ตอนที่ 2

นิ้วหัวแม่มือของนลินชะงักค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์บนหน้าจอสมาร์ตโฟน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะราบเรียบกลับสูบฉีดแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอจ้องมองข้อความทักทายแรกจากผู้ชายที่ชื่อ ‘Tee’ ซ้ำไปซ้ำมา

‘ดึกป่านนี้แล้ว เพิ่งเลิกงาน หรือว่ากำลังนั่งปั่นงานอยู่เหมือนกันครับ?’

มันไม่ใช่ประโยคจีบสาวที่หวือหวาหรือดูพยายามจนเกินพอดี แต่มันคือคำถามที่แฝงไปด้วยความใส่ใจและเดาสถานการณ์ของเธอได้อย่างแม่นยำ นลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมความตื่นเต้นเล็กๆ ที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป

L: ทั้งสองอย่างเลยค่ะ เพิ่งเคลียร์งานหลักเสร็จ แล้วก็กำลังปั่นงานเสริมต่อค่ะ คุณทีล่ะคะ?

เธอเลือกที่จะใช้คำสุภาพและเว้นระยะห่างไว้นิดหน่อยตามประสาคนเพิ่งเคยคุยกันครั้งแรก แต่เพียงแค่กดส่งไปไม่ถึงสิบวินาที ข้อความของอีกฝ่ายก็ขึ้นสถานะ ‘อ่านแล้ว’ พร้อมกับสัญลักษณ์จุดไข่ปลาสามจุดที่กำลังเต้นดุ๊กดิ๊ก บ่งบอกว่าเขากำลังพิมพ์ตอบกลับมาในทันที

Tee: ผมเพิ่งเคลียร์เอกสารของวันนี้เสร็จครับ มนุษย์ออฟฟิศสู้ชีวิตเหมือนกันสินะครับเนี่ย ว่าแต่ให้ผมเรียกว่าคุณแอลตามชื่อโปรไฟล์เลยไหมครับ? หรือว่ามีชื่ออื่นให้ผมเรียกเป็นสิทธิพิเศษหรือเปล่า?

นลินหลุดขำพรืดออกมาเบาๆ กับความแพรวพราวที่ซ่อนอยู่ในประโยคคำถามนั้น ผู้ชายคนนี้มีจังหวะการสนทนาที่ลื่นไหลและดูเป็นธรรมชาติจนเธอรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างประหลาด

L: เรียกลินก็ได้ค่ะ นลิน อายุ 24 ปีค่ะ เป็นมนุษย์ออฟฟิศสู้ชีวิตที่กำลังจะขิตเพราะงานเสริม

Tee: ถ้าลินอายุ 24 งั้นผมก็ต้องแทนตัวเองว่า ‘พี่’ สิครับ เพราะปีนี้พี่อายุ 28 แล้ว ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องลิน พี่ชื่อทีนะครับ

สรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้ดูคุกคามจนเกินงาม ทำเอาแก้มของนลินร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ คำว่า ‘พี่ที’ กับ ‘น้องลิน’ มันฟังดูสนิทสนมและจั๊กจี้หัวใจแปลกๆ สำหรับคนที่ครองความโสดมานานหลายปี คืนนั้นบทสนทนาของพวกเขาดำเนินต่อไปอย่างลื่นไหล ไม่มีเดดแอร์ ไม่มีการถามคำตอบคำ พวกเขาคุยกันตั้งแต่เรื่องความบ้าอำนาจของเจ้านาย ไปจนถึงเรื่องอาหารร้านโปรดที่ชอบกินตอนดึก

พี่ทีเล่าว่าเขาเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาที่วันๆ ต้องเผชิญหน้ากับกองเอกสารและการประชุมที่ยืดเยื้อจนแทบไม่มีเวลาใช้ชีวิตส่วนตัว เขาบอกว่าตัวเองทำงานหนักจนไม่มีเวลาไปตามหาความรักที่ไหน และแอปพลิเคชันนี้ก็เป็นเพื่อนคนเดียวที่คลายเหงาให้เขาในยามค่ำคืน

นลินสัมผัสได้ถึงความคล้ายคลึงกันในจังหวะชีวิตของพวกเธอ เธอไม่ได้บอกเขาเรื่องที่ตัวเองเป็นนักเขียนนิยาย เพียงแค่บอกว่าเป็นพนักงานวิเคราะห์ข้อมูลที่รับจ๊อบฟรีแลนซ์เขียนบทความก๊อกๆ แก๊กๆ ในตอนกลางคืน ซึ่งพี่ทีก็รับฟังและให้กำลังใจเธออย่างอบอุ่น

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบตีสี่ นลินเริ่มหาวหวอดใหญ่ แต่ก็ยังไม่อยากวางโทรศัพท์ ทว่าพี่ทีกลับเป็นฝ่ายพิมพ์มาเบรกเสียก่อน

Tee: ตีสี่แล้ว ลินไปนอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานอีกไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็ไปสัปหงกหน้าคอมฯ หรอก

L: ยังไม่ง่วงเท่าไหร่เลยค่ะ พี่ทีนั่นแหละไล่ลินเพราะตัวเองง่วงแล้วใช่ไหมล่ะ

Tee: พี่น่ะอยากคุยกับลินยันเช้าเลยครับ แต่พี่เป็นห่วงสุขภาพเรามากกว่า ไปนอนเถอะครับ พรุ่งนี้เช้าพี่จะทักไปปลุกนะ ฝันดีครับลิน

ข้อความสุดท้ายของคืนนั้นทำเอานลินต้องซุกหน้าลงกับหมอนและเผลอยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ มันเป็นคืนแรกในรอบหลายปีที่เธอหลับตาลงพร้อมกับความรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้อีกต่อไป

จากคืนแรก... กลายเป็นสัปดาห์ และล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่สอง

บทสนทนาผ่านแอปพลิเคชันและแอปแชตสีเขียวกลายเป็น ‘กิจวัตรประจำวัน’ ที่นลินขาดไม่ได้ ทุกๆ เช้าเธอจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับข้อความ ‘Morning ครับลิน วันนี้อย่าลืมกินข้าวก่อนเข้าออฟฟิศนะ’ ในตอนกลางวันพวกเขาจะแลกเปลี่ยนรูปถ่ายมื้อเที่ยง หรือบ่นเรื่องเพื่อนร่วมงานให้กันฟัง และในยามค่ำคืน มันคือช่วงเวลาอันแสนพิเศษที่ทั้งสองจะได้พักพิงอิงแอบกันผ่านตัวอักษร

พี่ทีเป็นผู้ชายที่เติบโต มีวุฒิภาวะ และเป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่นลินเคยรู้จักมา เขาไม่เคยก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัว ไม่เคยเซ้าซี้ขอดูรูปหน้าชัดๆ ของเธอ และไม่เคยเร่งรัดความสัมพันธ์ ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไปราวกับสายน้ำที่ซึมลึกซับลงไปในผืนทราย

วันหนึ่ง ในช่วงปลายเดือนที่พายุฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างหนัก นลินเพิ่งกลับถึงคอนโดด้วยสภาพเปียกปอนและเหนื่อยล้าขั้นสุด วันนี้เธอโดนเจ้านายตำหนิเรื่องรายงานยอดขายที่ข้อมูลคลาดเคลื่อน ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอ หญิงสาวทิ้งตัวลงบนโซฟา น้ำตาแห่งความอัดอั้นเอ่อคลอเบ้า ในจังหวะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าจากแอปพลิเคชันไลน์ก็ดังขึ้น ปรากฏชื่อ ‘P’Tee’ บนหน้าจอ

นลินสูดน้ำมูก กดรับสายและพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด “ฮัลโหลค่ะ พี่ที”

(เสียงสั่นๆ นะลิน ร้องไห้หรือเปล่าครับ?) เพียงแค่ประโยคแรก น้ำเสียงทุ้มนุ่มและอ่อนโยนที่ดังลอดผ่านลำโพงมา ก็ทำนบน้ำตาของนลินพังทลาย เธอไม่เคยได้ยินเสียงเขาชัดเจนขนาดนี้มาก่อน เสียงของพี่ทีมีเสน่ห์ ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจที่กำลังบอบช้ำรู้สึกปลอดภัย

“ลิน... ลินแค่เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ วันนี้ที่ทำงานมีปัญหา” นลินตอบกลับไปด้วยเสียงสะอื้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ที่เต็มไปด้วยความห่วงใย (ใครรังแกลินของพี่ บอกพี่มาเลย เดี๋ยวพี่จะไปจัดการให้... แต่ตอนนี้ ลินร้องไห้ออกมาให้พอเลยนะ พี่จะถือสายอยู่เป็นเพื่อนตรงนี้แหละ ไม่ไปไหนครับ)

คำว่า ‘ลินของพี่’ และคำอนุญาตให้เธออ่อนแอได้ ทำให้นลินปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เธอเล่าเรื่องความอยุติธรรมในที่ทำงานให้เขาฟัง พี่ทีไม่ได้พยายามสอนสั่งหรือบอกให้เธออดทน เขาเพียงแค่รับฟัง คอยส่งเสียงตอบรับในคอ และเอ่ยประโยคปลอบโยนที่ทำให้เธอรู้สึกว่าความรู้สึกของเธอมีค่าและสมเหตุสมผล

(ลินเก่งมากแล้วครับที่ผ่านวันนี้มาได้ พรุ่งนี้ก็คือวันใหม่แล้วนะ ปล่อยความเครียดทิ้งไปกับฝนคืนนี้นะครับคนเก่งของพี่)

คืนนั้น พวกเขาคุยสายกันจนนลินเผลอหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มและคราบน้ำตาที่แห้งเหือด เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็นหน้าชัดๆ คนนี้ ได้กลายมาเป็น ‘เซฟโซน’ ที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตของเธอไปเสียแล้ว

เย็นวันศุกร์สัปดาห์ต่อมา บรรยากาศในออฟฟิศเริ่มผ่อนคลายเมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงาน นลินกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนหลังจากลุยงานหนักมาทั้งอาทิตย์ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้น

P’Tee: วันศุกร์แล้ว เย็นนี้ลินมีแพลนไปไหนหรือเปล่าครับ?

L: ไม่มีเลยค่ะ กะว่าจะกลับไปนอนเปื่อยที่คอนโด พี่ทีล่ะคะ? วันนี้ต้องอยู่เคลียร์เอกสารดึกอีกหรือเปล่า

ข้อความของนลินถูกอ่านทันที แต่คราวนี้อีกฝ่ายทิ้งช่วงไปพักใหญ่จนนลินเริ่มขมวดคิ้วสงสัย ก่อนที่หน้าจอจะปรากฏข้อความที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรัวราวกับตีกลองรบ

P’Tee: พี่มีเรื่องจะสารภาพครับ...

P’Tee: พี่รู้สึกว่า พี่ทนคุยกับลินผ่านแค่ตัวหนังสือหรือเสียงโทรศัพท์ไม่ไหวแล้วครับ

นลินเบิกตากว้าง มือที่จับโทรศัพท์สั่นน้อยๆ ความคิดสารพัดวิ่งวนในหัว หรือว่าเขาจะเทเธอ? หรือเขารู้สึกว่ามันเสียเวลา?

แต่ข้อความถัดมากลับพลิกอารมณ์ของเธอจากหน้ามือเป็นหลังมือ

P’Tee: เสาร์นี้ลินว่างไหมครับ เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันไหม ถือซะว่าฉลองที่ลินผ่านสัปดาห์ที่แสนเหนื่อยล้ามาได้

P’Tee: และพี่อยากเจอหน้าลินจริงๆ สักทีครับ

โลกทั้งใบของนลินเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะปริแตกออกมาจนถึงใบหู นี่คือการชวนเดตครั้งแรกอย่างเป็นทางการ

ความลังเลแวบเข้ามาในหัวเล็กน้อย การไปเจอผู้ชายที่รู้จักผ่านแอปหาคู่มันจะปลอดภัยไหม? แต่เมื่อนึกถึงทุกบทสนทนา ความห่วงใย และความเป็นสุภาพบุรุษที่เขามอบให้ตลอดเกือบสองเดือนที่ผ่านมา กำแพงความหวาดระแวงของเธอก็ทลายลงจนหมดสิ้น เธอเชื่อใจเขา เชื่อใจผู้ชายที่ชื่อพี่ทีคนนี้อย่างหมดหัวใจ

นลินพิมพ์ตอบกลับไปด้วยนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อย แต่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกที่พองโต

L: ว่างค่ะ ลินก็อยากเจอพี่ทีเหมือนกัน

P’Tee: งั้นพรุ่งนี้หกโมงเย็น พี่ไปรอที่ร้านอาหารบาร์แจ๊สแถวเอกมัยนะครับ ร้านนี้ดนตรีเพราะ อาหารอร่อย เหมาะกับลินแน่นอน

P’Tee: ตื่นเต้นจังเลยครับ พรุ่งนี้พี่ต้องทำตัวไม่ถูกแน่ๆ

นลินหัวเราะออกมาเบาๆ กับความน่ารักของอีกฝ่าย เธอเองก็ตื่นเต้นจนแทบจะบ้าตายอยู่แล้วเหมือนกัน หญิงสาวรีบกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ คว้ากระเป๋าสะพายแล้วเดินออกจากออฟฟิศด้วยก้าวที่เบาหวิวราวกับเดินอยู่บนก้อนเมฆ

คืนนี้เธอคงต้องรื้อตู้เสื้อผ้าขนานใหญ่ ต้องเตรียมชุดเดรสที่สวยที่สุด ต้องหาวิธีแต่งหน้าให้ดูเป็นธรรมชาติแต่ดึงดูดสายตาที่สุด เพราะพรุ่งนี้จะเป็นการเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิตที่เธอรอคอยมาแสนนาน

การพบกันครั้งแรกระหว่าง ‘นลิน’ และ ‘พี่ที’ ในโลกแห่งความเป็นจริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ผู้ชายที่บอกว่าเป็นเพียง ‘พนักงานออฟฟิศธรรมดา’ คนนั้น จะกลายมาเป็นความทรงจำที่ทั้งสวยงามที่สุด และเจ็บปวดที่สุด ในชีวิตของเธอ