Chapter 4 แอปเปิลอาบยาพิษ

‘ฟินเลย์’ พ่อม่ายรูปร่างสูงโปร่งกำยำ ที่แม้จะย่างเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว แต่ใบหน้ายังคงหล่อสะอาดแทบไม่มีริ้วรอย บางครั้งที่เขาไปส่งไอลาที่โรงเรียน ก็มักจะเรียกปฏิกิริยาเขินอายจากคุณครูสาวหลายคนอยู่เป็นประจำ

เช้าวันต่อมา หลังจากที่เมื่อคืนได้นอนหลับพักผ่อนอย่างเต็มที่ ท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นเย็นสบาย แสงอาทิตย์สาดส่องเหนือผิวน้ำ สร้างความอบอุ่นที่ซ่านลึกถึงหัวใจ

ปรินซ์นั่งดื่มกาแฟอยู่หน้าเต็นท์ของตัวเอง ใกล้กับเศษกองไฟเมื่อคืน พร้อมดื่มด่ำกับธรรมชาติที่สดใสไปด้วย

เวลาสายหน่อย ผู้ร่วมทริปต่างก็เริ่มเก็บข้าวของเตรียมกลับบ้าน แม้จะเป็นเพียงการมาพักสั้นๆ แต่ด้วยบรรยากาศที่ได้สัมผัส ก็นับว่าคุ้มค่ากับการได้มาเยือนในครั้งนี้

ปรินซ์เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย ทางฝั่งของไอลาก็เช่นกันด้วยฝีมือของผู้เป็นพ่อ ก่อนที่เขาจะไปแสดงความมีน้ำใจให้กับสาวข้างเต็นท์ต่อ

“นั่นเธอ...เอล์ซา สเปคเขาละ” ไอลาใช้สายตาชี้ไปยังกลุ่มผู้ร่วมทริปที่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ไกลจากพวกเขานัก

“ขี้เม้าธ์นะเราน่ะ”

“โธ่!! ถึงหนูจะอายุแค่ 14 ปี แต่ก็พอจะรู้จักเรื่องพวกนั้นอยู่หรอก”

“ความรักน่ะนะ ร้ายกาจดุจแอปเปิลอาบยาพิษ ท้าทายให้อยากลิ้มรส แต่พอได้ลองแล้วละก็...แอ้ก!!” เด็กสาวพูดพร้อมแสดงท่าประกอบ เป็นท่าทางคล้ายกับการหลับกลางอากาศ

“ขนาดนั้นเลย” เขาเลิกคิ้วถามกวนๆ

ไอลาเห็นเข้าก็เบะปากก่อนจะยกยิ้มเล็กๆ เธอดูภูมิใจกับสิ่งที่เปรียบเปรยอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ว่านั่นจะจำมาจากที่ไหนสักแห่งก็ตาม ก่อนจะพูดขึ้นต่ออีก

“ยูแวนรุ่นพี่ในโรงเรียน เขาทั้งหล่อและน่ารักมาก แถวยังเล่นรักบี้เก่งสุดๆ” ไอลาพูดด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่ม พร้อมกับโชว์รูปเด็กผู้ชายในชุดนักรักบี้สุดเท่ให้พี่ชายดู

“ชอบเขาว่างั้น?”

“แน่นอนค่ะ และถ้าเทอมนี้เกรดดีขึ้น ไอลาก็ตั้งใจแล้วว่าจะไปบอกชอบเขา”

ปรินซ์เลิกคิ้วพลางเบะปากบ้าง หน้าตาแบบนั้นไม่เชื่อกันสินะ แต่เด็กสาวก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไร ทำเพียงมุบมิบปากล้อเลียน จนพี่ชายต้องหลุดหัวเราะออกมา

“ว่าแต่ตัวเองเถอะ ใครทำอะไรพี่มาบอกหนูได้นะ”

เด็กสาวผมลอนเอ่ย ก่อนจะกัดแอปเปิลสีแดงสดลูกใหญ่เข้าปาก

“คงเผลอกินแอปเปิลอาบยาพิษไปละมั้ง...เกือบตายเลยทีเดียว” ไอลาที่ได้ยินเข้าก็แทบจะคลายชิ้นผลไม้ในปากออกทันที

ก็เธอน่ะเปิดประเด็นเรื่องนี้ออกมาก่อนใครเลยนี่ ไหงมาพะอืดพะอมเองเสียอย่างนั้น

“แต่ก็ไม่ตายนี่คะ” เธอพูดต่อพลางพิจารณาแอปเปิลที่อยู่ในมือเล็กน้อย ก่อนที่สุดท้ายก็ตัดสินใจกัดกินในส่วนที่เหลือต่ออยู่ดี

ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มบางๆ กับคำพูดของเด็กสาว ถ้าหากคิดดีๆ แล้ว ก็จริงอยู่...เขายังไม่ตาย เพียงแค่ตอนนี้กำลังรักษาแผลใจของตัวเองอยู่ก็เท่านั้น

“พ่อเคยบอกว่า บางทีความรักก็เหมือนกับหิมะ”

“ยังไง?”

“วันหนึ่งก็ต้องละลาย...” เธอว่าพลางมองไปยังภูเขาที่เรียงรายอยู่อีกฝั่งของทะเลสาบ ซึ่งตอนนี้ยังพอมีหิมะปกคลุมอยู่บ้างประปราย

“เจ้าบทเจ้ากลอนจริงๆ นะเรา” ปรินซ์เอ่ยชม พร้อมกันลูบศีรษะน้องสาวอย่างเอ็นดู

การได้มาพบกับไอลาและฟินเลย์ในครั้งนี้ ทำให้เขามีช่วงเวลาที่ลืมความเจ็บปวดไปได้บ้าง แม้จะเพียงชั่วขณะก็ตาม แต่มันก็ทำให้เขาได้รู้ว่า

ในวันที่แย่ที่สุด เขาก็ยังไม่ลืมวิธีที่จะยิ้มและหัวเราะได้อยู่ดี

สองพี่น้องต่างวัยคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ฟินเลย์ก็เดินกลับมาพอดี เพื่อจัดเตรียมข้าวของอันหนักอึ้งไปยังจุดรวมพล

“ขี้โม้อะไรให้ปรินซ์ฟังหรือเปล่าไอลา” ฟินเลย์ว่าในขณะที่กำลังกระชับกระเป๋าเป้ใบใหญ่ขึ้นหลัง

“เปล่านะคะ แค่กำลังปลอบใจที่เจ้าชายก็อกหักเป็น”

“เจ้าชายก็คนนี่” ปรินซ์เอ่ย พร้อมกับในมือก็ตรวจเช็กความเรียบร้อยของสัมภาระไปด้วย

“งั้นไว้รอโตอีกสัก 10 ปี ไอลาจะมาเป็นแฟนพี่เอง”

สองหนุ่มถึงกับหัวเราะลั่นออกมา ทำให้รอยยิ้มเล็กๆ จางหายในทันใด มันน่าตลกตรงไหนกัน? ออกจะจริงจังนะ

ก็เธอน่ะ...เข้าใจเรื่องความรักอยู่พอตัวเลยนี่

“แก่แดดนักนะเรา” คนเป็นพ่อเอ่ย พร้อมกับยกกระเป๋าเป้ใบเล็กของเธอสวมให้ที่หลัง

“อย่าลืมเล่าเรื่องรุ่นพี่คนนั้นให้เขาฟังด้วยนะ” พี่ชายจอมกวนเอนตัวเข้ามาแกล้งกระซิบ

แต่น้ำเสียงนั่นมันไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย จนไอลาเผลอทำตัวหลุกหลิกอย่างห้ามไม่อยู่

“…”

ฟินเลย์เลิกคิ้วมองลูกสาวด้วยแววตาจับผิด แต่ท่าทางนั้นกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู มากกว่าความตั้งใจจะก่นดุใดๆ

ไอลาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเปลี่ยนสายตาไปถลึงใส่คนขี้แกล้งอย่างมันเขี้ยว

“ไม่มีอะไรสักหน่อย ว่าแต่...จะไปเจอเธออีกไหมคะ?” เด็กสาวปฏิเสธเสียงเรียบอย่างไร้พิรุธ ก่อนจะเอ่ยถามคนเป็นพ่อแทน เพื่อเปลี่ยนเรื่องไปเสียเลย แสบจริงๆ

“...แล้วลูกคิดว่าไง?”

เมื่อรู้ว่าลูกไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น แต่กลับกำลังสนใจเรื่องของตนมากกว่า เขาในฐานะพ่อ ก็ไม่อาจเมินเฉยได้

“เธอสวยนะคะ และไอลาตามใจพ่อ” ไอลาเอ่ยอย่างอ่อนโยนด้วยแววตาจริงจัง

ไม่ว่าพ่อของเธอจะกำลังคบหากับใคร เธอก็ไม่เคยขัดข้องเลย เพียงแต่ไม่ว่าจะกี่คนต่อกี่คนที่ผ่านเข้ามา ก็ยังไม่มีใครที่กลายเป็นตัวจริงของเขาเลยสักคน

“ไว้รอเจอเธออีกทีทริปหน้าแล้วกัน...นายด้วยนะปรินซ์ ไว้เจอกันอีก” เขาว่าทิ้งท้าย ก่อนที่ทริปนี้จะจบลงและเต็มไปด้วยความสุข

@บ้านปรินซ์

หลายวันต่อมา หลังจากกลับจากทริป สภาพจิตใจของปรินซ์ก็ค่อยๆ ดีขึ้น เขาเริ่มเปิดรับความสุขให้เข้ามาแทนที่ความทรงจำแย่ๆ มากขึ้น

เพลงเศร้าที่เคยฟัง ถูกแทนที่ด้วยบทเพลงสบายๆ ผ่อนคลาย ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลากลับคืนมา หลังจากจัดการกับตัวเองชุดใหญ่

อาหารหลายอย่างถูกวางลงบนโต๊ะ ราวกับรอแขกหลายคน ทั้งที่ความเป็นจริงยังคงมีเพียงแค่ตัวเขา

ความรู้สึกหมองหม่นในใจค่อยๆ คลายไป แต่กลับก่อเกิดความรู้สึกโดดเดี่ยวบางอย่างในใจขึ้นมาแทน...ความเหงาไงล่ะ

มือหนายกถ้วยชาเอิร์ลเกรย์ร้อนขึ้นจิบ ปล่อยให้ความอบอุ่นจากคาเฟอีนบางๆ ซึมเข้าร่างกายช้าๆ และกวาดสายตาไปรอบๆ ห้อง เห็นโต๊ะและของใช้เรียงเป็นระเบียบ ก็ยิ้มนิดๆ ให้กับตัวเอง

ถึงแม้ว่าจะเหงา...แต่เขาก็ยังพอมีความสุขเล็กๆ ได้นี่นะ

หรือว่าที่จริงแล้ว คำพูดของเป็นหนึ่งก็น่าคิด บ้านอาจเป็นที่ที่คู่ควรกับเขามากที่สุดในเวลาแบบนี้ ถึงจะยังมีความคิดที่ว่า ตัวเองไม่เหลือใครอยู่บ้างก็เถอะ

แต่อย่างน้อยก็ยังมีเป็นหนึ่ง น้องชายที่พร้อมจะอ้าแขนต้อนรับเขาตลอด และก็ยังคงรอพี่ชายอย่างเขาอยู่เสมอ...ที่บ้าน