ตอนที่ 5

บรรยากาศภายในห้องชุดขนาดกะทัดรัดมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดไฟริมถนนที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นห้อง ทีใช้เท้าดันบานประตูให้ปิดลงพร้อมกับระบบล็อกที่ทำงานอัตโนมัติ สองแขนแกร่งยังคงโอบประคองร่างบอบบางที่อ่อนปวกเปียกของนลินเอาไว้แน่น หญิงสาวทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงมาที่เขา ศีรษะทุยซบอยู่กับลาดไหล่กว้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอที่เจือกลิ่นค็อกเทลรสหวานยังคงรินรดอยู่ที่ซอกคอของชายหนุ่ม ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเขาทำงานหนักขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

ทีพยายามกวาดสายตามองฝ่าความมืดเพื่อหาตำแหน่งสวิตช์ไฟ ทว่ามือเล็กของคนเมากลับขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน หรือกลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้กลางทาง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วยความเอ็นดูปนหนักใจ เขาตัดสินใจกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น แล้วพยุงร่างของเธอเดินฝ่าความสลัวตรงเข้าไปยังห้องนอนที่เปิดประตูแง้มทิ้งไว้แทนที่จะเสียเวลาเปิดไฟข้างนอก

เตียงนอนขนาดคิงไซส์ปรากฏอยู่เบื้องหน้าท่ามกลางความมืดมิด ทีค่อยๆ ประคองร่างของนลินให้ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงอย่างระมัดระวังที่สุด ทันทีที่สัมผัสกับความนุ่มของฟูกสปริง หญิงสาวก็เอนตัวโงนเงนเตรียมจะล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังแต่งตัวเต็มยศและสวมรองเท้าอยู่

“เดี๋ยวครับลิน นั่งก่อนนะ ถอดรองเท้าก่อนครับจะได้นอนสบายๆ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยปรามอย่างอ่อนโยน เขารั้งลาดไหล่บางเอาไว้ไม่ให้เธอล้มตัวลงไป

ชายหนุ่มย่อตัวลงคุกเข่าบนพื้นพรมตรงหน้าหญิงสาว แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟริมถนนที่ส่องลอดเข้ามาทำให้เขาพอมองเห็นใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มได้อย่างชัดเจน ทีเอื้อมมือไปจับที่ข้อเท้าเล็ก ค่อยๆ ปลดสายรัดรองเท้าส้นสูงของเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วสากที่ลากผ่านข้อเท้าขาวเนียนทำให้คนเมาสะดุ้งน้อยๆ เปล่งเสียงครางอืออาในลำคอ แต่ก็ยอมปล่อยให้เขาจัดการถอดรองเท้าออกให้แต่โดยดี

เมื่อรองเท้าทั้งสองข้างถูกถอดออกและนำไปวางไว้ข้างเตียงอย่างเป็นระเบียบ ทีก็ขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาก้มลงมองผู้หญิงที่กำลังนั่งหลับตาโอนเอนไปมาด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทะนุถนอม ความรู้สึกสงสารปะปนกับความโกรธเคืองเจ้านายของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในอก แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความต้องการที่จะปกป้องดูแลผู้หญิงคนนี้ ไม่ให้เธอต้องเผชิญกับความโหดร้ายของโลกภายนอกเพียงลำพังอีกต่อไป

“นอนนะครับคนเก่ง วันนี้ลินเหนื่อยมามากพอแล้ว พักผ่อนนะ”

ทีเอ่ยกระซิบเสียงนุ่ม ฝ่ามือหนาประคองเข้าที่ลาดไหล่บางทั้งสองข้าง ค่อยๆ ออกแรงรั้งให้ร่างของเธอเอนหลังลงไปสัมผัสกับความนุ่มของหมอนใบโต นลินขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหาท่าทางที่สบายที่สุด ชายหนุ่มเอี้ยวตัวไปดึงผ้าห่มผืนหนาที่พับอยู่ปลายเตียงขึ้นมาคลุมทับร่างของเธอจนถึงระดับอก เพื่อป้องกันความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เขาเพิ่งเอื้อมมือไปกดเปิดเมื่อครู่นี้

จังหวะที่ทีโน้มตัวลงไปเพื่อจัดแจงผ้าห่มให้เข้าที่และคลุมมิดชิด ใบหน้าคมคายของเขาก็ลอยอยู่เหนือใบหน้าหวานเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของทั้งคู่รินรดกันและกันในความเงียบสงัดของห้องนอน ชายหนุ่มชะงักงัน ราวกับถูกมนต์สะกดให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ เขาทอดสายตามองแพขนตางอนยาวที่ทาบทับอยู่บนพวงแก้มใสซึ่งบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นเล็กน้อยช่างดูเย้ายวนจนเขาต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

เขาอยากจะประทับริมฝีปากลงไปเพื่อซึมซับความหอมหวานนั้น อยากจะกอดรัดร่างบอบบางนี้ไว้แนบกาย ทว่าสติสัมปชัญญะที่คอยย้ำเตือนว่าเธอไม่ได้สติและกำลังเมามาย ทำให้เขาต้องข่มกลั้นความปรารถนาทั้งหมดเอาไว้ ทีหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามดึงสติตัวเองกลับมา และเตรียมจะผละตัวลุกขึ้นยืนเพื่อเดินออกไปจากห้องนี้ก่อนที่ความยับยั้งชั่งใจของเขาจะขาดลง

ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะขยับตัวถอยห่าง เปลือกตาบางของคนที่เขาคิดว่าหลับสนิทไปแล้วกลับค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น

ดวงตากลมโตที่เคยสุกใส บัดนี้ฉ่ำปรือและชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้ง นัยน์ตาสีนิลของหญิงสาวสะท้อนแสงไฟสลัวในห้อง สบประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่มที่ลอยอยู่เหนือใบหน้าของเธอพอดิบพอดี

ไม่มีคำพูดใดหลุดรอดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงความเงียบที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่กลับเป็นความเงียบที่ดังกึกก้องไปด้วยความรู้สึก เสียงหัวใจสองดวงเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกันดังก้องอยู่ในความเงียบนั้น แรงดึงดูดที่มองไม่เห็นราวกับแม่เหล็กต่างขั้วกำลังทำงานอย่างหนักหน่วง ตรึงสายตาของพวกเขาให้ผสานกันแน่นจนไม่สามารถละสายตาไปมองสิ่งอื่นได้

เวลาเดินช้าลงราวกับมีใครไปกดปุ่มสโลว์โมชัน นลินจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงแค่ปลายจมูกกั้น ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่หมุนวนอยู่ในกระแสเลือดอาจทำให้ร่างกายของเธอไร้เรี่ยวแรง แต่มันกลับทำให้ความรู้สึกลึกๆ ในใจที่เคยถูกปิดบังไว้ด้วยความขลาดกลัวและความหวาดระแวง ปรากฏชัดเจนขึ้นมาอย่างไร้ข้อกังขา

เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไร และรู้ใจตัวเองดีที่สุดว่าผู้ชายตรงหน้านี้มีความหมายต่อเธอมากแค่ไหน

“พี่ที...”

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ล่องลอยอยู่ในสายลม มือเล็กที่โผล่พ้นผ้าห่มขึ้นมา ค่อยๆ ยกขึ้นแตะลงบนสันกรามคมของชายหนุ่มอย่างเชื่องช้า สัมผัสสากจากไรหนวดอ่อนๆ ที่ปลายนิ้วทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น

“ครับลิน พี่ยังอยู่ตรงนี้” ทีตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สัมผัสจากมือเล็กของเธอเปรียบเสมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่าง เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวไปไหน กลัวว่าหากขยับเพียงนิดเดียว ช่วงเวลาแสนวิเศษนี้จะมลายหายไปเหมือนภาพลวงตา

“วันนี้ลินรู้สึกแย่มากเลยค่ะ...” นลินเอื้อนเอ่ยความรู้สึกในใจออกมาอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาฉ่ำปรือยังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงตาของเขา ไม่หลบหลีก “ลินคิดว่าโลกนี้มันช่างโหดร้ายและใจดำกับลินเหลือเกิน ลินเหนื่อยจนไม่อยากจะสู้กับอะไรอีกแล้ว...”

ชายหนุ่มรับฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เห็นเธอต้องเผชิญกับความทุกข์ใจ ฝ่ามือหนาค่อยๆ เลื่อนไปกุมมือเล็กที่กำลังจับแก้มเขาเอาไว้หลวมๆ

“แต่พอ... พอพี่ทีมาหาลิน...” หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่งดงามและสว่างไสวที่สุดเท่าที่ทีเคยเห็น “พอมีพี่ทีอยู่ข้างๆ โลกที่มันเคยมืดมิดของลิน มันก็กลับมาสว่างอีกครั้ง ทุกอย่างที่มันหนักอึ้ง มันดูเบาลงไปหมดเลย”

“ลิน...”

“ลินรู้สึกดี... รู้สึกดีมากๆ ที่มีพี่ทีอยู่ในชีวิต” นลินสารภาพความรู้สึกของตัวเองออกมาอย่างหมดเปลือก ไม่มีกำแพงความกลัวหรือความลังเลใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป “ลินรู้สึกปลอดภัยเวลาที่ได้คุยกับพี่ รู้สึกอบอุ่นเวลาที่พี่มองมา ลินรู้สึกดีกับพี่ทีนะคะ... รู้สึกดีมากๆ เลย”

คำสารภาพที่แสนบริสุทธิ์และจริงใจของหญิงสาว ทำเอาหัวใจของคนฟังพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก ทีเลื่อนฝ่ามือหนาขึ้นมากอบกุมมือเล็กของเธอ ก่อนจะจรดริมฝีปากจุมพิตลงบนฝ่ามือนุ่มอย่างแสนรักและทะนุถนอม

“ลินรู้ไหม... ว่าพี่รอฟังคำนี้มานานแค่ไหน” ทีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยจากความตื้นตันใจ นัยน์ตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สื่อสารทุกความรู้สึกที่มีอยู่ล้นอกให้เธอได้รับรู้ “ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราคุยกัน ลินก็กลายเป็นความสบายใจเดียวของพี่ ท่ามกลางความวุ่นวายและความเครียดทั้งหมดในชีวิต พี่เฝ้ารอเวลาที่จะได้คุยกับลินทุกคืน และตั้งแต่ที่พี่ได้เจอลิน ได้เห็นรอยยิ้มของลิน... พี่ก็รู้ตัวเลยว่า พี่ไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้หายไปจากชีวิตพี่อีกแล้ว”

ชายหนุ่มขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด จนปลายจมูกของทั้งคู่สัมผัสกันเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียว

“พี่ก็รู้สึกดีกับลินครับ รู้สึกดีมากๆ... พี่รักลินนะ”

สิ้นคำสารภาพรักที่แสนหนักแน่นและลึกซึ้ง กำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างความสัมพันธ์ของคนทั้งสองก็สลายหายไปจนหมดสิ้น นลินหลับตาลง ปล่อยหยาดน้ำตาแห่งความสุขให้ไหลรินลงมาทางหางตา เผยอริมฝีปากขึ้นรับสัมผัสที่เฝ้ารอคอย

ทีไม่รอช้าอีกต่อไป เขาประคองใบหน้าหวานด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาบดเบียดริมฝีปากของเขาลงบนเรียวปากบางของเธออย่างนุ่มนวลและแผ่วเบา

มันไม่ใช่จูบที่ร้อนแรงหรือเต็มไปด้วยความหิวกระหายทางอารมณ์ แต่มันคือจูบที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความโหยหา และความรู้สึกดีๆ ที่ถูกถักทอและสะสมมาตลอดหลายเดือน ริมฝีปากหยักลึกค่อยๆ ขยับเม้มกลีบปากนุ่มอย่างเชื่องช้า ซึมซับความหอมหวานและส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้หญิงสาวได้รับรู้

นลินตอบรับจุมพิตนั้นด้วยความเต็มใจ สองแขนเล็กสอดขึ้นคล้องลำคอแกร่ง รั้งให้เขาลงมาแนบชิดยิ่งขึ้น รสชาติของความรักที่ผสมผสานกับกลิ่นค็อกเทลบางเบา ทำให้หัวใจของทั้งสองดวงเต้นประสานกันเป็นจังหวะที่งดงามที่สุด การไต่ระดับความรู้สึกดำเนินไปอย่างอ้อยอิ่ง ไม่เร่งรีบ แต่กลับสลักลึกลงไปในทุกอณูความทรงจำ ในค่ำคืนที่ความรู้สึกของคนสองคนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว