ตอนที่ 13 คนของพี่

อาทิตย์ต่อมา

เมื่อถึงวันออกทริป ทุกคนก็เริ่มออกเดินทางกันประมาณช่วงสาย โดยใช้รถตู้ส่วนตัวเป็นยานพาหนะในการเดินทาง มีเจ้าขุนเป็นคนขับและกันต์ที่นั่งเบาะข้างๆคอยสับเปลี่ยนกันขับ ถัดไปที่นั่งเบาะด้านหลังจะเป็นจอมทัพกับของขวัญ ถัดไปอีกก็จะเป็นสามสาวเจ้าขาชะเอมและกิ่ง

เมื่อขับรถไปเรื่อยๆระหว่างทางก็แวะปั๊มเพื่อให้คนในรถได้ทำธุระส่วนตัว ไม่ก็ซื้อขนมนมเนยในเซเว่นไว้กินระหว่างทาง

“พี่ขุนอีกนานมั้ยกว่าจะถึง” ขณะกำลังเลือกซื้อขนมอยู่ในเซเว่น กิ่งก็เดินเข้าไปถามเจ้าขุนที่กำลังยืนเลือกเครื่องดื่มอยู่หน้าตู้แช่ ด้านเจ้าขุนจึงหันมาเอ่ยตอบ

“ประมาณชั่วโมงนึง”

"ชั่วโมงนึงเหรยพอได้นั่งกันเข็ดวาน" (อีกเป็นชั่วโมงคงนั่งกันจนปวดก้น) กิ่งบ่นออกมาทันทีตามประสาเธอ ก่อนที่คนเป็นพี่ชายอย่างกันต์จะเดินเข้ามาพูดด้วย

“เค้าพามาเที่ยวแล้วอิบ่นไหร่หนักหนา" (เค้าพามาเที่ยวแล้วจะบ่นอะไรหนักหนา)

"พี่กะขี้บ่นเหมือนกันแหละ บ่นน้องหนิได้ทั้งวัน แลพี่ขุนตะไม่ช่ายบ่นเจ้าขาหนิ หัดเอาพี่ขุนเป็นตัวอย่างมั่งตะ" (พี่ก็ขี้บ่นเหมือนกันนั่นแหละ บ่นน้องเนี่ยได้ทั้งวัน ดูอย่างพี่ขุนสิไม่เห็นจะบ่นเจ้าขาเลย หัดเอาพี่ขุนเป็นแบบอย่างบ้างนะ)

"เดี๋ยวตะ มาสอนพี่เนาะเดี๋ยวอีโถก" (เดี๋ยวเหอะ มาสอนพี่เหรอเดี๋ยวจะโดน) กันต์ยกมือขึ้นทำท่าจะเขกกระโหลกน้องสาวแต่ก็ไม่ได้เขก แค่ทำเป็นขู่เล่นๆเท่านั้น ทางด้านเจ้าขาที่เดินมาเห็นเหตุการณ์พี่น้องเถียงกันต์พอดีจึงพูดขัดขึ้น

“พอเลยๆ สองคนนี้เป็นไรชอบเถียงกันตลอด เจ้าว่าซื้อของเสร็จแล้วก็รีบไปจ่ายเงินกันดีกว่า ถ้ามัวแต่เถียงกันอยู่ตรงนี้จะไปถึงทะเลช้านะคะ”

“งั้นเราไปกันเถอะเจ้า อยู่ตรงนี้นานๆเดี๋ยวติดเชื้อขี้บ่นจากพี่เราเอา” พูดจบกิ่งก็เดินควงแขนเจ้าขาที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและลูกของนายจ้างไปจ่ายตังค์ที่เคาน์เตอร์ทันที คนเป็นพี่ชายอย่างกันต์จึงได้แต่บ่นน้องสาวตามหลัง

"ปากดีเหลือเกิน ปากพันนี้อิหาแฟนได้หม้ายล่ะ" (ปากดีเหลือเกิน ปากแบบนี้จะหาแฟนได้มั้ยล่ะ)

ขณะเดียวกันด้านเจ้าขุนที่ยืนเงียบอยู่จึงหลุดยิ้มบางๆออกมาให้กับสองพี่น้องที่รักกันมากแต่ไม่ค่อยจะพูดดีกันสักเท่าไหร่ เป็นต้องต่อปากต่อคำกันตลอด ผิดกับเขาที่พูดอะไรน้องสาวก็เชื่อฟังไปเสียหมด จะมีก็แต่น้องสาวไม่แท้ที่ดื้อไม่พอยังพูดไม่ค่อยจะฟังกันอีก

ซึ่งในขณะที่เขากำลังนึกถึงอีกคน ก็ได้ยินกันต์พูดขึ้น...

“ไปกันเถอะพี่”

“ไปก่อนเลยกูยังซื้อของไม่เสร็จ”

กันต์ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินไปหาสองสาวที่ยังคงยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน เป็นจังหวะที่พนักงานแจ้งยอดค้าของที่สองสาวซื้อพอดี กันต์จึงยื่นเงินของตัวเองให้พนักงานทันที แต่เมื่อเจ้าขาเห็นเช่นนั้นเธอจึงพูดขึ้น

“ไม่เป็นไรพี่กันต์ ของเจ้าเจ้าจ่ายเองค่ะ”

“ไม่เป็นไร เลี้ยงขนมเราแค่นี้พี่ไม่จนลงหรอก”

“แต่ว่า"

“พี่กันต์เค้าอยากเลี้ยงก็ให้เค้าเลี้ยงเถอะเจ้า เห็นพี่กันต์แบบเนี้ยเงินเก็บเค้าเยอะนะจะบอกให้ ไม่รู้ว่าที่ขยันทำงานเก็บเงินเพราะจะไปขอสาวที่ไหนรึเปล่า”

สิ้นคำพูดของกิ่งที่พูดแทรกขึ้นมา สีหน้าของเจ้าขาก็ดูเศร้าลงทันที ก่อนที่เธอจะหันไปถามเจ้าขุนอย่างไม่เต็มเสียง

“พี่กันต์มีแฟนแล้วเหรอคะ”

“พี่..”

“นี่ค่ะเงินทอน”

ไม่ทันที่กันต์จะได้เอ่ยปากตอบอะไร พนักงานที่รับเงินกันต์ไปก่อนหน้าก็ยื่นเงินทอนพร้อมบิลค้าของมาให้ เขาจึงต้องหันไปรับเงินทอน เป็นจังหวะที่เจ้าขาหยิบของที่ซื้อไว้แล้วเดินออกไปจากร้านโดยไม่พูดไม่จาอะไรอีก

“เอ๊า เจ้ารอด้วยสิ” กิ่งที่ยืนมึนอยู่ก็รีบเดินตามเพื่อนไปติดๆ เช่นเดียวกับกันต์พอรับเงินทอนเสร็จก็รีบเดินตามสองสาวไปที่รถทันที

ทางด้านเจ้าขุนที่เดินตามหาคนตัวเล็กจนมาเจอเธอยืนเลือกขนมจำพวกช็อกโกแลตอยู่ เขาจึงพูดออกไปเพื่อดึงความสนใจของเธอจากขนมให้หันมามองกัน

“ยังชอบกินช็อกโกแลตเหมือนตอนเด็กเลยนะ”

ด้านชะเอมจึงหันไปมองคนที่พูดอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอ่ยถามโดยไม่คิดจะสนใจคำพูดของเขาเมื่อครู่

“พี่มีอะไร”

“พี่แค่เดินมาดูเราเฉยๆว่าซื้อของเสร็จยัง”

“เสร็จแล้ว เดี๋ยวเอมจะไปจ่ายตังค์พี่ไปรอที่รถเถอะไม่ต้องมาสนใจเอมหรอก” ทั้งคำพูดและน้ำเสียงที่ใช้พูดกับอีกคนบ่งบอกถึงความไม่พอใจออกมาชัดเจน เป็นเพราะก่อนหน้าเธอเห็นเขายืนคุยอยู่กับกิ่งแค่สองคนก่อนที่คนอื่นจะเข้ามา จึงเกิดความหงุดหงิดขึ้นในใจ

ทว่าคำพูดของเธอทำให้อีกคนถอนหายใจแรงออกมาเฮือกใหญ่ จนเขาเกือบจะหมดความอดทนเมื่อเห็นเธอเอาแต่ตึงใส่กันตลอด เขาจึงพูดออกไปเสียงเข้มขณะคิ้วหนาขมวดเป็นปม

“เราให้พี่รักษาระยะห่างกับเราพี่ทำให้ได้ แต่จะให้พี่ไม่สนใจเราคงไม่ได้”

“ทำไมจะไม่ได้”

“ก็เราเป็นน้องพี่ แล้วแม่พี่ก็บอกตลอดว่าให้ดูแลเราดีๆ”

“น้องงั้นเหรอ พี่เจ้าขาก็เป็นน้องพี่ทำไมพี่ไม่ไปดูแลล่ะ เอมโตแล้วเอมดูแลตัวเองได้ไม่ต้องลำบากพี่คอยมาดูแลหรอก พี่เอาเวลาไปดูแลคนของพี่เถอะ"

“คนของพี่?.. หมายถึงเจ้าเหรอ”

สิ้นเสียงทุ้มชะเอมก็เลือกที่จะไม่พูดหรือตอบอะไรกลับไป เธอหันหลังให้เขาแล้วเดินไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ทันที แต่ไม่นานเขาก็เดินตามมาแล้วทำท่าจะจ่ายเงินค่าขนมให้เธอ ทว่าเธอก็ปฏิเสธเสียงแข็ง

“ไม่ต้อง เอมมีตังค์ซื้อเองได้”

เจ้าขุนที่ทำอะไรไม่ได้เพราะเหนื่อยเกินจะพูดกับเด็กดื้อ อีกทั้งไม่อยากทำให้เธอรู้สึกแย่กับตัวเขาไปมากกว่านี้ จึงยอมเธอแต่โดยดี แต่กระนั้นในหัวก็มีความคิดที่ว่าจะกำราบเด็กดื้อคนนี้ด้วยวิธีไหนดีเพราะหากจะให้เขาปล่อยผ่านคงไม่ได้ ไม่งั้นถ้าระหว่างเธอกับเขายังเป็นอยู่แบบนี้เขาคงเป็นบ้าตายแน่ๆ

และเมื่อจ่ายเงินเสร็จก็พากันเดินกลับไปที่รถที่ตอนนี้ทุกคนกำลังรอแค่พวกเขาสองคน หลังจากนั้นเมื่อทุกคนพร้อมคนขับพร้อมก็ออกเดินทางกันต่อ โดยครั้งนี้กันต์สับเปลี่ยนเป็นคนขับ ส่วนเจ้าขุนก็ไปนั่งแทนที่กันต์

ขณะที่รถกำลังขับเคลื่อนเลื่อนไปเรื่อยๆบนถนนใหญ่ ตลอดทางเจ้าขุนก็คอยชำเลืองมองกระจกมองหลังเป็นพักๆเพราะคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหลังไม่ได้หายไปจากความสนใจของเขาเลย โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำทั้งหมดของตัวเองถูกคนเป็นพ่อแม่จับตาดูอยู่ตลอด ยิ่งทำให้สองสามีภรรยามั่นใจว่าเรื่องระหว่างเด็กทั้งสองคนคงมีอะไรในกอไผ่จริงๆอย่างที่คาดเดากันไว้ พวกเขาจึงหันมายิ้มให้กันอย่างพึงพอใจในตัวลูกชายที่ช่างเลือกผู้หญิงได้ถูกใจพ่อแม่จริงๆ อีกทั้งยังเป็นคนที่พวกเขาเอ็นดูและรักเสมือนลูกอีกคน มันยิ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง