ตอนที่ 3

แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟแชนเดอเลียร์สไตล์วินเทจ ส่องกระทบแก้วคริสตัลบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดประกายวิบวับ เสียงแซกโซโฟนที่บรรเลงเพลงแจ๊สจังหวะเนิบนาบเคล้าคลอกับเสียงพูดคุยเบาๆ ของผู้คนภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านเอกมัย บรรยากาศรอบตัวช่างดูโรแมนติกและผ่อนคลาย ทว่านั่นไม่ได้ช่วยให้จังหวะการเต้นของหัวใจ ‘นลิน’ สงบลงได้เลยแม้แต่น้อย

หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีนั่งหลังตรงแน่วอยู่บนเบาะหนังสีเข้ม มือเล็กทั้งสองข้างบีบเข้าหากันแน่นจนชื้นเหงื่อ วันนี้เธอเลือกสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีเบจทับด้วยคาร์ดิแกนสีครีมบางๆ ที่ดูไม่เป็นทางการจนเกินไป แต่ก็ยังขับเน้นผิวขาวเนียนและเรือนร่างบอบบางให้ดูน่ามอง ใบหน้าที่มักจะแต่งแต้มเพียงเครื่องสำอางบางๆ สำหรับไปทำงาน วันนี้ถูกแต่งเติมอย่างประณีตเพื่อให้ดูสดใสและมีชีวิตชีวาที่สุด นลินยกสมาร์ตโฟนขึ้นมาเช็กเวลาเป็นรอบที่สิบ... ห้าโมงห้าสิบห้านาที อีกเพียงห้านาทีก็จะถึงเวลานัดหมาย

‘ใจเย็นๆ สิแก แค่มากินข้าวกับคนคุยเอง ไม่ได้มาสัมภาษณ์งานสักหน่อย’

นลินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนถึงลำคอ เธอจินตนาการภาพ ‘พี่ที’ ไปสารพัดรูปแบบ จากรูปโปรไฟล์ที่เห็นแค่สันกรามและสไตล์การแต่งตัว เธอเดาว่าเขาคงเป็นพนักงานออฟฟิศมาดเซอร์ๆ หรือไม่ก็หนุ่มสายชิลที่ชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย

กรุ๊งกริ๊ง...

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้ที่ถูกผลักเข้ามา นลินเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และวินาทีนั้นเอง โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนถูกกดปุ่มหยุดนิ่ง

ผู้ชายร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้านดูโดดเด่นจนสะกดสายตา เขาไม่ได้ใส่สูทผูกไท หรือแต่งตัวจัดจ้านหรูหรา ตรงกันข้าม เขาสวมเพียงเสื้อยืดคอกลมสีขาวสะอาดตาที่รับกับช่วงไหล่กว้างและแผงอกตึงแน่น จับคู่กับกางเกงยีนส์สีเข้มและรองเท้าผ้าใบสีขาวเรียบๆ ทว่า ท่วงท่าการเดิน ความนิ่งสงบ และออร่าบางอย่างที่แผ่กระจายออกมา กลับทำให้เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาๆ เซ็ตนั้นดูแพงระยับราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น

นลินกะพริบตาปริบๆ เมื่อดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วเข้มได้รูปของชายคนนั้นกวาดมองเข้ามาในร้าน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่โต๊ะของเธอ ริมฝีปากหยักลึกระบายยิ้มอบอุ่นที่ทำให้หัวใจคนมองกระตุกวูบ เขาเดินตรงดิ่งเข้ามาหาเธอด้วยก้าวที่มั่นคง

“น้องลินใช่ไหมครับ?”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้า นลินรีบผุดลุกขึ้นยืนด้วยความลุกลี้ลุกลนจนเข่าแทบจะชนโต๊ะ “ช... ใช่ค่ะ พี่ทีใช่ไหมคะ?”

“ครับ พี่ทีเอง” ชายหนุ่มตอบรับพร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม แววตาของเขาที่ทอดมองมามีประกายความชื่นชมอย่างปิดไม่มิด “ตัวจริงน่ารักกว่าที่พี่คิดไว้ตั้งเยอะเลย... รอนานไหมครับ พี่ขอโทษด้วยนะที่มาฉิวเฉียด รถติดนิดหน่อยตอนเลี้ยวเข้าซอยน่ะครับ”

“ไม่นานเลยค่ะ ลินก็เพิ่งมาถึงก่อนหน้าพี่ทีแป๊บเดียวเอง” นลินตอบเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามหลบสายตาที่จ้องมองมาอย่างตรงไปตรงมาของเขา

“นั่งเถอะครับ เดี๋ยวพี่จัดการสั่งอาหารให้ ลินหิวหรือยัง?” ทีขยับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วทรุดตัวลงนั่ง ความเป็นธรรมชาติและท่าทีสบายๆ ของเขาช่วยคลายความเกร็งของนลินลงไปได้มาก

ระหว่างที่ดูเมนู ทีแสดงความเป็นสุภาพบุรุษออกมาอย่างแนบเนียน เขาไม่เพียงแต่ถามว่าเธอชอบทานอะไร แต่ยังใส่ใจถามถึงสิ่งที่เธอแพ้ หรือรสชาติที่ไม่ชอบ เขาจดจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ จากบทสนทนาในแชตได้ทั้งหมด เช่น การที่เธอไม่ชอบกินผักชี หรือชอบกินอาหารรสจัด

เมื่ออาหารทยอยนำมาเสิร์ฟ บทสนทนาบนโต๊ะอาหารก็เริ่มต้นขึ้นอย่างลื่นไหล มันช่างน่าประหลาดที่ทั้งคู่ไม่รู้สึกถึงความเคอะเขินหรือความกระอักกระอ่วนใจเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าพวกเขารู้จักและสนิทสนมกันมานานนับปี ทั้งที่เพิ่งเคยเห็นหน้ากันชัดๆ เป็นครั้งแรก

“ช่วงนี้งานเป็นไงบ้างครับ เห็นบ่นในแชตว่าต้องปั่นสไลด์พรีเซนต์ตัวเลข” ทีเอ่ยถามขณะตักเนื้อปลาชิ้นโตใส่จานให้หญิงสาว

นลินยิ้มรับ “ก็ตึงมืออยู่ค่ะ ข้อมูลสถิติของเดือนนี้มันสวิงแปลกๆ ลินเลยต้องเอามาแจกแจงใหม่หมดเลย หัวฟูตั้งแต่เช้ายันเย็นทุกวันเลยค่ะ แล้วพี่ทีล่ะคะ ช่วงนี้งานหนักไหม?”

ชายหนุ่มชะงักไปเสี้ยววินาที นัยน์ตาสีเข้มวูบไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขายิ้มบางๆ “ก็... งานเอกสารน่ะครับ พี่ต้องตรวจเช็กพวกรายงานการประชุมของบริษัท บางทีก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับพวกผู้ใหญ่จอมจู้จี้ น่าเบื่อจะตายไปครับ สู้มานั่งฟังลินบ่นเรื่องเจ้านายยังสนุกกว่าอีก”

“แหม พี่ทีก็พูดไป ลินไม่ได้ขี้บ่นขนาดนั้นสักหน่อย” นลินย่นจมูกใส่ ทำให้คนมองถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

“ครับๆ ไม่บ่นก็ไม่บ่น ทานเยอะๆ นะครับ ตัวเล็กแค่นี้เดี๋ยวลมพัดก็ปลิวพอดี”

มื้ออาหารดำเนินไปพร้อมกับเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ทีเป็นผู้ชายที่ฉลาดพูด เขามีจังหวะในการรับส่งมุกตลก และมีวิธีดึงให้เธอเล่าเรื่องราวของตัวเองออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นผู้ฟังที่ยอดเยี่ยม สายตาของเขาไม่เคยละไปจากใบหน้าของเธอเลยเวลาที่เธอพูด มันทำให้หญิงสาวธรรมดาๆ อย่างนลินรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นคนพิเศษ เป็นคนที่มีคนอยากรับฟังและให้ความสำคัญ

หลังจากจัดการมื้อค่ำเสร็จ ทีอาสาเดินไปส่งนลินที่สถานีรถไฟฟ้าซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านมากนัก บรรยากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ แม้จะวุ่นวาย แต่เมื่อมีผู้ชายร่างสูงเดินเคียงข้าง นลินกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

ระหว่างที่เดินลัดเลาะไปตามทางเท้า รถจักรยานยนต์คันหนึ่งแล่นเฉี่ยวเข้ามาใกล้ ทีรีบคว้าแขนของนลินแล้วดึงตัวเธอเข้ามาหลบด้านใน สลับให้ตัวเองออกไปเดินฝั่งที่ติดกับถนนแทน

“เดินฝั่งนี้ดีกว่าครับ อันตราย”

สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือใหญ่ที่จับแขนเธอเพียงชั่วคราว แม้จะผละออกไปแล้ว แต่กลับทิ้งรอยริ้วความร้อนผ่าวไว้บนผิวแก้มของนลิน หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่ต้องพยายามของเขา มันละลายกำแพงความกลัวในใจของเธอลงจนหมดสิ้น

“ขอบคุณค่ะพี่ที” นลินก้มหน้างุด ซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้ในความมืด

“ยินดีครับ... วันนี้พี่มีความสุขมากเลยนะ ขอบคุณที่ยอมออกมาเจอผู้ชายธรรมดาๆ แบบพี่นะครับ” ทีเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก นัยน์ตาของเขาสะท้อนแสงไฟริมทาง ดูจริงจังและจริงใจจนคนฟังใจสั่น

“ลินก็มีความสุขเหมือนกันค่ะ พี่ทีก็เป็น... ผู้ชายธรรมดาที่แสนดีที่สุดเท่าที่ลินเคยเจอมาเลย”

ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มของทีกว้างขึ้นจนถึงดวงตา เขาเดินไปส่งเธอจนถึงบันไดเลื่อนสถานีรถไฟฟ้า ยืนมองจนกระทั่งแผ่นหลังเล็กๆ ของเธอลับสายตาไป

หลังจากวันนั้น นลินกับพี่ทีก็กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตจริงของกันและกัน ไม่ใช่แค่ตัวอักษรในหน้าจออีกต่อไป พวกเขานัดเจอกันแทบทุกสุดสัปดาห์ บางครั้งก็เป็นการไปนั่งกินปิ้งย่างริมทาง บางครั้งก็ไปเดินเล่นดูหนังในห้างสรรพสินค้า หรือแม้แต่วันธรรมดาที่ต่างฝ่ายต่างเหนื่อยล้าจากการทำงาน ทีก็มักจะโผล่มาเซอร์ไพรส์รอรับเธอที่หน้าตึกออฟฟิศ พร้อมกับน้ำเต้าหู้เจ้าอร่อยเพื่อขับรถไปส่งเธอที่คอนโด

โลกที่เคยมืดหม่นและโดดเดี่ยวของนลิน สว่างไสวและเต็มไปด้วยสีสันตั้งแต่มีผู้ชายคนนี้ก้าวเข้ามา พี่ทีกลายเป็นเซฟโซน เป็นรอยยิ้มแรกของวัน และเป็นฝันดีในทุกๆ คืนของเธอ เขาเรียบง่าย ติดดิน กินข้าวแกงข้างทางได้ ไม่เคยถือตัว และมักจะใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ตัวเก่งมาเจอเธอเสมอ

ความรักกำลังผลิบานในหัวใจของหญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีอย่างงดงาม นลินมอบความเชื่อใจและเปิดใจรับเขาเข้ามาอย่างหมดหน้าตัก เธอหลงรักผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้เข้าอย่างเต็มหัวใจ

โดยที่เธอไม่เคยระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย... ว่าเสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ที่เขาใส่นั้น คือแบรนด์เนมไฮเอนด์ตัวละหลักหมื่น นอร์ดิกสไตล์ของรถยนต์คันหรูที่เขาขับมารับเธอคือรถยุโรปนำเข้าตัวท็อปที่เขาบอกเธอว่าเป็นรถเจ้านาย และรายงานการประชุมที่เขาบอกว่าต้องนั่งตรวจเช็กจนดึกดื่นทุกคืน แท้จริงแล้วคือวาระการประชุมของบอร์ดบริหารระดับสูง ที่เขากำลังเตรียมตัวก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง ‘ว่าที่ผู้บริหาร’ ของบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ