ตอนที่ 29 เลี้ยงดู

วันต่อมา

เช้ามาไปส่งเมียเรียน ถึงเวลาเลิกเรียนไปรับเมียกลับ กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเจ้าขุนไปเสียแล้ว

ซึ่งหลังจากจอดรถรอรับเมียที่จุดเดิมเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะเขาจะมารับเธอก่อนเวลาเลิกเรียนเสมอ ก็เห็นร่างอรชรของเมียเดินมากับเพื่อนสนิทในกลุ่มก่อนจะแยกกันไป

เมื่อเธอเข้ามานั่งในรถสิ่งแรกที่เธอมักจะทำเป็นประจำคือยกมือไหว้เขาทั้งตอนมาส่งและตอนมารับ เขาจึงยิ้มรับและมองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูก่อนจะเอ่ยถามเธอน้ำเสียงอ่อนโยน

“วันนี้เรียนเหนื่อยมั้ย”

“ไม่เหนื่อยค่ะ”

“หิวมั้ย กินขนมพวกนี้รองท้องไปก่อนนะ” มือใหญ่หยิบถุงขนมที่ซื้อเตรียมไว้ยื่นให้คนตัวเล็ก เธอจึงรับเอาไปกินตามปกติ ถึงแม้ตอนนี้ระหว่างเรายังตึงใส่กันอยู่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นไม่พูดจากัน 

หลังจากนั้นเจ้าขุนก็ขับรถพาเมียกลับบ้าน...

แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านพอเปิดประตูเข้าไปในห้องชะเอมก็ต้องสะดุ้งตกใจกับสิ่งที่เห็นในแว็บแรก แต่เมื่อมองชัดว่าเป็นอะไรที่วางอยู่บนเตียงก็ถึงกับตาลุกวาวแล้วรีบพุ่งเข้าใส่มันทันทีด้วยความตื่นเต้น

“น้องหมี~ น่ารักจังเลย” เธออุ้มตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่ใหญ่กว่าตัวเธออีกมากอดไว้แน่นขณะใบหน้าเปื้อนยิ้มไม่หุบ ก่อนจะหันไปถามอีกคนที่เดินตามมาด้านหลัง

“พี่ซื้อให้เอมเหรอ”

“ครับ”

“ซื้อมาง้อเอมสินะ”

“ใช่ แล้วเราชอบมั้ย”

“ชอบค่ะ ชอบมากด้วย น้องตัวนุ่มมากเลย” ขณะปากขยับพูดกับอีกคน สองแขนเล็กๆก็กอดเจ้าตุ๊กตาหมีไม่ยอมวาง จนคนให้ที่เห็นว่าเธอดูจะชอบมันมากก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

และเมื่อเขาเห็นว่าคนตัวเล็กดูอารมณ์ดีและพอใจกับตุ๊กตาที่ตัวเองให้ จึงได้ทีเข้าไปโอบกอดเอวบางอย่างตีเนียน เมื่อคืนไม่ได้กอดเธอทั้งคืนตอนนี้มีโอกาสแล้วก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ โดยที่คนตัวเล็กก็ยอมให้เขากอดแต่โดยดี

“ถ้างั้น... หายโกรธพี่ได้ยังครับ” ขณะปากหยักเอ่ยถามปลายจมูกโด่งเป็นสันก็คอยคลอเคลียถูไถแก้มนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กไม่หยุด โดยที่เจ้าตัวก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

“หายก็ได้ค่ะ เห็นแก่น้องหมีหรอกนะ”

“จะเพราะอะไรก็ช่างขอแค่เราหายงอนพี่ก็พอ”

“ว่าแต่พี่ไปซื้อน้องมาตอนไหนคะ”

“ตอนกลับจากไปส่งเราที่มหาลัยเมื่อเช้าน่ะ พี่แวะเข้าออกอยู่หลายร้านเลยนะกว่าจะได้เจ้าตัวนี้มา”

“ขอบคุณนะคะ เอมชอบมากเลย คราวหลังงอนพี่บ่อยๆดีกว่าพี่จะได้ซื้อของมาง้อเอมอีก”

“หึ แบบนี้ก็ได้เหรอ”

“คิกๆ~” คนตัวเล็กไม่ได้พูดอะไรต่อแต่กลับหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ ร่างสูงเห็นเช่นนั้นก็นึกหมั่นเขี้ยวจึงหอมแก้มนุ่มนิ่มของเธอไม่หนึ่งฟอดเบาๆ ก่อนจะเอ่ยพูดกับเธอต่อ

“อย่างอนพี่เลย ถ้าเราอยากได้อะไรก็แค่บอกพี่พี่จะซื้อให้”

“จริงอะ” เสียงหวานถามย้ำพร้อมกับเหลียวใบหน้าหันมามองอีกคนเล็กน้อย

“ของพวกนี้แค่เราเอ่ยปากขอ พี่ก็ให้เราได้หมด”

“งั้นถ้าเอมอยากขออะไรที่มันมากกว่านี้ล่ะคะ พี่จะซื้อให้เอมมั้ย"

“ก็ลองขอมาสิครับ”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของร่างสูง คนตัวเล็กก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา ก่อนจะวางเจ้าตุ๊กตาหมีลงบนเตียงเช่นเดิม จากนั้นก็ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองในกระเป๋าสะพายออกมาให้อีกคนดู ซึ่งโทรศัพท์ของเธอตอนนี้มันอยู่ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์แล้ว

“เอมเผลอทำตกแตก เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ติดเลย มันน่าจะพังแล้ว พี่ซื้อเครื่องใหม่ให้เอมได้มั้ยล่ะคะ” เธอถามเชิงทีเล่นทีจริง ได้ก็ดีไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเพราะยังไงเธอก็อ้อนขอแม่ได้อยู่แล้ว

“ได้สิครับ พรุ่งนี้วันเสาร์พอดีเดี๋ยวพี่พาไปซื้อรุ่นใหม่ล่าสุดเลย”

ไม่คาดหวังก็ไม่ผิดหวังจริงๆ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะใจป๋าแบบนี้ เธอจึงรีบพูดออกไปด้วยท่าทีตื่นเต้น

“ซื้อให้จริงๆเหรอคะ รุ่นใหม่ล่าสุดนี่หลายหมื่นเลยนะ”

“พูดแบบนี้แสดงว่าไม่รู้ว่าผัวตัวเองมีเงิน”

“เอมรู้ค่ะว่าบ้านพี่รวยมาก แต่เอมไม่ได้อยากให้พี่ไปขอเงินพ่อแม่มาซื้อของพวกนี้ให้เอมหรอกนะคะ”

“หึ” ร่างสูงหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดดังกล่าวของคนตัวเล็ก ทั้งที่เธอเป็นเมียเขาแล้วแต่กลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย อีกทั้งเห็นเขาทำงานทุกวันแต่กลับคิดว่าเขายังขอเงินพ่อแม่ใช้อยู่ ซึ่งมันน่าจับมาตีก้นซะให้เข็ดจริงๆ

“มานั่งนี่แล้วฟังพี่” เขาจับคนตัวเล็กให้นั่งลงตรงปลายเตียง ก่อนที่เขาจะคุกเขานั่งลงตรงหน้าเธอแล้วพูดเล่าเกี่ยวกับตัวเองให้เธอฟัง

“พี่เริ่มเข้าสวนกับพ่อตั้งแต่พี่จำความได้ พี่เริ่มทำงานกับพ่อจริงจังตั้งแต่อายุแปดขวบ พ่อก็ให้เงินพี่จากการที่ช่วยพ่อทำงาน หลังจากนั้นพี่ก็ไม่เคยขอเงินพ่อแม่ใช้อีกเลย เพราะถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำงาน พอพี่โตก็ทำงานได้เยอะขึ้นรายได้ก็เยอะไปด้วย จนพี่เรียนจบพ่อก็ยกงานในไร่ในสวนให้พี่ดูแล รายได้หักลบแล้วก็เข้ากระเป๋าพี่ทั้งหมด พี่หาเงินเข้าบ้านและดูแลครอบครัวของพี่ได้ ตอนนี้พี่อายุยี่สิบห้าแล้ว เงินเก็บพี่มีมากพอจะดูแลเราได้ไปทั้งชีวิตเลยนะ รู้ไว้ด้วยเด็กบื้อ” พูดจบนิ้วใหญ่ก็สะกิดลงบนปลายจมูกเล็กเชิดรั้นอย่างนึกหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู

ขณะเดียวกันคนตัวเล็กที่นั่งฟังอยู่ก็เอาแต่นิ่งมองคนตรงหน้าไม่ละสายตา พอได้รับรู้เรื่องราวของเขาก็รู้สึกภูมิใจในตัวเขาขึ้นมาทันที จนต้องเอ่ยปากชม

“พี่ขุนเก่งจังเลยค่ะ ตอนเอมแปดขวบเอมยังแบมือขอเงินแม่ซื้อขนมอยู่เลย จนตอนนี้ก็ยังขออยู่”

สิ้นเสียงหวาน มือใหญ่ข้างหนึ่งจึงเลื่อนขึ้นไปจับกุมแก้มนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม มือใหญ่อีกข้างก็คอยกุมมือเล็กไว้ไม่ปล่อย ก่อนจะเอ่ยพูดออกไปเชิงเป็นคำถามน้ำเสียงอ่อนโยน

“งั้นตอนนี้เอมไม่ต้องไปขอเงินแม่ใช้แล้วได้มั้ย”

“อ้าว ได้ไงล่ะคะ ไม่ให้เอมขอเงินแม่แล้วเอมจะเอาเงินที่ไหนใช้ เอมไม่ได้มีงานทำเหมือนพี่ซะหน่อย”

“ก็มาเอาเงินที่พี่แทนไง พี่ให้เงินใช้เอง”

“นี่พี่จะเลี้ยงดูเอมเหรอ”

“ก็เราเป็นเมียพี่ พี่เลี้ยงดูเรามันก็สมควรแล้ว เดือนละห้าหมื่นเป็นค่าขนมพอมั้ย หรือถ้ามีค่าพิเศษอะไรก็มาขอเพิ่มได้เลย” ความใจป๋าของเขาทำเอาคนฟังตกใจเป็นอย่างมาก

“หา! ห้าหมื่นเลยเหรอคะ เอมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ยเนี่ย”

“หึ ดูทำเป็นตกใจเข้า”

“ไม่ตกใจก็บ้าแล้ว เอมขอแม่แค่เดือนละหมื่นห้าเอง แต่พี่จะให้เอมเดือนละห้าหมื่นเลยนะ พี่นี่ไทป์หมาแก่สายเปย์ชัดๆ ใจป๋ามาก” 

“หึ พูดจาเหลวไหลอะไร”

“...”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของร่างสูง คนตัวเล็กก็เงียบไปเสียดื้อๆขณะนั่งมองเขาด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตลอดเวลา เธอรู้สึกเป็นความโชคดีของตัวเองมากที่ถูกเขารัก ได้แต่ถามตัวเองในใจซ้ำๆว่านี่มันคงเป็นวาสนาของเธอใช่ไหมถึงได้เขามาเป็นคนรัก ในใจมีคำพูดที่อยากจะพูดกับเขามากมาย แต่สุดท้ายก็พูดออกมาได้เพียงประโยคเดียว

“ขอบคุณนะคะที่ดีกับเอมขนาดนี้”

“ก็เอมเป็นแฟนพี่เป็นเมียพี่หนิครับ”

“งั้นก็คงเป็นวาสนาของเอมแหละที่ได้เป็นเมียพี่”

“วาสนาของพี่ต่างหากที่ได้เป็นผัวเอม”

“ปากหวาน เดี๋ยวนี้หัดพูดจาหวานๆเยอะขึ้นทุกวันเลยนะคะ”

“ก็ติดมาจากเด็กขี้อ้อนแถวนี้ไง”

“ชิ ตัวเองอ้อนเก่งกว่าเอมอีกไม่รู้ตัวหรือไง”

“เหรอครับ พี่ไม่เห็นรู้เลย”

เมื่อคนตัวเล็กเห็นสีหน้ายียวนของอีกคนก็นึกหมั่นไส้ไม่น้อย แต่ทว่ามันกลับดูน่ารักในเวลาเดียวกัน

“ไม่พูดกับพี่แล้ว เอมลงไปช่วยน้าขวัญทำกับข้าวในครัวดีกว่า” พูดจบคนตัวเล็กก็ตั้งท่าจะลุกขึ้น ทว่าก็ถูกมือใหญ่ของอีกคนจับกดให้นั่งลงเช่นเดิม

“วันนี้ไม่ต้องหรอก มีเจ้าคอยช่วยอยู่แล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะ เอมอยู่ว่างๆก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่ดี”

“เราว่างมากใช่มั้ย” 

“ใช่ค่ะ”

“งั้นเดียวพี่หางานให้ทำ” ปากพูดเหมือนไม่มีอะไรแต่สายตาที่มองคนตัวเล็กกลับเต็มไปด้วยแววตาเจ้าเล่ห์โดยที่คนตัวเล็กก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น อีกทั้งเธอยังถามกลับอย่างไร้เดียงสา

“งานอะไรคะ?”

ร่างสูงเลือกที่จะไม่ตอบ เขานั่งมองคนตัวเล็กที่กำลังมองมาตาแป๋วอย่างรอคำตอบ เธอช่างน่ารักจนเขาอยากจับกดให้จมเตียงแล้วกระแทกแรงๆเสียจริงๆ และเมื่อสมองคิดเช่นนั้นอีกทั้งความต้องการมันไม่เคยปราณีกันเลย เขาก็ไม่อาจรอช้า ลุกขึ้นเดินไปกดล๊อคกลอนประตูเตรียมตีป้อมแมวน้อยจอมดื้อทันที...