ตอนที่ 28 กลัวเธอจะทิ้งกัน

หนึ่งเดือนต่อมา

หลังจากมหาลัยเปิดเจ้าขุนก็เป็นคนไปรับไปส่งชะเอมเรียนตลอด ชีวิตในแต่ละวันของทั้งคู่ยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีปัญหาใดๆเข้ามาแทรก จนกระทั่งวันนี้...

เมื่อกลับจากมหาลัยชะเอมก็ไปช่วยน้าขวัญของเธอทำกับข้าวมื้อเย็นตามปกติกระทั่งเสร็จ ของขวัญจึงบอกให้เธอไปตามทุกคนในบ้านมากินข้าว แต่เมื่อเดินออกมาตามคนรักที่อยู่หน้าบ้าน สิ่งที่เห็นก็ทำให้เธอปวดใจ

“พี่ขุน”

“เอม!”

พรึ่บ!

ภาพตรงหน้าที่เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนกอดคนรักของตัวเองอยู่มันราวกับถูกมีดกรีดลงกลางอก แต่เมื่อเขาได้ยินที่เธอเรียกก็รีบผลักอีกฝ่ายออกทันที ทำเอาหญิงสาวเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม เธอจึงรีบเดินดุ่มๆเข้าไปหาเขา แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรบุ่มบ่าม พยายามที่จะใจเย็นให้ได้มากที่สุดแม้ตอนนี้ดวงตาจะร้อนผ่าวไปหมดแล้ว อีกทั้งน้ำใสๆที่เอ่อคลอเบ้าตาก็พร้อมจะไหลออกมาทุกเมื่อ

“ใครเหรอขุน”

สิ้นคำถามของอีกฝ่ายที่ยืนมองพวกเขาอยู่ มือใหญ่ก็คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่นก่อนที่เขาจะหันไปตอบหญิงสาว

“เมียฉันเอง”

“เมียเหรอ แต่งงานกันแล้วเหรอถึงกล้าเรียกว่าเมีย แล้วดูน้องเค้าสิยังใส่ชุดนักศึกษาอยู่เลยจะเป็นเมียนายได้ไง“

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ” ขณะปากหยักขยับพูดกับอีกฝ่ายอย่างนึกรำคาญ มือใหญ่ก็จับกุมมือเล็กของคนข้างกายไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะปล่อยมือหรือทิ้งเขาไปยังไงยังงั้น จนคนตัวเล็กรับรู้ได้จึงพูดขึ้น

“น้าขวัญให้เอมมาตามพี่ไปกินข้าวค่ะ”

“นี่ไงน้องเค้ายังเรียกแม่ขุนว่าน้าอยู่เลยแล้วจะเป็นเมียขุนได้ยังไง นายอย่ามาโกหกเราหน่อยเลยขุน” หญิงสาวก็ยังคงไม่เชื่อว่าทั้งคู่รักกันเพราะคิดเข้าข้างตัวเองว่าเจ้าขุนยังคงมีความรู้สึกดีๆให้กันอยู่ ทั้งที่ความจริงเขาไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลยด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์ที่เคยเกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขามันก็แค่ความใคร่เท่านั้น แม้จะรู้อยู่เต็มอกแต่กลับไม่อยากยอมรับความจริง

ขณะเดียวกันด้านชะเอมก็ไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ให้อีกฝ่ายเห็นว่าเธอกับเขารักกัน จึงจับใบหน้าหล่อเหลาให้หันมามองกันแล้วประกบจูบปากเขาทันทีอย่างหนักเน้น ร่างสูงที่เหมือนจะตกใจเพราะไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะทำแบบนี้ แต่ทว่าเขาก็รู้ทันความคิดของเธอ จึงเริ่มขยับปากจูบตอบ ต่อหน้าต่อตาปิ่นเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมปลายที่อาจจะล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปไกลแล้ว

ด้านปิ่นที่เห็นภาพบาดตาบาดใจเข้า ก็ทำได้เพียงแค่ยืนมองอย่างไม่พอใจจนกระทั่งทั้งคู่จูบกันเสร็จ แล้วเจ้าขุนก็หันมาพูดกับเธอ

“คราวนี้เชื่อยัง”

ปิ่นเลือกที่จะไม่พูดอะไรแม้ในใจจะไม่พอใจมากก็ตาม และสุดท้ายเธอก็เลือกที่จะยอมแพ้ ตัดสินใจเลือกที่จะเดินจากไปด้วยความรู้สึกเสียดายอีกทั้งยังเจ็บใจกลับไปอีก เพราะคราแรกเธอตั้งใจจะมาสารความสัมพันธ์ใหม่กับเจ้าขุน แม้ไม่รู้ว่าจะสำเร็จหรือเปล่าแต่ก็ขอลองดูก่อน แต่พอมาเจอเขามีคนรักอยู่แล้วเธอก็คงต้องยอมแพ้ มาไวไปไวแบบไม่ทันตั้งตัวหรือเตรียมใจเลยด้วยซ้ำ เพราะเธอไม่ใช่นางเอกก็ต้องแพ้เป็นธรรมดา...

และหลังจากที่ปิ่นกลับไปแล้ว ชะเอมก็เลือกที่จะเดินเข้าบ้านโดยไม่พูดไม่จาอะไรอีกเลย ความกลัวจึงก็เกิดขึ้นในใจแกร่งทันที เพราะเขาไม่คิดว่าเด็กที่หัวดื้อรั้นทำอะไรเอาแต่ใจแถมยังอารมณ์ร้อน แต่เมื่อครู่เจอแบบนั้นเธอกลับนิ่ง นิ่งจนเขากลัว เพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรหรือรู้สึกยังไง เธอจะเสียใจไหมที่เห็นผู้หญิงคนอื่นกอดเขาหรือจะโกรธเขามากน้อยแค่ไหน เขาไม่สามารถรู้ได้เลย จนตัวเขาตอนนี้ร้อนใจจนแทบบ้า

...

เวลาต่อมาหลังจากทานมื้อเย็นเสร็จทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันเข้าห้องเตรียมที่จะพักผ่อน และเมื่อได้อยู่กันสองคนเจ้าขุนจึงมีโอกาสพูดเรื่องที่ค่าใจอยู่

“เอมโกรธพี่ใช่มั้ย” ร่างสูงเดินเข้าไปโอบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังของเธอแล้วถามคำถามดังกล่าวออกไปน้ำเสียงหงอย ทว่าคนตัวเล็กกลับจับแขนเขาออกจากเอวของเธอก่อนจะหันมาพูดกับเขา

“ไว้ค่อยคุยนะคะ เอมเหนียวตัวขอไปอาบน้ำก่อน” พูดจบคนตัวเล็กก็เดินไปหยิบผ้าขนหนูและชุดนอนก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปท่ามกลางสายตาของร่างสูงที่ยืนมองตาละห้อย ทำได้แค่นั่งรอเธออาบน้ำราวกับหมาเฝ้าบ้านที่รอคอยเจ้านายกลับจากที่ทำงาน

จนกระทั่งผ่านไปราวๆครึ่งชั่วโมงคนตัวเล็กก็เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำในสภาพชุดนอนที่ถือเข้าไปเปลี่ยนก่อนหน้า ร่างสูงจึงไม่รอช้ารีบเดินตรงเข้าไปหาแล้วถามย้ำคำถามเดิมออกไป

“เอมโกรธพี่ใช่มั้ย”

“เปล่าหนิคะ”

“ถ้าไม่โกรธแล้วทำไมถึงเอาแต่เงียบล่ะ ตอนกินข้าวก็ไม่พูดกับพี่สักคำ”

“...” ชะเอมเงียบไปขณะมองคนตรงหน้าไม่ละด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่เพียงไม่นานเมื่อทนอัดอั้นไม่ไหวจึงเอ่ยถามออกไปน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเดียวกับใบหน้า

“พี่กับผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกันคะ ทำไมเธอถึงมายืนกอดพี่อยู่หน้าบ้าน แล้วถ้าเอมไม่ออกไปเห็นพี่ก็คงยืนให้เธอกอดอยู่แบบนั้นสินะ”

ร่างสูงยิ่งรู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นคนตัวเล็กมีท่าที่นิ่งมาก เธอนิ่งอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

“ไม่ใช่นะ ตอนนั้นพี่กำลังจะผลักปิ่นออกแล้ว แต่เราดันออกมาเห็นพอดี พี่กับปิ่นเราเป็นแค่เพื่อนสมัยเรียนมัธยมกันเท่านั้น พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมจู่ๆเธอถึงโผล่มา”

“ถ้าแค่เพื่อนแล้วทำไมเธอถึงแสดงออกชัดขนาดนั้นว่ากำลังหึงหวงพี่อยู่”

“พี่... พี่ไม่รู้” คำพูดติดขัดอีกทั้งยังหลบตาขณะที่ตอบ ส่อพิรุธขนาดนี้เห็นได้ชัดว่าเขากำลังโกหกอยู่

“ไม่รู้หรือรู้แต่ไม่พูด”

“ไม่ใช่แบบนั้น”

“พี่กับเธอเคยนอนด้วยกันแล้วใช่มั้ยคะ” เธอไม่รอให้เขาพูดอะไรมากไปกว่านั้นก็พุ่งคำถามดังกล่าวใส่เขาทันที ทำเอาร่างสูงลมหายใจสะดุด ก่อนจะตอบออกไปด้วยท่าทีอึกอักอย่างที่ตนไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน

“ไม่ ไม่เคย” เป็นอีกครั้งที่เขาตอบแต่กลับหลบตาเธอ

“ปกติพี่เป็นคนพูดตรงพูดอะไรชัดเจน แต่ครั้งนี้ทำไมถึงโกหกเอม พี่กลายเป็นคนแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ”

“พี่ขอโทษ พี่แค่ไม่อยากให้เราคิดมาก” เมื่อถูกจับได้ว่าโกหกก็ยากที่จะแก้ตัว เขาจึงทำได้แค่ขอโทษอย่างรู้สึกผิด อีกทั้งยังกลัวใจของเธอจะไม่เหมือนเดิม แต่แล้วจู่ๆคนตัวเล็กที่นิ่งมาตลอดกลับพูดขึ้นเสียงดัง

“ถ้าพี่เลือกพูดความจริงเอมจะไม่คิดมากเท่านี้!”

ทำเอาเขาตกใจไม่น้อยจนแทบทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติแล้วยื่นมือไปจับมือเธอทั้งสองข้างเอาไว้แล้วพูดกับเธออย่างใจเย็น

“อย่าโมโหเลย ใจเย็นๆก่อนนะ”

คนตัวเล็กไม่พูดอะไร ทว่าปากบางค่อยๆเบะคว่ำก่อนที่น้ำใสๆจะพร้อมใจกันหลั่งไหลออกมาจากดวงตาที่ร้อนผ่าวโดยไร้เสียงสะอื้นไห้ ร่างสูงเห็นเช่นนั้นก็ปวดใจ ยิ่งเห็นน้ำตามากมายของเธอใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวดและจุกอกไปหมดจนแทบหายใจไม่ออก มือใหญ่จึงเลื่อนขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้มนุ่มทั้งสองข้างอย่างอ่อนโยนพร้อมพูดปลอบเธอ

“เด็กดีอย่าร้อง พี่ขอร้องล่ะอย่าร้องไห้เลย” ไม่รู้ว่านี้เป็นคำพูดปลอบคนตัวเล็กหรือปลอบตัวเองกันแน่ เห็นเมียร้องไห้ตัวเองก็แทบจะร้องไห้ตาม

จนกระทั่งเห็นคนตัวเล็กเริ่มนิ่ง ร่างสูงก็เริ่มพูดอธิบายให้เธอฟังโดยที่ครั้งนี้พูดแต่ความจริง ไม่มีโกหกแม้แต่คำเดียว

“ระหว่างพี่กับปิ่นเป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายเท่านั้นแล้วมันก็จบไปนานแล้ว พี่ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอเลย คนเดียวที่พี่รักคือเรานะชะเอม”

แต่เมื่อสิ้นคำอธิบายของร่างสูง คนตัวเล็กก็จับมือใหญ่ของเขาออกจากแก้มของเธอก่อนจะถอยไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วก้มหน้าพูดโดยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น

“เอมง่วงพรุ่งนี้มีเรียนเช้าอีก พี่ไปอาบน้ำเถอะเอมจะนอน”

ขณะที่คนตัวเล็กหันหลังให้แต่ไม่ทันจะเดินถึงเตียงก็ต้องหยุดชะงักเท้าเมื่อได้ยินร่างสูงพูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังปนอ้อนวอนอยู่ในที

“เอม สัญญากับพี่ได้มั้ย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเราอย่าทิ้งพี่นะ ระหว่างเราสองคนห้ามพูดคำนั้น” คำต้องห้ามที่ว่าคือคำว่า 'เลิกกัน' เขาไม่อยากให้มันหลุดออกมาจากปากของเธอ ส่วนตัวเขาไม่มีวันพูดคำนี้ออกมาอย่างแน่นอน

เมื่อสิ้นคำขอร้องของร่างสูง คนตัวเล็กก็พูดขึ้นน้ำเสียงจริงจังโดยไม่ได้หันหลังไปมองคู่สนทนาเลย

“พี่เคยสัญญาว่าจะไม่ทำให้เอมเสียใจ แต่วันนี้พี่ทำเอมร้องไห้ ตัวพี่เองยังผิดสัญญาแล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาขอให้เอมสัญญากับพี่ เอมไม่เคยสนใจอดีตของพี่เลย แต่สิ่งที่พี่ทำให้เอมเสียใจคือพี่เลือกที่จะโกหกเอม ไม่ว่าพี่จะโกหกด้วยเหตุผลอะไรแต่มันก็ทำลายความไว้ใจของเอมไปแล้ว”

คำพูดดังกล่าวของคนตัวเล็กทำเอาร่างสูงจุกอกถึงกับพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ จนภายในห้องตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานานหลายวินาทีโดยที่คนตัวเล็กก็ยังคงยืนนิ่งหันหลังให้เขาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง...

“งั้นเอมนอนเถอะพี่จะอยู่เงียบๆ จะไม่พูดอะไรกวนใจเอมอีก” เมื่อเขาพูดจบคนตัวเล็กก็เดินขึ้นเตียงแล้วทิ้งตัวนอนหันหลังให้เขาทันที เขาทำได้แค่ยืนมองดูเธอตาละห้อย อยากจะเข้าไปกอดเธอไว้แนบอกแต่กลัวเธอจะผลักใสไม่ยอมให้กอด กลัวเธอจะเกลียดกัน กลัวเธอเมินกัน กลัวเธอจะไม่รักกันเหมือนก่อน เขากลัวไปเสียทุกอย่างแต่สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือ กลัวเธอจะทิ้งกัน...