Chapter 5 กระต่ายน้อย

@บริษัทซอฟต์แวร์แห่งหนึ่ง

บรรยากาศที่ตึงเครียด และเต็มไปด้วยเสียงถกเถียงกันในยามเช้า ห้องประชุมที่เคยเก็บเสียง กลับมีความดังเล็ดลอดออกมาเป็นระยะ ท่าทางด้านในจะมีการประชุมที่ดุเดือดอยู่พอสมควร

“งานของคุณขวัญ พี่ขอภายในวันศุกร์นี้นะคะ” เสียงลันตาผู้เป็นหัวหน้าทีมเอ่ยขึ้น

ที่ผ่านมาเธอดูไม่ค่อยให้ความสำคัญกับงานนี้เท่าไร ไหงวันนี้มาตามงานกันได้ล่ะ แถมยังมาพูดปุบปับอีก

“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ ผมเพิ่งเริ่มไปยังไม่ถึงครึ่งเลย”

‘เก้า’ รีบแย้งขึ้นทันทีอย่างหงุดหงิด เพราะมันดูออกจะกะทันหันเกินไปหน่อยไหม? และเขาก็คือหนึ่งในดีเวลลอปเปอร์ฝีมือดีของทีม

“พวกผมเข้าใจว่า อีกสองเดือนข้างหน้าเลยไม่ใช่เหรอครับ?” ดีเวลลอปเปอร์อีกหนึ่งหนุ่มเอ่ยสมทบ เขาคือ ‘กาย’ แฝดผู้น้องของเก้า

ชายหนุ่ม 2 คน ผู้ที่มีใบหน้าหล่อคม ขี้เล่น และสดใส ความโดดเด่นนี้ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องของหน้าตา แต่ยังรวมถึงลักษณะนิสัยด้วย

ทั้งหมดนั้นเหมือนกันเป๊ะๆ ราวกับแฝดและยากต่อการแยกออก

ก็พวกเขาเป็นแฝดกันจริงๆ นี่...

“เดี๋ยวใจเย็นๆ ก่อนนะพวกนาย”

กระต่ายเห็นท่าไม่ดีนัก จึงรีบเข้าห้ามปรามสองหนุ่มทันที เธอมักจะรับหน้าที่ไกล่เกลี่ยอยู่เสมอ ก็เจ้าเด็กพวกนี้น่ะสิ ปากร้ายกันใช่เล่น พี่ลันตาเธอเป็นหัวหน้าแท้ๆ

“พี่ลันตาคะ แน่ใจหรือเปล่า?” เธอถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เพราะหากเป็นเรื่องจริง นั่นอาจหมายถึงทีมของเรากำลังตกอยู่ในอันตรายก็เป็นได้

ฝ่ายหัวหน้าสาวไม่ได้ตอบอะไร เธอทำทีเป็นไม่สนใจไยดี อาจเพราะมั่นใจกับสิ่งที่ตนเองรู้มา

และคงคิดว่าเธอทำถูกต้องแล้ว...ในฐานะหัวหน้า

“งั้นทุกคนรอสักครู่ กระต่ายขอคอนเฟิร์มกับคุณขวัญก่อน”

เป็นกระต่ายเองที่ต้องตัดสินใจไปสืบหาความจริง เธอคว้ามือถือส่วนตัว และรีบออกไปต่อสายหาลูกค้าคนสำคัญนั้นทันที

“ทันก็บ้าแล้ว ประสาทแน่ๆ”

เสียงนุ่มทุ้มจากดีเวลลอปเปอร์อีกหนึ่งคน ที่ปกติแล้วน้ำเสียงของเขาจะนุ่มนวลชวนฟัง แต่วันนี้กลับรู้สึกชวนให้ขนลุกอย่างบอกไม่ถูก เขาว่าแซะคุณหัวหน้าตรงๆ อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไร

“นี่นายกำลังว่าพี่เหรอจิน?”

ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร เขาเพียงเบ้ปากและยักไหล่กวนๆ ใส่เธออย่างไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน

‘จิน’ ก็เป็นอีกหนึ่งในแก๊งดีเวลลอปเปอร์ ที่ปกติจะเป็นคนสุขุมใจเย็น น้อยครั้งที่เขาจะปากร้าย นั่นคงเพราะเหลืออดแล้วจริงๆ

บริษัทแห่งนี้จะมีทีมใหญ่ๆ อยู่ราวหกทีม และทีมพวกเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น หน้าที่หลักๆ ของทีมก็คือ รับโปรเจกต์มาแล้วดำเนินให้เสร็จสิ้น ภายในระยะเวลาที่กำหนด

สมาชิกในทีมจะประกอบไปด้วย ‘กระต่าย’ หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว (หากไม่นับรวมพี่ลันตา หัวหน้าทีม) รวมถึง 'จิน' 'เก้า' และ 'กาย' ซึ่งทุกคนต่างเป็นดีเวลลอปเปอร์เหมือนกันทั้งหมด

หากถามว่า “ดีเวลลอปเปอร์” (Developer) คืออะไร อธิบายง่ายๆ เลยก็คือ โปรแกรมเมอร์ดีๆ ท่านหนึ่งนี่แหละ หรือถ้าให้ฟังดูเป็นทางการหน่อย ก็จะหมายถึง “ผู้พัฒนาระบบด้วยการเขียนโปรแกรม” ไม่ว่าจะเป็นระบบหลังบ้าน เว็บไซต์หรือแอปพลิเคชันก็ตาม

5 นาทีต่อมา ในห้องประชุมที่กำลังมาคุไปด้วยแรงตึงเครียด ก็ผ่อนเบาลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อใบหน้าของหญิงสาวที่เพิ่งเปิดประตูกลับเข้ามา มีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น คงเป็นข่าวดีสินะ

“คุณขวัญบอกว่า ตามที่ตกลงคืออีกสองเดือน...โล่งอกไปทีนะคะ” เธอเอ่ยด้วยความกระหืดกระหอบเล็กน้อย

“เกือบแล้วไอ้แฝดเอ๊ย!!” เก้าและกายก็โล่งใจอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน ก่อนที่ทั้งสองจะแปะมือกัน

ลันตาเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อ ก่อนจะหลุบตาลงด้วยความลังเลใจ

“คือ...พี่น่าจะจำผิดจริงๆ” เธอเอ่ยเสียงอ่อน

“ก็วันนั้นน้องกระต่ายดันมาลาป่วยนี่ พี่เลยต้องเข้าประชุมคนเดียวทั้งวัน เบลอไปหมดแล้วเนี่ย”

แต่จากนั้นน้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนเป็นกระแนะกระแหนแทน นั่นเจ้าตัวดูไม่ได้รู้สึกผิดเท่าไรเลยสินะ แถมยังโยนความผิดให้กระต่ายเสียดื้อๆ

จนตอนนี้แก๊งเด็กชายถึงกับลุกขึ้นยืน และแสดงสีหน้าดุดันกันทุกคน ราวกับพร้อมจะเอาเรื่องคนไม่รับผิดชอบตรงนี้เสียให้ได้

“ก็มันเป็นหน้าที่ของพี่ไม่ใช่เหรอครับ?”

“พี่กระต่ายเธอไม่ได้มีหน้าที่มาคอยเข้าประชุมกับพี่เลยนะ” สองแฝดพูดกระแทกกระทั้นเสียงดังอย่างสุดจะทน

“เข้าประชุมด้วยกัน แต่สุดท้ายพี่กระต่ายก็ต้องเป็นคนสรุปรายงานส่งให้คุณจอยอยู่ดี” จินสมทบตามนิ่มๆ แต่จริงทุกประโยค

ผู้เป็นหัวหน้าไม่ได้มีท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรกับพวกเขา แต่กลับทำทีเป็นตีหน้าเศร้าส่งให้กระต่าย ซึ่งมันก็มักจะใช้ได้ผลทุกครั้ง เพราะเธอเป็นคนใจอ่อนและขี้สงสาร

“นี่พวกนายหยุดเลยนะ ไม่เป็นไรค่ะพี่ลันตา ไปทำงานก่อนเถอะ”

ความใจดีของกระต่าย เป็นจุดอ่อนที่มักจะทำให้เธอโดนลันตาเอาเปรียบอยู่เสมอ ครั้งแล้วครั้งเล่า

ในขณะที่เจ้าตัวไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น เธอคิดเพียงแค่อยากให้งานดำเนินไปได้อย่างลุล่วง ช่างเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสียจริงๆ

“พี่ก็ยอมนางทุกที” เก้าเอ่ยเซ็งๆ

“เอาน่า ดีกว่าต้องส่งงานวันศุกร์นะ” กระต่ายยิ้มรับเล็กๆ ก็เธอไม่ได้อยากให้เป็นเรื่องใหญ่นี่นา

“พี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด โดนหลอกใช้อยู่ไม่รู้ตัวบ้างหรือไง?” เสียงเรียบนิ่งจากจิน ทำเอากระต่ายชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่แค่เธอ...สองแฝดก็ติดสตั๊นไปด้วยเช่นกัน

“ไอ้จิน!! มึงพูดเกินไปแล้ว” กายรีบกระซิบปรามเพื่อนของเขาในทันที ถึงแม้มันจะจริงอย่างที่เขาพูดก็เถอะ แต่มันดูทำร้ายจิตใจมากเกินไปหน่อยไหม?

“พี่ไม่เป็นไร ขอแค่งานผ่านพ้นไปได้ก็พอ ขอบใจพวกนายมากที่เป็นห่วงนะ”

กระต่ายรับรู้ถึงความห่วงใยจากแก๊งเด็กชายนี้ดี เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทีมประสบกับหัวหน้าคนนี้ เพียงแค่เธอไม่เคยถือสาลันตาเลยสักครั้งก็เท่านั้น

“ถ้าไม่ไหวต้องรีบบอกพวกเราเลยนะครับ” เก้าว่าด้วยสีหน้าจริงจัง

“ได้จ้ะ”

“ต้องบอกจริงๆ นะ อย่าเก็บเงียบไว้คนเดียว” กายก็เข้ามาสมทบด้วย

“อืมๆ รู้แล้ว”

“อย่ายอมอีกเลย...พวกผมเป็นห่วง” จินว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง อาจเพราะฉุกคิดได้ว่าเมื่อครู่เผลอปากร้ายใส่พี่สาวเกินไปนิดหนึ่ง

“อืม...ขอบใจ ไปทำงานกันได้แล้วเด็กพวกนี้!!”

แม้แต่ละคนจะดื้อกันมากแค่ไหน แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นห่วงเป็นใยพี่สาวคนนี้อยู่เสมอ

เธอคอยช่วยเหลือพวกเขาได้ พวกเขาเองก็พร้อมจะปกป้องเธอด้วยเช่นกัน