ตอนที่ 7

ตอนที่ 7

หลังจากค่ำคืนที่พายุอารมณ์และความรู้สึกได้พัดพาให้คนสองคนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน ความสัมพันธ์ระหว่างนลินและ ‘พี่ที’ ก็ก้าวข้ามเส้นแบ่งของคนคุยไปสู่ความผูกพันที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำใดมาอธิบาย

ทุกเช้าของวันทำงาน รถยนต์คันหรูสไตล์ยุโรปที่ทีบอกนลินว่าเป็นรถของเจ้านาย จะมาจอดเทียบรออยู่ที่หน้าคอนโดของเธอเสมอ พี่ทียังคงเป็นผู้ชายธรรมดาในเสื้อเชิ้ตพับแขนที่แสนจะอบอุ่น เขาจะลงมาเปิดประตูรถให้เธอ พร้อมกับยื่นแก้วกาแฟลาเต้หวานน้อยร้านโปรดและแซนด์วิชทูน่าที่เขาแวะซื้อมาให้ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสว

“ตั้งใจทำงานนะครับคนเก่ง เลิกงานแล้วเดี๋ยวพี่มารับ”

นั่นคือประโยคบอกลาที่นลินได้ยินทุกเช้าก่อนก้าวลงจากรถ และเมื่อเข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเลิกงาน ผู้ชายคนเดิมก็จะมายืนรอรับเธออยู่ที่หน้าล็อบบี้บริษัท ไม่ว่าวันนั้นนลินจะเจอเรื่องเหน็ดเหนื่อยหรือปวดหัวจากที่ทำงานมากแค่ไหน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มและได้ทิ้งตัวลงซบไหล่กว้างของเขาในรถ ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็มลายหายไปราวกับปลิดทิ้ง

พี่ทีดูแลนลินอย่างดีเลิศ เขาให้เกียรติเธอเสมอ ไม่เคยล่วงเกินหรือบังคับขืนใจหากเธอเหนื่อยล้า ทุกสัมผัสของเขาในยามค่ำคืนยังคงเต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา

ทว่าท่ามกลางความหวานชื่นที่เหมือนฝัน กลับมีตะกอนความรู้สึกบางอย่างนอนก้นอยู่ในใจของหญิงสาว

ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ลึกซึ้งต่อกัน พี่ทีไม่เคยเอื้อนเอ่ยขอเธอเป็น ‘แฟน’ อย่างเป็นทางการเลยสักครั้ง เขาแสดงออกด้วยการกระทำว่ารักและหวงแหน แต่กลับหลีกเลี่ยงที่จะระบุ ‘สถานะ’ ที่ชัดเจน นอกจากนี้ นลินยังเริ่มสังเกตเห็นกำแพงบางอย่างที่เขาสร้างไว้รอบตัวอย่างแนบเนียน

ทุกครั้งที่เธอพยายามถามถึงเรื่องครอบครัวของเขา พี่ทีจะตอบเพียงสั้นๆ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างเป็นธรรมชาติ ทุกครั้งที่เธอถามว่าบริษัทที่เขาทำอยู่ชื่ออะไร เขาจะตอบแค่ว่าเป็นบริษัทนำเข้าส่งออกทั่วไป และที่น่าแปลกที่สุดคือ เขาไม่เคยพาเธอไปที่พักของเขาเลยสักครั้ง อ้างเพียงว่าคอนโดของเขารกและไม่สะดวก ส่วนใหญ่เวลาที่พวกเขาใช้ร่วมกันจึงมักจะอยู่ที่คอนโดของนลิน หรือไม่ก็ออกไปทานข้าวและดูหนังข้างนอก

‘เขามีอะไรบางอย่างปกปิดเราอยู่หรือเปล่า...’

คำถามนี้มักจะผุดขึ้นมาในหัวของนลินยามที่เธอมองแผ่นหลังกว้างของเขา แต่เมื่อพี่ทีหันกลับมาส่งยิ้ม และดึงตัวเธอเข้าไปกอดพร้อมกับพร่ำบอกว่า ‘พี่รักลินนะ พี่มีแค่ลินก็พอแล้ว’ ความหวาดระแวงเหล่านั้นก็ถูกปัดเป่าทิ้งไป หญิงสาวเลือกที่จะหลับตาข้างหนึ่ง มองข้ามความผิดปกติเหล่านั้น แล้วปล่อยให้ความรักนำทาง เธอพยายามบอกตัวเองว่าอย่าคิดมาก เขาอาจจะมีปัญหาครอบครัวที่ไม่อยากเล่า หรืออาจจะแค่ต้องการเวลา

นลินวาดฝันความรักครั้งนี้ไว้อย่างสวยงาม ในช่วงเวลาที่เธอนั่งปั่นต้นฉบับนิยายในตอนกลางคืน ภาพพระเอกในจินตนาการของเธอล้วนมีใบหน้าและนิสัยของพี่ทีซ้อนทับอยู่เสมอ เธอเริ่มมองดูแคตตาล็อกเฟอร์นิเจอร์แต่งบ้าน แอบคิดไกลไปถึงอนาคตที่พวกเขาจะได้ขยับขยายไปอยู่ด้วยกันในบ้านหลังเล็กๆ ที่มีสวนหน้าบ้าน สร้างครอบครัวเล็กๆ ที่อบอุ่นและมีเขาเป็นหัวหน้าครอบครัว

จนกระทั่งค่ำคืนหนึ่ง... ค่ำคืนที่เปลี่ยนชีวิตของนลินไปตลอดกาล

วันนั้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แสนธรรมดา พี่ทีมาทำอาหารเย็นให้เธอทานที่คอนโด พวกเขานั่งดูซีรีส์ด้วยกันบนโซฟา หัวเราะและแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ อย่างมีความสุข เมื่อตกดึก ความรักที่เอ่อล้นก็นำพาคนทั้งสองไปสู่เตียงกว้าง ค่ำคืนนั้นพี่ทีอ่อนโยนและกอดเธอแน่นกว่าทุกครั้ง เขาพรมจูบไปทั่วใบหน้าของเธอ ซับหยาดเหงื่อและกระซิบคำว่ารักซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะสลักมันลงไปในวิญญาณ

“ฝันดีนะครับลินของพี่...” นั่นคือประโยคสุดท้ายที่นลินได้ยิน ก่อนที่เธอจะหลับไปในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลก

แสงแดดอ่อนๆ ยามสายสาดส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนปลายเตียง นลินขยับตัวช้าๆ ซุกใบหน้าลงกับหมอนนุ่มที่ยังคงหลงเหลือกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสะอาดๆ อันเป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม เธอยังไม่ยอมลืมตา เพียงแค่เอื้อมมือไปควานหาไออุ่นจากคนข้างกายตามสัญชาตญาณ

ทว่าสิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสได้กลับมีเพียงความว่างเปล่าและผ้าปูที่นอนที่เย็นเฉียบ

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นลินปรือตาขึ้นมองแสงสว่างภายในห้อง สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ไม่มีร่องรอยของรอยยับบนหมอนใบข้างๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้มาพักใหญ่แล้ว หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นนั่ง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมระดับอก สายตากวาดมองไปรอบห้องนอนที่เงียบสงัด

“พี่ที...”

เสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา ทว่าไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมา ประตูห้องน้ำเปิดอ้าไว้ ไฟข้างในดับสนิท เสื้อผ้าของเขาที่เคยกองอยู่บนพื้นเมื่อคืนนี้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

ความรู้สึกกระวนกระวายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในช่องท้อง นลินรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับแล้วผูกปมอย่างลวกๆ ก่อนจะก้าวลงจากเตียงและเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น ทุกอย่างในห้องยังคงถูกจัดวางไว้ในสภาพเดิม แต่ผู้ชายที่พร่ำบอกรักเธอเมื่อคืนกลับหายตัวไป

จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับกระดาษโพสต์อิตสีเหลืองแผ่นเล็กๆ ที่แปะอยู่บนหน้าจอแล็ปท็อป นลินรีบสาวเท้าเข้าไปหยิบมันขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ลายมือตวัดๆ ที่ดูเร่งรีบถูกเขียนไว้ด้วยปากกาสีน้ำเงิน

‘ที่บ้านเกิดเรื่อง ขอกลับก่อน’

ข้อความสั้นๆ เพียงประโยคเดียวทำเอาหัวใจของนลินกระตุกวูบ ความรู้สึกแรกที่พุ่งชนไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น...” หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง มือเล็กรีบควานหาสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ใกล้ๆ เธอรีบกดโทรออกหาเบอร์ของ ‘P'Tee’ ทันที

‘หมายเลขที่คุณเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...’

เสียงตอบรับอัตโนมัติจากเครือข่ายโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้นลินขมวดคิ้วมุ่น เธอพยายามกดโทรออกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเหมือนเดิม โทรศัพท์ของเขาปิดเครื่อง นลินเปลี่ยนเป้าหมายไปที่แอปพลิเคชันไลน์ นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความร้อนรน

Nalin: พี่ทีคะ เกิดอะไรขึ้นที่บ้านเหรอคะ ลินเป็นห่วง

Nalin: เปิดเครื่องแล้วโทรหาลินหน่อยนะคะ ลินจะรอ

เวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง ข้อความก็ยังคงไม่ถูกเปิดอ่าน นลินเดินวนไปวนมาในห้อง กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ความกังวลเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนหายใจไม่ออก เธออยากจะตามไปหาเขา อยากไปดูว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอะไรขึ้นที่บ้านของเขา แต่แล้ว... ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัวราวกับสายฟ้าฟาด

‘เธอจะไปตามหาเขาที่ไหน?’

นลินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรง นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อความจริงอันน่าหวาดกลัวเพิ่งปรากฏชัดเจนในห้วงความคิด เธอพยายามทบทวนข้อมูลทุกอย่างที่รู้เกี่ยวกับผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ

ชื่อจริงของเขาคืออะไร? ...เธอไม่รู้ รู้แค่ว่าชื่อเล่นคือ ‘ที’ นามสกุลของเขาคืออะไร? ...เธอไม่รู้ เขาทำงานที่บริษัทไหน? ...เธอไม่รู้ บ้านของเขาอยู่ที่ไหน? ...เธอไม่รู้ เพื่อนสนิทของเขาชื่ออะไร? ...เธอไม่รู้เลยสักคนเดียว

ความเย็นเยียบเกาะกุมขั้วหัวใจ นลินเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา เธอหลงรักและมอบกายถวายหัวใจให้กับ ‘คนแปลกหน้า’ ที่เธอไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้ชายที่ชื่อพี่ที ไม่มีตัวตนอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงที่เธอสามารถเอื้อมถึงได้ เขาเป็นเหมือนสายหมอกที่เข้ามาโอบล้อมให้ความอบอุ่น แล้วก็จางหายไปเมื่อมีลมพัดผ่าน

“พี่ที... พี่อยู่ไหน...” นลินสะอื้นเบาๆ สองมือสั่นเทายกขึ้นกุมขมับ ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจ เธอทำอะไรไม่ได้เลยนอกจาก ‘รอ’

แต่มันเป็นการรอคอยที่ไร้จุดหมายและทรมานที่สุดในชีวิต

จากวัน... กลายเป็นสัปดาห์

นลินใช้ชีวิตราวกับคนไร้วิญญาณ เธอเช็กโทรศัพท์ทุกๆ ห้านาที เฝ้ารอเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบงันที่บาดลึก เธอกลับไปที่บาร์แจ๊สร้านนั้น นั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะตัวเดิมจนร้านปิด แต่เขาก็ไม่เคยปรากฏตัว

เข้าสู่วันที่สิบสี่... นลินเปิดแอปพลิเคชันหาคู่ที่ทำให้เธอได้เจอเขาเป็นครั้งแรก นิ้วที่สั่นเทาเลื่อนหาช่องแชตที่เคยปักหมุดไว้ และภาพที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด หน้าโปรไฟล์ที่เคยมีรูปผู้ชายในบาร์แจ๊ส บัดนี้กลายเป็นรูปอวาตาร์สีเทาว่างเปล่า พร้อมข้อความ ‘บัญชีผู้ใช้นี้ถูกลบแล้ว’

เธอรีบสลับไปเปิดแอปพลิเคชันไลน์อย่างลนลาน และพบว่ารูปโปรไฟล์ของเขาหายไปเช่นกัน สถานะของเขาว่างเปล่า เขาไม่ได้ลืมชาร์จแบต ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุ แต่เขาจงใจลบทุกช่องทางการติดต่อเพื่อลบเธอออกจากชีวิตอย่างสมบูรณ์

โพสต์อิตแผ่นนั้น... ไม่ใช่คำอธิบาย แต่เป็นคำบอกลาที่เลือดเย็นที่สุด

ความจริงที่โหดร้ายตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง นลินปล่อยโทรศัพท์ร่วงหล่นลงพื้น ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงกับพรมหน้าโซฟา เสียงร้องไห้โฮที่เต็มไปด้วยความร้าวรานดังก้องไปทั่วห้องชุดที่ว่างเปล่า ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงโง่เง่าที่หลงระเริงไปกับภาพลวงตาแสนหวานที่เขาสร้างขึ้น เธอเชื่อคำบอกรัก เชื่อสัมผัสอ่อนโยน และเผลอวาดฝันถึงอนาคตที่ไม่มีวันเป็นจริง

เขาหายจากเธอไปอย่างถาวร ทิ้งไว้เพียงรอยจูบที่เปื้อนน้ำตา และหัวใจที่แหลกสลายจนไม่มีชิ้นดี

“คนใจร้าย... ฮือ... ทำไมถึงทำกับลินแบบนี้”

นลินกอดเข่าตัวเองแน่น ร้องไห้จนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด ความเจ็บปวดที่มากเกินกว่าจะรับไหวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความชาชินและด้านชา ภาพฝันเรื่องครอบครัวเล็กๆ และความรักที่งดงามถูกฉีกทึ้งทำลายด้วยน้ำมือของผู้ชายที่เธอรักที่สุด

นับตั้งแต่วันนั้น รอยยิ้มที่เคยสดใสของนลินก็จางหายไป เธอทุ่มเทเวลาทั้งหมดที่มีให้กับงานประจำและการเขียนนิยายเพื่อหลีกหนีจากโลกความจริง เธอสร้างกำแพงน้ำแข็งที่มองไม่เห็นขึ้นมาสูงตระหง่าน ปิดตายประตูหัวใจอย่างถาวร สัญญากับตัวเองด้วยความเจ็บปวดว่า จะไม่มีวันยอมให้ความรักหน้าไหน หรือผู้ชายคนใด ก้าวเข้ามาทำร้ายและเหยียบย่ำหัวใจของเธอได้อีกตลอดกาล...