง ๆ”

“!!”

“เออดิ ที่มึงใส่อยู่คือบาเลน ตัวละสองหมื่นจริง ๆ”

“!!”

“กูไม่ได้พูดเล่นกาน เสื้อนี้กูเห็นราคารีเซลทะลุสองหมื่นไปแล้วมั้ง ลูกค้าคนนั้นแม่งใจดีวะ”

ด้วยความที่ณดลชื่นชอบในเรื่องของแบรนด์เนมแม้ว่าตัวเขาจะไม่มีเลยสักชิ้น หากแต่การได้รู้จักลักชูรีแบรนด์ต่าง ๆ มันเป็นเหมือนอีกหนึ่งความชอบที่หลงใหล จนหลายต่อหลายครั้งยังแอบคิดว่าตัวเองน่าจะไปเรียนดีไซน์ไม่ก็แฟชั่น แต่หวยกลับมาออกที่นิติศาสตร์เสียได้

“ของปลอมละมั้ง มึงมองผิดไปแล้วไอ้ดล”

“ของจริงไอ้กาน มึงเชื่อสายตากูได้เลย”

น้ำเสียงหนักแน่น บวกกับสีหน้าท่าทางที่ดูจริงจังของเพื่อน ทำเอาคนที่คิดว่าตัวเองสวมเสื้อยืดราคาไม่แพงถึงกับหน้าถอดสี ในเมื่อเขาถามย้ำกับเจ้าของเสื้ออยู่หลายหนว่าเสื้อไม่แพงแน่นะ ซึ่งคำตอบก็คือใช่ แล้วทำไมจู่ ๆ มันกลายมาเป็นเสื้อยี่ห้อบาลอง บาลังอะไรนี่ได้ แถมราคายังกระโดดขึ้นไปจากที่ไอ้หัวขี้บอกเป็นร้อยเท่า สุดท้ายนึกอะไรไม่ออกจึงได้แต่พึมพำอยู่กับตัวเองเบา ๆ

“จริงเหรอวะ” พูดราวกับคนเพ้อ

“เออ แต่ช่างเถอะ สงสัยลูกค้ามึงเขาจะรวยมากมั้ง ละนี่กินข้าวมาหรือยัง”

“.....”

“ไอ้กาน กูถามว่าแดกข้าวมาหรือยัง”

คราวนี้คนพูดยกระดับเสียงของตัวเองขึ้นจนแทบจะเรียกว่าเป็นการตะโกน ทำเอากานที่กำลังเหม่อ ๆ อยู่ถึงกับสะดุ้ง “วะ ว่าไง”

“แดกข้าวหรือยัง”

ประโยคคำถามเดิมถูกส่งกลับมาอีกครั้ง ณดลมองเลยไปยังเพื่อนรักอีกคนที่ตอนนี้นั่ง งง เป็นไก่ตาแตกกับพฤติกรรมของไอ้กาน

“ข้าวเช้ากินแล้ว มีคนให้ข้าวกูมา มึงกินไหม เขาห่อให้กูด้วย”

กานเอื้อมมือไปหยิบกล่องใส่อาหารที่ไอ้หัวขี้เป็นคนห่อให้เขาขึ้นมาจากถุงผ้า ก่อนจะค่อย ๆ บรรจงเอามันไปวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเพื่อนรักทั้งสอง เนื่องจากเมื่อเช้าข้าวต้มเหลือบาน ไอ้หัวขี้มันเลยยกแทบทั้งหม้อมาไว้ในกล่องข้าวใบโตนี้ให้ แต่แทนที่ไอ้ดลจะเปิดฝากล่องออกเพื่อดูอาหารข้างในอย่างที่คนนิสัยตะกละอย่างมันชอบทำ อีกฝ่ายกับเอาแต่นั่งจ้องกล่องข้าวไม่วางตา

“เป็นไรวะดล”

กานถามด้วยความสงสัย พร้อมเพ่งมองไปยังกล่องข้าวที่เพื่อนรักกำลังจ้องอยู่ ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ มันก็แค่กล่องข้าวธรรมดา ๆ เท่านั้น แต่ประโยคต่อมาของเพื่อน ยิ่งทำให้เขาไม่เข้าใจไปกันใหญ่

“ไหนมึงบอกกูอีกทีสิว่าใครให้กล่องข้าวมึงมา”

“ก็คนที่อ้วกใส่เสื้อกูอะ เขาอยากรับผิดชอบเลยส่งข้าวเช้ามาให้กูที่หอ” ตีหน้าซื่อโป้ปดออกไปอีกคำโต

“รับผิดชอบด้วยการส่งกล่องข้าวของจีจีอันละหลายหมื่น แถมยังหนีบช้อนส้อมแบรนด์เดียวกันมาให้อีกเนี่ยนะ”

คนพูดมองไปยังกล่องข้าวแบรนด์หรู ที่ด้านข้างนั้นมีช่องเสียบช้อนส้อมในแบรนด์เดียวกันมาด้วย หากเขาจำไม่ผิดแค่ช้อนส้อมคู่เดียวก็ราคาร่วม 5 หมื่นกว่า ส่วนกล่องข้าวนั้นแล้วใหญ่ ทั้งเซตนี้ตีต่ำ ๆ เฉียดแสนกันเลยทีเดียว

“ไหนขอกูดูหน่อย”

คราวนี้พร้อมพบเริ่มอยากมีส่วนร่วมบ้าง แม้ว่าบ้านของเขาจะรวยแต่ส่วนตัวเป็นพวกไม่ชอบใช้ของแบรนด์เนมอยู่แล้ว จึงไม่ค่อยสันทัดในเรื่องราคาและยี่ห้อมากนัก ผิดจากเฮียของเขา รายนั้นเป็นดาราไปไหนมาไหนทีประโคมแบรนด์เนมจนเหมือนช็อปเคลื่อนที่ได้ แววตาใสพยายามมองทุกซอกทุกมุมของกล่องอาหาร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังแยกไม่ออกอยู่ดีว่ามันคือของจริงหรือของปลอม

“ของจริงปะวะ”

“จริงดิไอ้พร้อม มึงไม่เชื่อสายตากูหรือไง”

“เออ กูเชื่อมึงจ๊ะ ไอ้ดลคนรู้มาก”

สองหนุ่มโต้กลับกันไปมา ท่ามกลางอีกคนที่ตอนนี้นั่งอึ้งคูณสอง ได้แต่เก็บปากเงียบไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ในหัวสมองอันน้อยนิดของไอ้กานตอนนี้กำลังนั่งคิดไปว่าตัวเองควรจะอึ้งกับเรื่องไหนก่อนดี ไม่ว่าจะเป็น เสื้อยืดมือสองที่เจ้าของบอกว่าราคาหลักร้อย แถมยังยกให้เขาเลยฟรี ๆ หรือจะเป็นเรื่องใหม่ตรงหน้าอย่างกล่องข้าวและช้อนราคาร่วมแสนบาท

‘แสนบาทไทยเลยนะแม่มึง’

“กูฟังราคาแล้วแดกข้าวไม่ลงเลยวะ”

พร้อมพบพูดเสียงเนือย ๆ แต่ก็โดนณดลตอกกลับอย่างไว

“บ้านมึงก็มีของพวกนี้เยอะเถอะไอ้พร้อม มึงแค่ไม่สนใจเอง”

“เนี่ย ตอนแรกก็ไม่สนใจ พอได้ยินราคาแล้วมันคันยุบยิบในหัวใจ แพงฉิบ”

“กูเก็บเงินทั้งชาติยังไม่รู้เลยว่าจะได้ช้อนสักคันไหม คิคิ” ณดลปล่อยเสียงขำออกมาในตอนท้าย

“ฟุ่มเฟือย ช้อนไรก็กินข้าวได้เหมือนกันเถอะ” พร้อมพบเปรียบเปรยออกไปอย่างที่ใจคิด พลางเบนสายตาไปมองตัวต้นเรื่องที่ตอนนี้ใบ้รับประทานไปเป็นที่เรียบร้อย “กาน มึงโอเคไหม” เขาถามเพื่อเช็กว่าเพื่อนยังสบายดีไม่ได้ช็อกไปกับราคาของที่มันเพิ่งได้มา

“สบายดี กินข้าวเถอะ จะได้รีบทำงาน”

“แล้วเย็นนี้มึงต้องไปทำงานร้านเพื่อนเฮียกูอีกไหม”

“ไปดิ”

“โอเคงั้นรีบทำงานเถอะ มึงจะได้มีเวลาไปพักสักหน่อยก่อนเริ่มงาน”

“อืม”

เสียงตอบรับเบา ๆ ดังออกมาจากลำคอ แม้ว่าเขาอยากจะถามเพื่อนให้มั่นใจเกี่ยวกับราคาข้าวของที่ได้มาจากไอ้หัวขี้ แต่ครั้นจะถามออกไปตรง ๆ ก็กลัวว่าเพื่อนจะซักต่อว่าแขกที่ให้เขามาเป็นใคร

ตอนนี้เขาเริ่มหวั่นใจว่ามันให้ของแพง ๆ มาแบบนี้ต้องการอะไรแอบแฝงจากเขาหรือเปล่า มันไม่มีคนปกติดีที่ไหนเอาของราคาแพงหูฉี่มาให้คนอื่นง่าย ๆ โดยไม่หวังผลตอบแทนหรอกนะ หากเขารู้สักนิดว่าของแต่ละอย่างราคาเวอร์แบบนี้ หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรไอ้กานก็จะไม่หยิบออกมา สู้ให้เขาใส่เสื้อเปื้อนอ้วกยังจะดีเสียกว่า

‘ใจเริ่มไม่ดี ไอ้หัวขี้มันต้องวางแผนเล่นงานเขาอยู่แน่ ๆ ’

 

อีกด้าน

 

“คุณธีต์ค่ะ ชุดเปื้อนอ้วกในห้องน้ำป้าเอาไปซักให้เลยนะคะ”

ป้านวลที่พ่วงตำแหน่งแม่นมประจำตัวของธีต์เอ่ยถามขึ้น หลังจากช่วงบ่ายมานี้เธอจัดการทำความสะอาดห้องต่าง ๆ ภายในคอนโดของชายหนุ่ม แต่เมื่อมาถึงโซนห้องน้ำ กลับพบว่ามันมีเสื้อเปื้อนอ้วกวางอยู่ในตะกร้า จึงจะเอาไปทำความสะอาดให้ตามหน้าที่

ส่วนเจ้าของห้องตัวจริงตอนนี้กำลังนั่งไถฟีดเช็กราคารถยนต์นำเข้าอยู่บนโซฟา ธีต์ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วรีบตอบกลับในทันที “ไม่ต้องครับป้า เดี๋ยวผมซักเอง ป้านวลทำอย่างอื่นเถอะนะครับ”

“แต่ว่ามันสกปรกนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ ธีต์อยากซักเอง”

เขาปรายตามองไปยังเสื้อยืดของไอ้เด็กเปรตที่ป้านวลหยิบออกมาจากห้องน้ำ สภาพที่มองจากสายตานั้นแทบไม่เหลือชิ้นดี ซึ่งหากเป็นเสื้อของเขา แม้จะราคาแพงแค่ไหน สัญญาได้เลยว่า อ้วกใส่หนึ่งครั้งเท่ากับทิ้ง

“ให้ป้าซักให้ดีกว่าค่ะ จะได้สะอาด ๆ”

“ธีต์ขอซักเองดีกว่าครับป้านวล พอดีเป็นเสื้อของเพื่อนครับ”

“เอาอย่างนั้นเหรอคะ”

“ครับผม ป้านวลไปทำอย่างอื่นเถอะนะครับ เนี่ยธีต์หิวข้าวมาก วันนี้ป้านวลอยู่ทำมื้อค่ำให้ธีต์กินหน่อยได้ไหมครับ”

พูดออกไปด้วยเสียงและท่าทางที่ออดอ้อนจนคนแก่อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คุณธีต์ในสายตาของป้านวลก็ยังคงเป็นเด็กชายธีต์ตัวเล็กของหล่อนเสมอมา เพราะในยามที่เจ้านายน้อยหิวเมื่อไหร่มักจะทำหน้าอ้อนแบบนี้อยู่เป็นประจำ

“ได้เลยค่ะ งั้นป้าไปเตรียมมื้อค่ำให้เลยนะคะ”

“ธีต์รักป้านวลที่สุดเลยครับ”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงปรี่เข้าไปสวมกอดร่างอ้วนท้วมของหญิงวัยกลางคนที่เขารักไม่ต่างจากแม่อีกคน ป้านวลคือคนที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เด็ก เรียกได้ว่าอยู่กับเขามากกว่าแม่และพ่อที่วัน ๆ วุ่นอยู่แต่กับเรื่องงานเสียอีก อ้อมแขนแกร่งโอบกระชับขึ้น ซึ่งป้านวลก็กอดตอบแม้ว่าในมือจะถือเสื้อเปื้อนอ้วกอยู่ก็ตาม

“โตแล้วนะคะ มากอดป้าแบบนี้ไม่กลัวสาว ๆ เข้ามาเห็นหรือไง” ได้ทีเลยเอ่ยแซวออกไป

“สาว ๆ ที่ไหนไม่มีหรอกครับ ถ้าหนุ่ม ๆ ก็ว่าไปอย่าง”

ธีต์ผละออกจากการกอดแล้วส่งยิ้มกว้างให้ป้านวล พลันในหัวของเขาก็นึกไปถึงใบหน้าของหนุ่ม ๆ ที่จะเป็นใครไปไม่ได้เลย หากไม่ใช่ ‘ไอ้เด็กเปรต’ ที่เจอหน้าเขาทีไรเป็นอันต้องกัดกันทุกที

…ทำไมหน้ากวนตีนของมันถึงตามหลอกหลอนเขาไปทุกที่ได้ขนาดนี้กันนะ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • การันต์กันธีต์   ตอนจบ : วันเกิดปีนี้พี่ธีต์ไม่ต้องฉลองคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ

    “ธีต์เสาร์นี้ว่างไหม”กานถามขณะนั่งอยู่บนที่นั่งฝั่งคนขับ แววตาใสมองไปยังคนข้าง ๆ ที่กำลังง่วนอยู่กับการเปิดแผนที่ร้านอาหารที่จะไปกินอยู่ในโทรศัพท์“แป๊บนะ ขอดูตารางงานก่อน”เรียวนิ้วเลื่อน ๆ อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์อยู่ชั่วครู่ เนื่องจากช่วงนี้ธีต์งานเยอะเป็นพิเศษ เพราะเจ้าตัวกับเพื่อนกำลังจะก่อสร้างโชว์รูมรถ แววตาคมเพ่งมองหน้าจอก่อนจะหันหน้ามาบอกแฟน“ช่วงเช้าติดงานนิดหน่อย ว่างตั้งแต่บ่ายสองเป็นต้นไป มีอะไรหรือเปล่า”“งั้นเราไปกินข้าวที่บ้านพ่อกับแม่มึงได้ใช่ไหม”เนื่องจากสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาและธีต์ไม่ได้เข้าไปกินข้าวในเย็นวันเสาร์อย่างที่ตกลงไว้ เนื่องจากงานที่รัดตัว ซึ่งพ่อกับแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ออกจะเห็นอกเห็นใจลูกชายและเป็นห่วงเรื่องสุขภาพมากกว่า“อืม ดีเหมือนกัน พ่อโทรมาบ่นจนหูชาแล้ว”“ท่านคงคิดถึง”“ทำไงได้อะเนอะ ดันมีลูกชายฉลาด งานการรัดตัว”“มึงนี่ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ไม่ลดลงเลยนะ”“อะไรลดลงเหรอ”“ความมั่นหน้า”กานว่าออกมายิ้ม ๆ แต่คนฟังไม่ได้มีท่าทีโกรธอะไร ออกจะถูกใจธีต์เสียด้วยซ้ำ เพราะเรื่องมั่นหน้า และมั่นใจ เจ้าของเรือนผมสีส้มไม่เคยแพ้ใครอยู่แล้ว “ถ้าไม่มั่นหน้าจะได้มึงมาเ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 48 : ฟ้าหลังฝนงดงามเสมอสินะ

    “ลูกกาน ลองชิมแกงรัญจวนดูนะลูก เมนูโปรดแม่เลย”คุณหญิงของบ้านตักแกงสุดโปรดไปวางลงบนจานข้าวของว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม อาหารบนโต๊ะวันนี้สีสันแสบสะท้านทรวงมาก เมนูแต่ละอย่างรสชาติจัดจ้านซึ่งดูแปลกตาไปจากทุก ๆ วัน เนื่องจากสายธารเป็นคนชอบอาหารรสจัด ยามใดที่คุณแม่ยังสวยอยู่บ้าน ป้านวลจึงมักจัดอาหารทั้งรสชาติเผ็ดและจืดขึ้นพร้อมกัน“ขอบคุณครับคุณแม่”“กินเยอะ ๆ นะลูก ตาธีต์เลี้ยงเราดีไหม ทำไมหนูตัวบางแบบนี้ ไม่ได้ ๆ หลังจากนี้ต้องกินข้าวเยอะ ๆ นะ”“ได้ครับผม”กานส่งยิ้มกลับไปพร้อมด้วยคำตอบแสนสุภาพ ร่างสูงโปร่งขณะนี้นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่ของธีต์ โดยมีคุณลุงนั่งอยู่หัวโต๊ะเช่นเคย ส่วนไอ้ผมส้มของเขานั้นตอนนี้นั่งหน้ายับอยู่ฝั่งตรงข้ามผู้เป็นแม่ เนื่องจากถูกสั่งไม่ให้นั่งข้างเขา“แม่ ผมเลี้ยงกานดีมากนะครับ อาหารมีให้ไม่เคยขาด”“ธีต์ลูก แม่บอกแล้วว่าให้จ้างครูมาสอนภาษาไทย ดูพูดเข้า นึกว่าให้อาหารหมา”“แม่ครับ”ใบหน้าหล่อเหลายิ่งยับย่นเข้าไปอีกเมื่อถูกแม่ตัวเองแซวต่อหน้าแฟน เห็นทีหลังจากนี้เขาต้องไปลงเรียนภาษาไทยให้มากขึ้นเสียแล้ว เพราะเขาเองไม่ได้อยู่กับกานตลอดเวลา ดังนั้นเวลาห่างกับแฟนเขาจึ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 47 : แม่ยายและว่าที่ลูกสะใภ้หมายเลขหนึ่ง

    ไม่นานหลังจากที่ธีต์วิ่งออกไป ร่างสูงก็กลับมาพร้อมกับลุงหมอเจ้าของไข้ และพยาบาลอีกหนึ่งคน ธีต์ถอยออกมายืนอยู่ข้าง ๆ พ่อของเขา เพราะไม่อยากรบกวนการทำงานของลุงหมอ เขาปล่อยให้กานถูกซักถามและตรวจเช็กอาการอยู่บนเตียง“กานฟื้นแล้วครับพ่อ”ธีต์หันไปฟ้องพ่อราวกับเด็ก ๆ ที่กำลังดีใจกับเรื่องบางอย่างจนออกนอกหน้า ธรณ์พยักหน้ารับ พลางมองไปยังแววตาของลูกชายที่เขาไม่ได้เห็นมันทอแสงประกายระยิบระยับมาร่วมอาทิตย์ด้วยความเอ็นดู“ผมดีใจมาก ๆ เลยครับ”“พ่อก็ดีใจ หมดเคราะห์สักทีนะเรา”“เดี๋ยวถ้ากานหายดี ผมจะพาน้องไปอาบน้ำมนต์กับหลวงตาครับ”“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ นู่น ลุงหมอตรวจเสร็จแล้ว”ธรณ์เบนสายตาไปยังหมอประจำตระกูล ซึ่งขณะนี้ตรวจอาการของคนป่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธีต์ได้ยินดังนั้นจึงไม่รอช้า เขาสืบเท้าเข้าไปหาลุงหมอทันควัน“น้องเป็นยังไงบ้างครับลุงหมอ”“อาการโดยรวมตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะ ให้พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลอีกสองสามวัน น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”“กานจะได้กลับบ้านแล้วเหรอครับ”“ใช่ ลุงดีใจด้วยนะ”“ขอบคุณมากครับลุงหมอ”คนฟังแทบจะก้มลงกราบลุงหมอที่พื้น เพราะเขาถือว่าลุงหมอคือคนสำคัญที่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 46 : คำบอกรักจากพี่ธีต์ที่ไปไม่ถึงคนฟัง

    “กินเยอะ ๆ”ธรณ์ตักไก่กระเทียมไปวางลงบนจานข้าวของลูกชาย พร้อมกำชับด้วยโทนเสียงหนักแน่น เนื่องจากเจ้าธีต์เอาแต่เขี่ยข้าวในจานไปมา“ผมไม่หิวเลยครับพ่อ”“ไม่หิวก็ต้องฝืนกินเข้าไป แกจะได้มีแรง”“ครับ”รับปากออกไปแต่มือยังเขี่ยข้าวในจานไม่หยุดจนผู้เป็นพ่อต้องยกมือขึ้นไปตบบนหลังมือของลูกชายเพื่อเรียกสติ “ธีต์ กินข้าวหน่อยนะลูก”“ครับ”ข้าวไก่กระเทียมคำแรกถูกส่งเข้าปากด้วยความฝืดคอ แต่ทว่าธีต์ก็พยายามเคี้ยวข้าวแล้วกลืนลงท้องไปด้วยความจำใจ เนื่องจากมีสายตาของพ่อมองกดดันเขาอยู่ กระทั่งเขากินข้าวไปอีกสองสามคำ จู่ ๆ พ่อก็โพล่งเรื่องงานหมั้นขึ้นมา“พ่อไปยกเลิกงานหมั้นให้แล้วนะ”“พ่อว่ายังไงนะครับ ยกเลิกงานหมั้น?”“อืม เมื่อเช้าพ่อไปบ้านลุงภูมา”“เกิดอะไรขึ้นครับ ก่อนหน้านี้พ่อยังบังคับผมอยู่เลย” ธีต์ถามออกไปตามตรง พลางมองใบหน้าของพ่อด้วยความสงสัย“ที่กานตกสระว่ายน้ำเมื่อวาน พ่อให้ช่างเขามาดูกล้องวงจรปิดมุมนั้น ปรากฏว่าหนูแพรเป็นคนผลักกานตกสระว่ายน้ำ”ธีต์วางช้อนในมือกระแทกลงบนจานจนเกิดเสียงดังเมื่อสิ่งที่เขาคาดการณ์เอาไว้เป็นเรื่องจริง แม้ว่าในใจจะแอบให้ความคิดด้านลบที่ว่าแพรเป็นคนผลักกานตกน้ำไม่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 45 : ความรักของพ่อ ความรักของแฟน

    “คุณธรณ์ค่ะ ช่างเข้ามาดูเรื่องกล้องวงจรปิดแล้วค่ะ”หลังจากที่ธรณ์ปล่อยให้ลูกชายได้อยู่เฝ้ากานที่โรงพยาบาล แม้ว่าจะไม่สามารถเข้าไปเฝ้าใกล้ ๆ ได้ แต่สภาพจิตใจของลูกชายในตอนนี้ หากให้กลับมาพักที่บ้านคงได้ระเบิดบ้านทิ้งแน่ ๆ เขากับนวลจึงอาสามาเก็บข้าวของ พร้อมเตรียมอาหารเย็นแล้วค่อยนำกลับไปให้เจ้าธีต์ที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เห็นว่าคืนนี้หมอเขาไม่ให้อยู่เฝ้าตลอดทั้งคืน ธีต์เลยจะไปนอนโรงแรมใกล้ ๆ แทนโดยสิ่งแรกที่ทำเมื่อกลับมาถึงบ้าน คือการโทรตามช่างที่รับผิดชอบดูแลเรื่องกล้องวงจรปิดในบ้านมาพบ เพราะเขาต้องการหาสาเหตุว่ากานตกลงไปสระน้ำได้อย่างไร“อืม นวลให้ช่างเข้ามาได้เลย”“สักครู่นะคะ”ไม่นานช่างผู้ชายสองคนได้พากันเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของธรณ์ โดยช่างประจำมาพร้อมกล่องเครื่องมือครบครัน ส่วนอีกคนดูท่าแล้วน่าจะเป็นผู้ช่วยช่าง เพราะธรณ์ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตามาก่อน เนื่องจากปกติช่างประจำรายนี้มักจะมาทำงานด้วยตัวคนเดียวมากกว่า“ผมอยากเห็นภาพเหตุการณ์บ่ายสามไปจนถึงสี่โมงเย็นของวันนี้ ช่างพอจะเช็กให้ได้ไหม”“ได้ครับคุณธรณ์”“ฝากด้วยนะช่าง”“ครับ”ช่างลงมือทำหน้าที่ของตนต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 44 : ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

    โรงพยาบาล XX“คุณลุงค่ะ คุณลุงต้องเชื่อน้องแพรนะคะ น้องแพรไม่รู้เลยค่ะ ว่ากานเค้าตกลงไปในสระว่ายน้ำได้ยังไง”“คงเป็นอุบัติเหตุ ไม่เป็นไร เรารอคุณหมอออกมาก่อนเถอะ”ธรณ์พูดปลอบใจหญิงสาวรุ่นลูก เพราะคนที่เข้าไปเห็นกานจมอยู่ก้นสระว่ายน้ำคนแรกคือเด็กสาวตรงหน้า หลังจากที่เขานั่งรอดอกกรรณิการ์อยู่พักใหญ่ กานก็ไม่กลับเข้ามาสักที ครั้นจะเดินออกไปตามกลับพบหญิงสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาภายในบ้าน พร้อมกับละล่ำละลักบอกว่ากานจมน้ำอยู่ในสระโชคยังดีที่คนขับรถอยู่บริเวณนั้น จึงได้กระโดดลงไปในสระแล้วนำร่างกานขึ้นมา ก่อนจะนำตัวส่งโรงพยาบาล โดยตอนนี้เขา นวล และแพร ต่างพากันยืนรออยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉิน“คุณธรณ์ไปนั่งเก้าอี้ก่อนไหม เพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลเอง”“ไม่ล่ะนวล ชั้นขอยืนรอตรงนี้ พอหมอเขาพากานออกมา กานจะได้เห็นเราชัด ๆ”“แต่ว่า-”“ชั้นไม่เป็นไรจริง ๆ นวล”ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นเป็นเชิงห้าม เพราะไม่ว่านวลจะคะยั้นคะยอให้เขาไปนั่งรอมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาร้อนใจจนไม่สามารถนั่งรอเฉย ๆ ได้ แววตาของคนที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ในเวลานี้ช่างต่างกันลิบลับ เพราะมันถูกแทนไปด้วยความเป็นห่วง“พี่ธีต์ว่ายังไงบ้างคะคุณลุ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 42 : ดูแลพ่อแฟน

    “ข้าวโรงพยาบาลไม่อร่อยเลย”คนป่วยบ่นทันทีเมื่อเข้าสู่เช้าวันใหม่ หลังจากที่เมื่อวานได้กินข้าวเย็นโรงพยาบาลไปแล้วไม่ถูกปาก บวกกับนวลเอาซุปมาให้แล้วไม่อิ่ม แถมตื่นเช้ามายังต้องมานั่งกินข้าวโรงพยาบาลอีก นั่นยิ่งทำให้ธรณ์ไม่สบอารมณ์มากนัก“งั้นเที่ยงนี้คุณลุงอยากกินอะไรครับ เดี๋ยวผมจะไปซื้อมาให้ เห็นว่

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 40 : เอาใจพ่อผัวหน่อย

    “ธีต์ ตักกับข้าวจานนี้ให้คุณท่านด้วยสิ”กานพูดขึ้นขณะนั่งอยู่ท่ามกลางโต๊ะกินข้าว เนื่องจากธีต์นั่งอยู่ข้าง ๆ คุณธรณ์ และเขานั่งถัดมาจากธีต์อีกที จึงไม่สามารถตักอาหารให้ได้ด้วยตนเอง แต่ถึงเขาเป็นคนตักให้ จากท่าทางที่มองมาตอนนี้ ท่านก็คงไม่กินอยู่ดี“อะ พ่อ”ธีต์ตักมัสมั่นไก่ไปวางลงข้าง ๆ ข้าวในจาน ซ

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 39 : เป็นแฟนกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ

    “เจ้าธีต์ ชั้นไม่ได้บอกให้แกพาเด็กนี่มาด้วยนะ”ธรณ์ตวาดเสียงกร้าว ใบหน้าเคร่งขรึมขึ้นจนเหล่าคนดูแลบ้านต่างพากันเดินหลบออกไปจากบริเวณห้องรับแขก เมื่อจู่ ๆ ลูกชายของเจ้านายกลับมาที่บ้านพร้อมกับเด็กหนุ่มหน้าใสข้างกาย“พ่ออยากให้ผมกลับมาอยู่บ้าน นี่ไง ผมกลับมาแล้ว จะเอาอะไรอีกครับ”ธีต์ไม่สนเสียงดุ ๆ น

  • การันต์กันธีต์   บทที่ 38 : เป็นแฟนคนจนต้องทนหน่อยน้อง

    “พ่อว่ายังไงนะครับ”ธีต์หันไปเค้นเอาคำตอบจากผู้เป็นพ่อ พลางตวัดสายตาไปมองหญิงสาวอีกคนที่ตอนนี้นั่งก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่แม้แต่จะมีท่าทีตกใจหรือปฏิเสธอะไรออกมา“ได้ยินชัดที่พูดแล้วนี่ ชั้นจะให้แกหมั้นกับหนูแพร”“เหลวไหลสิ้นดี ถ้าเรียกผมกลับมาบ้านเพราะเรื่องนี้ ผมขอตัว”มือ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status