Chapter 8 แก๊งเด็กชาย

เช้าวันจันทร์เดิมๆ ที่เพิ่มเติมคือ วันนี้ออฟฟิศดูครึกครื้นเป็นพิเศษ อาจเพราะมีข่าวแว่วมาว่า แผนกไอทีจะมี CTO คนใหม่เข้ามา หลายเสียงจึงพากันพูดไปต่างๆ นานาถึงเขาคนนั้น...

จะเป็นคนแบบไหนกัน?

เนื่องด้วย CTO คนเก่าเป็นคนเจ้าระเบียบขั้นสุด งานทุกอย่างที่ผ่านออกไป ต้องเป๊ะและตรงตามมาตรฐานแทบทุกกระเบียดนิ้ว จนบางครั้งก็ออกจะเกินไปหน่อยด้วยซ้ำ แถมเขายังขึ้นชื่อเรื่องความดุ จนพนักงานรุ่นใหม่ๆ ต่างพากันเกร็งไปทั้งแผนก

ก็ได้แต่หวังว่า...คุณหัวหน้าแผนกคนใหม่ จะเข้ากับพวกเราชาวไอทีได้ดีกว่าที่ผ่านมานะ

“อย่างที่ทราบกันดีนะคะว่า พี่อิทธิ CTO คนเดิม ได้เกษียณตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นทางบริษัทจึงมีความยินดีเป็นอย่างมาก ที่จะต้อนรับ CTO คนใหม่เข้ามา รับหน้าที่ดูแลแผนกไอทีของเราต่อจากนี้ค่ะ”

“ขอต้อนรับ คุณศศิน เพชรวงศ์รุ่งเรืองค่ะ”

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงจากผู้เข้าร่วมประชุม ถึงแม้การต้อนรับครั้งนี้จะไม่ใช่สิ่งที่ CTO คนใหม่อยากให้เอิกเกริกเท่าไร แต่ในที่ประชุมนั้นก็ยังมีหัวหน้าทีมของแต่ละทีม มาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างครบถ้วน

“แนะนำตัวหน่อยสิ” เลขาจอยกระซิบกระซาบบอก หลังจากที่เสียงปรบมือเงียบลง

ชายหนุ่มมีท่าทีประหม่านิดหน่อย แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องยืนอยู่ต่อหน้าผู้คนจำนวนมากก็ตาม เขากระแอมเบาๆ เพื่อเรียกสมาธิ ก่อนเอ่ยแนะนำตัวออกไป

“สวัสดีครับ ผมศศินหรือจะเรียกปรินซ์ก็ได้ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ร่างสูงก้มโค้งตัว พลางยกมือไหว้สวัสดีอย่างนอบน้อม

ถ้าจะให้เทียบอายุจากเหล่าหัวหน้าทีมส่วนมากแล้วละก็ เขาก็ยังดูเด็กกว่าหลายท่านอยู่พอสมควร

หลังจากกลับมาจากต่างประเทศ เป็นหนึ่งเสนอให้ปรินซ์มาช่วยงานที่บริษัท ซึ่งตำแหน่งนี้ไม่ได้ได้มาง่ายๆ ด้วยเส้นสายแต่อย่างใด หากแต่ผ่านการสัมภาษณ์อย่างถูกต้องตามขั้นตอนแล้วจากบอร์ดบริหาร

เพราะถ้าได้มาง่ายๆ แล้วต้องถูกพูดลับหลังในทางที่ไม่ดี คงไม่มีใครชอบใจแน่ๆ โดยเฉพาะเมื่อเขาเป็นทายาทอีกคน

แต่ใครจะรู้ล่ะ...นั่นก็คงเป็นอีกเรื่อง

“ปรินซ์ ที่แปลว่าเจ้าชายน่ะเหรอครับ?” คุณพัฒน์ หนึ่งในหัวหน้าทีมเอ่ยถามขึ้น

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงพยักหน้าให้พร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร

แต่แววตาคนตั้งคำถาม ดูจะไม่ค่อยมั่นใจในตัว CTO คนใหม่คนนี้เท่าไรนัก หากดูอายุแล้วก็ยังถือว่ามีประสบการณ์น้อย จะรับมือกับงานหนักๆ ได้จริงหรือ?

ถ้าถามว่า “CTO” (Chief Technology Officer)คืออะไร ก็จะสามารถอธิบายได้ง่ายๆ เลยก็คือ ประธานแผนกฝ่ายไอที หรือหัวหน้าแผนกนั่นแหละ ซึ่งหน้าที่หลักๆ ก็จะเป็น ดูแลภาพรวมทั้งหมดของงานเทคโนโลยีในบริษัท ตั้งแต่ระบบภายใน ไปจนถึงโปรเจกต์ที่ทีมต่างๆ กำลังดำเนินอยู่

พูดให้ง่ายอีกทีก็คือ เขาต้องเป็นคนที่เข้าใจทั้ง ‘เทคโนโลยี’ และ ‘คนทำงาน’ ไปพร้อมกัน

และนั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...

เสียงกระซิบกระซาบระหว่างพนักงานในห้องประชุมนั้น ยังคงดังอยู่เป็นระยะ ทุกคนกำลังแลกเปลี่ยนความเห็นเกี่ยวกับ CTO คนใหม่กันอย่างคึกคัก

แววตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อมั่น สบเข้ากับเขาอยู่บ้าง ก่อนจะหันไปพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานต่อ แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกประหม่าเหมือนในช่วงแรกเลย

ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกท้าทายและตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

“หน้าตายังเด็กอยู่เลย งานที่นี่ค่อนข้างกดดันนะครับ”

“เราต้องเด็ดขาดเข้าไว้ เด็กสมัยนี้ควบคุมยาก”

“อายุเท่าไรแล้วคะเนี่ย แต่ก็หล่อใช่เล่นเลย มีแฟนหรือยังคะ?”

หลายคำถามถูกยิงมารัวๆ จนปรินซ์ไม่รู้จะเริ่มตอบคำถามไหนก่อนดี

“ดูทุกคนจะยังกังวลกันอยู่นะครับ แต่เชื่อเถอะ เพราะผมจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด สุดความสามารถของผมที่มีเลย”

ปรินซ์ตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจังและสุขุม

สายตาของเขาสื่อถึงความมุ่งมั่นอย่างชัดเจน

“จอยว่าเราไม่ควรตัดสินใคร เพียงแค่เรื่องอายุนะคะ ถ้ายังเคลือบแคลงใจอยู่ ลองเอาท่านรองประธานของเรามาเป็นตัวอย่างก็ได้ และจอยรับประกันเลยค่ะว่า คุณปรินซ์เก่งกว่าที่ทุกคนคิดแน่นอน”

“วันนี้พวกคุณอาจจะยังไม่เชื่อใจในตัวผมก็ไม่เป็นไรครับ แต่ถึงอย่างนั้น...ผมก็เข้ามาอย่างถูกต้อง ผ่านกระบวนการทดสอบความสามารถอย่างครบถ้วนแล้ว ดังนั้นอย่าเพิ่งกังวลอะไรไปก่อนเลย ขอให้เชื่อมั่น และเวลาจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นเอง ขอบคุณครับ”

และนี่คงเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในชีวิตของเขา ที่เคยพูดออกมาแล้วก็เป็นได้

@Little Drip

ร้านกาแฟเล็กๆ ใต้ตึก ที่เป็นเหมือนมุมหลบภัยของทุกคนในทีม วันนี้พวกกระต่ายและแก๊งเด็กชาย พากันมาหาอะไรดื่มสักหน่อยในช่วงพักกลางวัน กลิ่นหอมของกาแฟลอยเตะจมูก เย้ายวนชวนให้ดื่มด่ำ

“พี่สั่งให้แล้ว รอแป๊บนะ” กระต่ายว่า ก่อนจะหย่อนก้นลงนั่งด้วยกันที่โซฟา

“พี่สาวของพวกเรานี่ใจดีตลอดเลย”

“นั่นสินะ เหล้าก็เลี้ยง กาแฟก็ยังเลี้ยงอีกนะครับเนี่ย”

คำพูดเยินยอชวนให้มุมปากได้รูปเผยยิ้มเล็กๆ ออกมา เธอมักจะอารมณ์ดีอยู่เสมอ เมื่ออยู่กับแก๊งเด็กชายแบบนี้

“นี่!! เห็นข่าว CTO คนใหม่หรือยัง มีใครเคยเจอแล้วบ้างไหม?” แฝดคนพี่พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“พี่ยังไม่เคยเจอนะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เข้าประชุมด้วย มัวแต่เคลียร์งาน”

“โอ๊ย!! ให้เจ๊คนนั้นเขาทำหน้าที่บ้างเถอะครับ พี่กระต่ายก็พักบ้าง” จินหัวเราะแห้งๆ กับคำพูดตัวเองหลังพูดจบ จนโดนมือเล็กจากพี่สาวตีเข้าเบาๆ ที่แขน

“เห็นว่าเขาปรับเปลี่ยนระบบการทำงานของพวกเราหลายอย่างเลย พวกหัวหน้าก็พากันบ่นใหญ่โต”

“ยังไงบ้างเหรอ? นี่พี่ตกข่าวสุดๆ ไปเลยนะเนี่ย” เธอว่าพร้อมกับจัดแจงแก้วกาแฟให้แต่ละคน หลังจากที่เด็กในร้านยกมาเสิร์ฟ

“ก็...ลดพวกการประชุมที่ไม่ค่อยจำเป็นออกไป เช่นพวกการอัปเดตงานในทุกเช้า” เก้าเอ่ยต่อ

“เห็นว่าปรับเหลือแค่สองวัน จันทร์กับศุกร์ใช่ไหม?” กายแฝดผู้น้องเอ่ยสมทบ

“ใช่แล้ว!! และหน้าที่การอัปเดตความคืบหน้าของทีม ก็จะเป็นของหัวหน้าโดยตรง สบายแล้วนะครับพี่กระต่าย”

เมื่อได้ยินแบบนี้จากจิน พวกแก๊งเด็กชายก็พากันหลุดหัวเราะชอบใจออกมา เพราะมันควรจะเป็นแบบนั้นมาตลอดน่ะสิ จนพี่สาวต้องส่งสายดุปรามเอาไว้ทันที

“ก็ดีออกนะครับดูชิลดี จะได้เอาเวลาไปทำงานบ้าง มัวแต่มาประชุมจุกจิก พวกผมแทบไม่ได้งาน” เจ้าแฝดว่า พร้อมกับอีกแฝดที่พยักพเยิดตามอย่างเห็นด้วย

“ดีแล้ว พี่กระต่ายจะได้เหนื่อยน้อยลงบ้างไงครับ” จินยิ้มบางๆ ก่อนจะยกแก้วกาแฟร้อนขึ้นจิบ

“ว่าแต่เย็นนี้ เรานัดกันใช่ไหมนะ?” กายเอ่ยบ้าง หลังจากดื่มชาไทยเย็นไป เขาไม่ใช่สายกาแฟเท่าไร จะถนัดเป็นพวกชามากกว่า

“อืม...ไว้ไปเจอกันที่ร้านนะ มีสาวจะแนะนำให้รู้จักด้วย” กระต่ายยกยิ้มอย่างมีเลศนัย ทำเอาทุกคนต่างแสดงท่าทางตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“โห!! พูดงี้ พวกผมขอเลิกงานเลยแล้วกันครับ”

ประโยคเมื่อครู่ของเก้า ทำเอาทุกคนต่างหลุดหัวเราะลั่นออกมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะรีบไปไหน เพราะนี่เพิ่งบ่ายโมงครึ่งเองนะ

ช่วงเย็นหลังเลิกงาน ทุกคนต่างพากันกลับไปเตรียมตัวสำหรับนัดในตอนเย็นนี้ กระต่ายกะว่าจะมุ่งตรงไปที่ร้านเลย วันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจากการหักโหมทำงาน  อีกทั้งยังมีเรื่องราวหลายอย่างวนเวียนอยู่ในหัว ที่เธอพยายามจะสลัดมันออกแล้ว แต่เหมือนจะไม่ได้ผลเลย

ขณะที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นเลขาจอยเข้า มือเล็กยกขึ้นเล็กน้อยหมายจะทักทาย แต่ทว่าตอนนั้น ดูท่าพี่สาวจะยังไม่สะดวกเท่าไรนัก

ภาพที่เห็นคือ เธอกำลังเดินพูดคุยอยู่กับชายหนุ่มร่างสูง บุคลิกดีคนหนึ่ง กระต่ายมั่นใจว่านั่นไม่ใช่แฟนของจอยแน่ แต่เขาคือใครกัน?

ยิ่งจากที่เห็นใบหน้าคมคายแบบนั้น ดูคุ้นตาเหลือเกิน ถึงแม้จะเห็นแค่เพียงจากด้านข้างก็เถอะ แต่สุดท้ายก็ยังไม่แน่ใจอยู่ดีนั่นแหละ

ครืด~ครืด~

ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลถึงชายหนุ่มคนนั้น อุปกรณ์สื่อสารในมือก็สั่นรัว จนเธอต้องหลุดออกจากภวังค์

หน้าจอมือถือแสดงรายชื่อจากปลายสายที่คุ้นเคย เธอถอนหายใจเล็กน้อย เพื่อทิ้งเรื่องกวนใจนั้นไปก่อน พร้อมกับกดรับสาย

[ไปรอที่ร้านเลยนะคะ เดี๋ยวหนูตามไป]

“โอเค รีบมานะ”

[จะรีบไปเลยนะคะ คิดถึงพี่สาวจะแย่แล้ว]

เสียงสดใสจากสาวปริศนา ดูแล้วเธอต้องเป็นคนที่สนิทสนมกับกระต่ายพอสมควรแน่ๆ สังเกตได้จากน้ำเสียงที่โต้ตอบกัน