All Chapters of กำราบรักในแดนใต้: Chapter 1 - Chapter 10

"แวะกินข้าวเหรอคะ” เสียงหวานเอ่ยถามคนข้างๆเมื่อเห็นว่าเขาขับรถเข้ามาจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งข้างทาง“อือ” ร่างสูงจึงเอ่ยตอบเพียงคำเดียวสั้นๆก่อนที่เขาจะเปิดประตูลงจากรถ คนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นจึงรีบเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตามเขาไปทันทีเมื่อทั้งคู่หาโต๊ะนั่งได้แล้ว ร่างสูงจึงเอ่ยถามคนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้ามน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า“จะกินอะไร”“ข้าวผัดหมูไม่ใส่ผักค่ะ” ปากเอ่ยตอบคนตรงหน้าแต่กลับแอบบ่นเขาในใจว่าเกิดมาเขาเคยยิ้มบ้างไหมถึงได้ทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนี้จากนั้นร่างสูงก็ดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปสั่งข้าวกับแม่ค้าวัยกลางคนที่กำลังยืนทำอาหารหน้าเตาให้ลูกค้าคนอื่นอยู่“เอาข้าวผัดหมูสองจานครับ อีกจานไม่ใส่ผัก”“ได้จ้ะ พ่อหนุ่มไปนั่งรอก่อนนะยังเหลืออีกสองคิว เสร็จแล้วเดี๋ยวป้าเอาไปเสิร์ฟให้ที่โต๊ะ ส่วนน้ำดื่มบริการตัวเองเลยนะ”สิ้นคำบอกกล่าวของแม้ค้าเจ้าขุนก็ไม่ได้ตอบหรือพูดอะไรกลับไป เขาเดินไปตักน้ำดื่มสองแก้วตรงจุดบริการน้ำดื่มของร้าน ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้ววางแก้วน้ำใบหนึ่งตรงหน้าคนตัวเล็กที่กำลังนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์อยู่ จากนั้นก็นั่งรอให้แม่ค้าเอา

เมื่อถึงช่วงเวลาอาหารมื้อเย็นขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าวเย็นกันอยู่ในครัว เจ้าขุนที่เพิ่งกลับมาจากเตะบอลก็เดินเข้ามาร่วมโต๊ะอาหารในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า เพราะเสื้อบอลที่ใส่อยู่ก่อนหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจึงถอดพาดไว้บนบ่า ด้านคนเป็นแม่เมื่อเห็นสภาพลูกชายที่เดินเข้ามานั่งที่ว่างข้างตัวเองก็อดตำหนิไม่ได้“ขุนคราวหลังอย่าถอดเสื้อเดินไปทั่วแบบนี้อีกนะ ตอนนี้มีหนูชะเอมมาอยู่ด้วย น้องเป็นผู้หญิงทำไรระวังหน่อย”สิ้นคำของคนเป็นแม่ เจ้าขุนก็ชำเลืองมองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งหน้าแดงอยู่ ก่อนจะตอบคนเป็นแม่ทั้งที่สายตายังคงไม่ละไปจากคนตัวเล็ก“ครับ”ด้านชะเอมที่เห็นอีกคนมองมาไม่หยุดก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาเสียดื้อๆ อีกทั้งในยามที่ลอบมองหุ่นของเขาก็พาให้ใจสั่นระรัว ยอมรับเลยว่าคนตัวโตตรงหน้าหุ่นดีมาก ทั้งกล้ามแขนเป็นมัดๆ ไหนจะกล้ามอกเป็นก้อนรวมถึงกล้ามหน้าท้องเป็นลอนเรียงตัวกันอย่างสวยงาม อีกทั้งผิวกายขาวสะอาดทั้งที่เพิ่งเตะบอลมาเนื้อตัวก็มีแต่คราบเหงื่อไคล แต่ดูยังไงเขาก็เหมือนคนอาบน้ำวันละสิบรอบ แต่ทว่าเมื่อเห็นเขาหยิบเสื้อที่พาดบ่ามาใส่ก็แอบเสียได้อยู่ไม่น้อยเพราะยังอยากมองหุ่นเขาอีกหน่อย จะว่าเธอหื่นก็

เวลาต่อมา 12:20 น.“ยังปวดท้องอยู่มั้ย” ร่างสูงเอ่ยถามคนตัวเล็กเมื่อเห็นเธอเดินลงบันไดมา ก่อนที่เขาจะดันตัวลุกขึ้นจากโซฟาที่นั่งอยู่เดินไปหาเธอ“ไม่ค่อยปวดแล้วค่ะ ดีขึ้นเยอะแล้ว ว่าแต่ทำไมบ้านเงียบจัง น้าขวัญกับลุงทัพไม่อยู่เหรอคะ”“อือ”“พวกเค้าไปไหนกันเหรอคะ”“งานศพ”“แล้วพี่เจ้าขาเสร็จงานกี่โมงเหรอคะ”ร่างสูงยืนมองคนตัวเล็กที่ช่างถามไม่หยุดด้วยความรู้สึกเอ็นดู แต่สีหน้ากลับเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไร จากนั้นก็เอ่ยตอบเธอไป“บ่าย”เมื่อเห็นคนตัวเล็กพยักหน้ารับรู้โดยไม่ได้พูดหรือถามอะไรอีก เขาจึงเอ่ยถามเธอบ้าง“เที่ยงกว่าแล้วหิวมั้ย"“หิวนิดหน่อยค่ะ”“งั้นตามมาจะพาไปหาอะไรกินข้างนอก” พูดจบก็เดินนำคนตัวเล็กออกไปขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของตนที่จอดอยู่หน้าบ้านคนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นจึงรีบเดินตามไปติดๆ แต่เมื่อต้องนั่งซ้อนท้ายรถผู้ชายก็รู้สึกเขินขึ้นมาเพราะเธอไม่เคยนั่งซ้อนรถผู้ชายมาก่อน เลยยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจขึ้นคร่อมท้ายรถมอเตอร์ไซค์ของอีกคน โดยเว้นระยะห่างตรงกลางเอาไว้พอสมควร ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มของคนด้านหน้าพูดขึ้น“ขยับเข้ามาอีก”เมื่อได้ยินเช่นนั้นคนตัวเล็กก็ทำตามอย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน พอรถจอดสนิทคนตัวเล็กก็รีบลงจากท้ายรถทันที แต่ไม่ทันจะเดินเข้าบ้านก็ถูกมือใหญ่ของอีกคนที่เดินตามมาคว้าแขนเอาไว้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธอหมับ!“เป็นอะไร” หากเธอตอบว่าไม่ได้เป็นอะไรแน่นอนว่าเขาไม่เชื่อ เพราะระหว่างทางที่ขับรถกลับบ้านคนตัวเล็กเงียบมาตลอดทาง ทั้งที่ก่อนหน้าเธอยังชวนเขาคุยอยู่ดีๆแต่ตอนนี้กลับเงียบผิดปกติ ทว่าแทนที่เธอจะตอบคำถามของเขาดันถามเขากลับเสียอย่างนั้น“พี่นั่นแหละเป็นอะไร”“ไม่ได้เป็นอะไรหนิ”“งั้นเอมก็ไม่ได้เป็นอะไรเหมือนกัน” คนตัวเล็กยอกย้อนกลับด้วยสีหน้ายียวน ก่อนจะดึงแขนของตัวเองออกจากการจับกุมของมือใหญ่แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าบ้าน ทว่า...“หยุด! มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน”เมื่อได้ยินเสียงทุ้มแข็งกร้าวของคนด้านหลังดังขึ้น ชะเอมจึงหยุดชะงักนิ่งทันที ก่อนจะหันไปมองเขาแล้วพูดออกไปอย่างไม่พอใจ“ดุเอมอีกแล้วนะ พี่บอกให้เอมหยุดเอมก็ต้องหยุดงั้นสิ ทำเป็นดุคิดว่าเอมจะกลัวพี่หรือไง”“กลัวหรือเปล่าไม่รู้ แต่ก็หยุดหนิ”“นี่! พี่กวนเอมเหรอ”“เปล่า แค่พูดไปตามที่เห็น” คำตอบของเขาเหมือนจะดูกวนๆแต่ก็เปล่าเลย ก็ในเมื่อเขาบอกให้เธอหยุดเธอก็หยุดจริงๆแล้วจะให้เ

ตกเย็น 18:20 น.ในขณะที่เตรียมจะทานมื้อเย็น ด้านของขวัญที่เห็นลูกสาวเดินเข้ามาในครัวคนเดียวก็เอ่ยถามหาหลานสาวนอกไส้สุดที่รักของเธอทันที“น้องล่ะเจ้า”“น้องบอกว่ายังไม่หิวค่ะให้พวกเรากินกันก่อนเลย” เจ้าขาเอ่ยตอบขณะเดินไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างข้างคนเป็นแม่ ในขณะเดียวกันด้านเจ้าขุนที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็ลอบยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินน้องสาวพูดมาเช่นนั้น โดยที่ในหัวของเขาเอาแต่คิดถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของอีกคน ยิ่งยามนึกถึงตอนที่เธอเขินเขาจนหน้าแดงหูแดงไปหมดก็ช่างน่าเอ็นดูไม่น้อย หากเขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองจนเกินไป สาเหตุที่เธอไม่มาทานข้าวไม่ใช่เพราะไม่หิวแต่คงยังเขินเขาอยู่เสียมากกว่า“งั้นเดี๋ยวแม่แบ่งกับข้าวไว้ให้น้องก่อน ถ้าน้องหิวจะได้ลงมากิน” ไม่พูดเปล่าของขวัญดันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินไปหยิบจานเปล่ามาแบ่งกับข้าวบนโต๊ะที่วางอยู่ประมาณสามสี่อย่างให้หลานสาวนอกไส้ แล้วครอปฝาชีไว้ให้เป็นอย่างดี ในเมื่อรับปากเพื่อนเอาไว้แล้วว่าจะดูแลลูกสาวให้เป็นอย่างดี ทุกอย่างจึงต้องเท่าเทียมกันหมด แม้กระทั่งกับข้าวจะให้มากินของที่เหลือจากพวกเธอที่กินก่อนก็ไม่ได้ จากนั้นทุกคนถึงจะเริ่มกินข้าวได้ซึ่งในขณะที่ต่างคนต่