Chapter 3 ฮีล

@สนามบินประเทศไทย

โถงขนาดมหึมากว้างสุดลูกหูลูกตา ผู้โดยสารทั้งในประเทศและต่างประเทศ ต่างกำลังเร่งฝีเท้าเดินสวนกันไปมา บ้างลากกระเป๋าเดินทาง และบ้างก็ยืนดูตารางเที่ยวบินที่เปลี่ยนตัวอักษรไปเรื่อยๆ บนจอขนาดใหญ่

“ให้ผมไปส่งคุณไหม?”

“อุ๊ย!! ไม่เป็นไรค่ะ พอดีฉันเรียกรถแล้ว บอสรีบ กลับไปพักผ่อนเถอะนะคะ เดินทางมาเหนื่อยๆ”

เลขาสาวรีบปฏิเสธทันควัน หลังจากที่ทั้งคู่เดินทางกลับมาถึงประเทศไทยโดยสวัสดิภาพ

“ครับคุณกระต่าย” เขาว่าด้วยสีหน้าที่ดูเจ้าเล่ห์ชอบกล ก่อนจะก้าวขาเข้าไปประชิดตัวเธอและกระซิบบางอย่าง

“แล้วก็...ถ้าอยู่กันแบบนี้ จะเรียกเป็นหนึ่งเฉยๆ ก็ได้นะ ผมไม่ติด” หญิงสาวเบิกตากว้าง ตกใจกับคำพูดของคนเป็นบอสเมื่อครู่

แล้วใครจะกล้ากันล่ะ? เงินเดือนยังต้องกินต้องใช้นะ

เมื่อเห็นว่าเลขาสาวนิ่งไป เขาจึงเอ่ยแบบติดตลกอีกครั้ง เพื่อไม่ให้เธอตกใจไปมากกว่านี้

“เผื่อจะได้ดูสนิทกันบ้างไงครับ ผมน่ะอายุน้อยกว่าคุณตั้งปีหนึ่งเลยนะ”

อึ้งแรกยังไม่หาย อึ้งสองก็ตามมา แต่ครั้งนี้ทำเอาหญิงสาวถึงกลับมองบน ก็บอสสุดหล่อของเธอน่ะ มักจะอารมณ์ดีแบบนี้อยู่เสมอ เขาจึงเป็นที่รักของพนักงานทุกคนในออฟฟิศ ถึงแม้ว่าความรักส่วนใหญ่จะมาจากสาวๆ ก็เถอะ

เรื่องความเจ้าชู้ก็น่าจะพอตัวอยู่ ดูทำสายตาเข้าสิ!! แพรวพราวใช่เล่น แต่มันคงใช้ไม่ได้ผลอะไรกับคนอย่างเธอหรอกนะ

‘กระต่าย’ หรือ นิรนารา กิจเจริญจิตร

หญิงสาวตัวเล็กผิวขาว ผมยาวลอนหนาราวกับมีฟาร์มผมส่วนตัว รูปร่างบอบบางกะทัดรัด จมูกโด่งเชิดเป็นสัน และใช่...สิ่งนั้นคุณหมอให้มา แต่ยังคงความเป็นธรรมชาติ หากไม่ได้สังเกตดูอย่างเจาะจง ซึ่งมันรับกับใบหน้าน่ารัก พร้อมด้วยดวงตากลมโตสดใสเป็นอย่างดี

เธอเป็นพนักงานในบริษัทซอฟต์แวร์ของเป็นหนึ่ง และที่ต้องมารับหน้าที่เลขาชั่วคราวในครั้งนี้ ก็เนื่องจากคุณจอยเลขาส่วนตัวของบอส ป่วยเป็นไข้หวัดก่อนวันที่จะเดินทางไปคุยงานกับลูกค้า

จากที่คิดพิจารณาอย่างถ้วนถี่แล้ว คุณจอยจึงได้มอบหมายหน้าที่สำคัญนี้ให้เธอ เพราะเชื่อว่าจะไม่มีใครเหมาะสมไปกว่ากระต่ายน้อยคนนี้อีกแล้ว

ถามว่าทำไมน่ะเหรอ? เหตุผลก็คือ เธอทำงานอยู่องค์กรนี้มานาน ทั้งเก่งและรอบรู้ คุณจอยก็เลยไว้ใจให้ไปเป็นตัวแทนในนัดสำคัญครั้งนี้

@บ้านปรินซ์

หลังจากเป็นหนึ่งบินกลับไทยไป บรรยากาศในบ้านของปรินซ์ ก็หวนคืนกลับสู่ความเงียบงันเช่นเดิม

ชายหนุ่มยังคงใช้ชีวิตอย่างว่างเปล่า ราวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่อาจเลือนหายไปจากใจได้ แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน ถึงจะสามารถกลับมายิ้มได้เหมือนเดิมอีกครั้ง

เขานอนนิ่งมองเพดานอย่างไร้จุดหมาย แต่ละวันกว่าจะผ่านพ้นไปช่างยาวนานเหลือเกิน จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

รายชื่อบนหน้าจอทำปรินซ์ประหลาดใจนิดหน่อย แต่ก็พอสร้างรอยยิ้มเล็กๆ ขึ้นได้บ้าง เขาพิจารณาอยู่ไม่นานก็กดรับสาย

“พี่ปรินซ์ไปเที่ยวกัน!!”

กระเป๋าเป้ใบใหญ่ ถูกบรรจุไปด้วยอุปกรณ์ที่จำเป็นเช่น เต็นท์ แผ่นรองนอน อุปกรณ์ทำอาหาร รวมถึงเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ

มือหนาเก็บข้าวของลงกระเป๋าอย่างเรียบร้อย ซึ่งที่เที่ยวที่ว่าก็คงหนีไม่พ้นการเดินทางขึ้นเขาลงห้วยสินะ เขากระชับกระเป๋าใบใหญ่ขึ้นหลัง ก่อนจะเดินทางออกไปด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

บางครั้งการออกจากห้องบ้าง มันก็อาจจะไม่ได้แย่นัก อย่างน้อยเพื่อนร่วมทางก็คงพอจะช่วยให้เขาลืมช่วงเวลาแย่ๆ ได้บ้างละนะ

รถรับส่งพาเขามาที่จุดรวมพล เพื่อนร่วมทริป หลายคนเริ่มเดินทางมากันแล้ว ทุกคนต่างแบกกระเป๋าใบใหญ่ที่ดูหนักอึ้ง หนทางข้างหน้าดูลำบากมิใช่น้อยเลย ไม่เข้าใจจริงๆ ว่า ทำไมพวกเขาถึงยอมลำบากกันขนาดนี้

“พี่ปรินซ์!!”

เสียงเด็กผู้หญิงเรียกเขามาแต่ไกล เธอโบกไม้โบกมือให้ก่อนจะวิ่งมาสวมกอดคนตรงหน้าอย่างคุ้นเคย

“สูงขึ้นนะ” เขาเอ่ยชมพลางลูบศีรษะเบาๆ อย่างเอ็นดู

“ตายแล้ว!! ใครกลืนร่างเจ้าชายสุดหล่อของไอลาไปเนี่ย หน้าตาดูไม่ได้เลย”

เด็กสาวเอ่ยเสียงสูง จนปรินซ์นึกขึ้นได้ว่า เขายังไม่ได้จัดการกับผมเผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยเลย รวมถึงหนวดเคราที่ยาวรุงรังนั่นอีก

“ลืมน่ะ”

เธอไม่มีความเห็นใดต่อได้เลย นอกจากส่ายหน้าและมองบนอย่างเอือมๆ

‘ไอลา’ เด็กสาววัย 14 ปี ลูกสาวของฟินเลย์เพื่อนร่วมทริปของปรินซ์ ฟินเลย์เป็นพ่อม่ายที่อายุมากกว่าเขา 4-5 ปีเห็นจะได้ หรืออาจมากกว่านั้น

ทั้งคู่เคยได้ร่วมทริปเดินป่ากางเต็นท์ด้วยกันอยู่หลายครั้ง และทุกครั้งฟินเลย์จะพาลูกสาวมาด้วยก็คือไอลา เด็กสาวผมหยักศกสีแดง ตากลมโตสีฟ้า และแก้มยุ้ยน่าหยิกคนนี้นี่แหละ

ลมเย็นพัดผ่านอย่างแผ่วเบา แสงอ่อนยามเย็นสะท้อนลงบนผิวน้ำของทะเลสาบตรงหน้า เกิดเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม รอบด้านเป็นภูเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ

ชายหนุ่มยืนมองวิวด้านหน้า บรรยากาศเงียบสงบและเย็นสบาย หวังว่าสิ่งเหล่านี้ จะช่วยเยียวยาหัวใจของเขาให้ดีขึ้นได้บ้าง

“พี่ปรินซ์มาทานอาหารเย็นกัน”

ไอลาตะโกนเรียกพี่ชายที่ยืนเหม่อลอยอยู่ พลางกวักมือเรียกให้มานั่งรวมกันที่รอบกองไฟ

บาร์บีคิวจำนวนมากกำลังถูกย่าง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว มีจำนวนหนึ่งแล้วในถาดสเตนเลส ฟินเลย์ หยิบถาดนั้นส่งให้ปรินซ์กับไอลา ก่อนจะมานั่งร่วมด้วยที่รอบกองไฟนี้

“นายสบายดีใช่ไหม?” ชายร่างกำยำเอ่ยถามพลางกัดชิ้นบาร์บีคิวคำโตไปด้วย

“สบายดีสิ”

“โกหก!! สภาพแบบนี้ เพิ่งโดนสาวทิ้งมาชัวร์” เด็กสาวว่าอย่างไม่ได้คิดอะไรกับสิ่งที่เพิ่งพูดออกไป ก่อนจะกัดกินบาร์บีคิวด้วยท่าทางไร้เดียงสา

ปรินซ์นิ่งไปครู่หนึ่งราวกับติดสตั๊นจากคำพูดนั้น แต่ก็จริงทุกอย่างนั่นแหละ

ทั้งเรื่องโกหก...และโดนทิ้ง

“รู้มากนักนะเรา”

ชายหนุ่มเอ่ยแซวน้องสาว ก่อนจะแกล้งผลักศีรษะเธอเบาๆ จนเส้นผมเลอะซอสบาร์บีคิวไปหมด

“พักผ่อนเยอะๆ ชาร์จแบตตัวเองให้เต็มที่ แล้วก้าวเดินหน้าต่อไป”

คำพูดปลอบใจจากฟินเลย์ ไม่ได้ดูสวยหรูอะไร เขาว่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมาของตนเอง คนเรามี พบพรากจากลา ล้วนเป็นเรื่องปกติในโลกใบนี้

ชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มจางๆ เชิงขอบคุณให้ฟินเลย์  เขาเองก็ยกมือขึ้นตบบ่าเบาๆ ให้กำลังใจกลับมาเช่นกัน

ทุกคนนั่งทานอาหารเย็นกันจนอิ่ม และพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันต่ออีกนิดหน่อย จากนั้นฟินเลย์ก็ขอตัวแยกออกไปหาเพื่อนร่วมทริปกลุ่มข้างๆ ก่อนที่จะไม่ลืมฝากลูกสาวของตนไว้กับปรินซ์ก่อน

“อีกแป๊บก็เข้านอนได้แล้วนะไอลา”

“อย่าห่วงเลยค่ะ หนูโตแล้วนะ” เด็กสาวเอ่ยพลางจัดแต่งทรงผมไปด้วย หลังจากถูกขยี้จนไม่เป็นทรงจากผู้เป็นพ่อ

ฟินเลย์หัวเราะชอบใจและพยักหน้าให้ปรินซ์ ก็ลูกสาวตัวแสบของเขาน่ะ รู้ใจเขาที่สุดอยู่แล้ว ทั้งเป็นเด็กดีมาตลอด และไม่เคยมีเรื่องให้ต้องคอยห่วงเลยสักนิด

“นายต้องเจอคนดีๆ อีกเป็นแน่ ผู้หญิงน่ะ...หาได้ไม่ยากนักหรอก” ร่างสูงเดินไปกระซิบพร้อมตบไหล่ และสิ่งนั้นก็พอทำให้เขาได้เผยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะออกมาได้บ้าง

พอแผ่นหลังของผู้เป็นพ่อหายลับไป ลูกสาวตัวแสบก็เปิดประเด็นเม้าธ์ขึ้นมาทันที…