กำราบรักในแดนใต้

แนะนำตัวละคร

เจ้าขุน หนุ่มใต้ บ้านเกิดสุราษฎร์ธานี ลูกชายคนโตของนายหัวจอมทัพกับของขวัญในเรื่องชะตารักนายหัวจอมทัพ อายุ25ปี สูง187เซนติเมตร เป็นคนเงียบๆ พูดน้อยเหมือนพ่อ หน้าตาก็หล่อเหลาถอดแบบพ่อมา ทว่าผิวขาวได้แม่

ชะเอม สาวใต้ บ้านเกิดสุราษฎร์ธานี อายุ19ปี สูง161เซนติเมตร หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักแต่นิสัยกลับดื้อรั้นไม่ยอมคน ทว่าก็มีด้านอ่อนโยนและอ่อนไหวง่าย

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของไรท์ บรรยายให้อ่านเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงถึงบุคคลหรือสถานที่ใด ข้อมูลในเรื่องอาจจะไม่ถูกต้อง100% และอาจมีเนื้อหา18+ หรือพฤติกรรมบางอย่างที่ไม่เหมาะสมของตัวละคร นักอ่านควรใช้วิจารณญานในการอ่านด้วยนะครับ (ด้วยรักและเคารพนักอ่านทุกคน)

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ 2537 ห้ามคัดลอก เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของงานเขียนนี้ รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด สแกน บันทึก ถ่ายภาพ ไม่ว่าในรูปแบบหรือวิธีการใดๆทางอิเล็กทรอนิกส์ เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น

บรรยายโดยนามปากกา อิมอิน

จังหวัดสุราษฎร์ธานี

ณ บ้านโมเดิร์นสองชั้นในตัวอำเภอเมืองของจังหวัด

“เอมเก็บกระเป๋าเสร็จยังลูก เร็วหน่อยพี่เจ้าขุนกำลังจะถึงแล้ว อย่าให้พี่เค้าต้องรอนาน” เสียงของคนเป็นแม่ที่มีนามว่ามะปรางตะโกนพูดกับลูกสาวที่อยู่บนชั้นสองของบ้าน ขณะเดียวกันคนเป็นลูกสาวอย่างชะเอมก็เดินลงบันไดมาพอดี ก่อนที่เสียงหวานเล็กๆของเธอจะเอ่ยถามคนเป็นแม่อย่างนึกสงสัย

“ทำไมเป็นพี่เจ้าขุนล่ะคะแม่ น้าขวัญไม่ได้มารับเอมเองเหรอ”

“น้าขวัญติดธุระมาไม่ได้ก็เลยให้เจ้าขุนมารับแทน”

ขณะนั้นเองรถกระบะสี่ประตูคันสีขาวก็ขับเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี มะปรางที่ปลายตาไปเห็นจึงพูดขึ้น

“นั่นไงเจ้าขุนมาพอดีเลย เดี๋ยวแม่ออกไปหาพี่เค้าก่อน ลูกก็รีบยกกระเป๋าตามมาล่ะ”

“ค่า~"

จากนั้นมะปรางก็เดินไปหาลูกชายของเพื่อนสนิทที่รถ ด้านชะเอมจึงลากกระเป๋าสัมภาระของตัวเองตามคนเป็นแม่ไป ไม่นานทางด้านร่างสูงที่ลงจากรถกระบะคันดังกล่าวหรือเจ้าขุนก็เดินมาหามะปรางเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยของแม่ตนที่ยังคงคบหากันอยู่ ณ ปัจจุบัน ก่อนที่สองมือใหญ่จะยกขึ้นไหว้เพื่อนแม่อย่างนอบน้อมพร้อมกับเสียงทุ้มที่พูดขึ้น

“สวัสดีครับน้าปราง"

“ไหว้พระเถอะลูก ขับรถมาเหนื่อยๆเข้าบ้านไปดื่มน้ำดื่มท่าก่อน”

“ไม่เป็นไรครับ” เจ้าขุนปฎิเสธออกไปนิ่งๆ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะชำเลืองมองไปยังคนตัวเล็กที่เดินลากกระเป๋ามาหยุดยืนอยู่ข้างแม่ของเธอ หากเขาจำไม่ผิดครั้งล่าสุดที่เจอกันคืองานศพของพ่อเธอ ตอนนั้นเธอยังเรียนอยู่มอต้นซึ่งมันก็หลายปีมาแล้ว ในเวลาหลายปีที่ไม่ได้เจอกันเธอโตขึ้นเยอะมาก ตอนเด็กว่าน่ารักแล้ว พอโตมาก็ยิ่งสวย แต่ทว่านิสัยของเธอที่เขาได้ยินมาก็ดื้อเอาเรื่อง

ขณะที่ร่างสูงกำลังยืนมองคนตัวเล็กอย่างพินิจพิจารณา เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนแม่พูดต่อ เขาจึงดึงสายตากลับมามองหญิงวัยกลางคนตรงหน้า

“ลำบากเจ้าขุนหน่อยนะที่ต้องมารับน้องเอง อีกเดี๋ยวน้าต้องขึ้นเครื่องแล้วเลยไปส่งน้องไม่ได้จริงๆ”

“ไม่เป็นไรครับ”

...เนื่องจากมะปรางมีสามีใหม่เธอจึงต้องย้ายไปอยู่กับสามีฝรั่งของเธอที่คบหากันมาหลายปี เมื่อมั่นใจในรักครั้งนี้จึงตกลงปลงใจจะไปใช้ชีวิตฉันสามีภรรยากับคนรักที่ต่างประเทศ แต่ทว่าลูกสาวของเธอดันไม่ยอมไปอยู่ด้วย แม้ว่าเธอจะพูดหว่านล้อมต่างๆนาๆก็ไม่เป็นผล เพราะลูกสาวยังคงดึงดันที่จะอยู่ไทย ตัวเธอที่กำพร้าตั้งแต่เด็กไม่มีญาติที่ไหนจึงมีแค่หนทางเดียวคือฝากลูกสาวไว้ในความดูแลของเพื่อนสนิทอย่างของขวัญหรือแม่ของเจ้าขุนนั่นเอง...

เมื่อมะปรางหันมาเห็นว่าลูกสาวยังคงยืนนิ่งไม่คิดจะไหว้หรือทักทายคนที่อายุมากกว่า เธอจึงอดที่จะตำหนิลูกสาวไม่ได้

“เด็กคนนี้มือแข็งจริงๆ สวัสดีพี่เค้าสิยืนนิ่งอยู่ทำไม”

ชะเอมที่โดนคนเป็นแม่ดุใบหน้าก็งองำทันที ก่อนจะเอ่ยสวัสดีอีกคนพร้อมกับยกมือไหว้เขา

“สวัสดีค่ะ” ทว่าก็ไม่วายหันมายอกย้อนคนเป็นแม่ตามนิสัยของเธอที่ไม่เคยยอมอะไรง่ายๆ

“เมื่อกี้เอมเห็นแม่คุยกับพี่เค้าอยู่เอมเลยไม่อยากขัด ถ้าเอมพูดแทรกผู้ใหญ่เดี๋ยวแม่ก็หาว่าเอมไม่มีมารยาทอีก”

“ยอกย้อนแม่เดี๋ยวเหอะ” มะปรางทำท่าจะยกมือตีลูกสาวแต่ก็ไม่ได้คิดจะตีจริงๆ คนเป็นลูกเห็นเช่นนั้นจึงเข้ามากอดออเซาะและอ้อนแม่ทันที โดยมีดวงตาคู่คมของอีกคนมองอยู่ตลอด

“แม่เลิกดุได้แล้วเอมจะไปแล้วนะ”

ด้านมะปรางก็เศร้าใจทันทีเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอจะต้องห่างกับลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียวของเธอ ห่างกันครั้งนี้ไม่รู้จะเจอกันอีกเมื่อไหร่ เพราะการไปกลับข้ามประเทศแม้จะไม่ใช่เรื่องยากแต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้สามีของเธอจะมีเงินแต่ทุกอย่างมันก็ต้องเป็นขั้นเป็นตอนและแน่นอนเวลาก็สำคัญ ใช่ว่าอยากมาหาแล้วปุบปับจะมาได้ตามใจ

“ดูแลตัวเองดีๆนะลูก มีอะไรก็โทรหาแม่ได้ตลอด ถ้าคิดถึงก็วิดีโอคอลมานะ แล้วอย่าดื้อกับน้าขวัญล่ะ ไม่งั้นถ้าน้าขวัญไม่เลี้ยงแม่จะกลับมารับลูกทันที”

“ค่ะแม่ แม่ไม่ต้องห่วงนะ เอมจะเป็นเด็กดีจะไม่ดื้อกับน้าขวัญเลย เอมรักแม่นะคะ”

“แม่ก็รักลูกนะ” มะปรางกอดอำลาลูกสาวด้วยความเศร้าใจ ใช่ว่าเธออยากจะเลือกสามีแล้วทิ้งลูก แต่ลูกของเธอช่างดื้อรั้นไม่ยอมท่าเดียว อีกทั้งไม่ได้รั้งเธอให้อยู่ด้วย กลับเห็นดีเห็นงามและยินดีที่เธอจะย้ายไปอยู่กับสามีฝรั่ง สุดท้ายเมื่อเกลี่ยกล่อมลูกไม่ได้เธอก็ต้องย้ายไปต่างประเทศคนเดียว

และในขณะที่สองแม่ลูกกำลังกอดอำลากัน ทางด้านเจ้าขุนที่ยืนมองอยู่จึงเดินไปยกกระเป๋าลากสองใบที่วางอยู่ใกล้คนตัวเล็กขึ้นท้ายรถกระบะ ขณะเดียวกันด้านชะเอมเห็นเช่นนั้นจึงผละกอดจากแม่เพราะเห็นว่าสมควรแก่เวลาที่เธอกับแม่จะต้องจากกันแล้ว

“เอมไปก่อนนะคะแม่” พูดจบชะเอมก็ยืนอาลัยอาวรณ์อยู่อีกครู่หนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งบนรถตรงเบาะที่นั่งตรงข้ามคนขับที่อีกคนเปิดประตูทิ้งไว้ให้ ก่อนที่ร่างสูงของเขาจะเดินไปหาแม่ของเธอหลังจากที่ขนกระเป๋าสัมภาระขึ้นรถเสร็จ

“ผมไปก่อนนะครับ” พูดจบเจ้าขุนก็ยกมือไหว้ลาผู้ใหญ่

“จะลูก ขับรถกลับกันดีๆนะ”

เจ้าขุนเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นรถไป และเมื่อรถขับเคลื่อนเลื่อนไปข้างหน้าชะเอมก็โบกมือลาคนเป็นแม่ที่ยืนส่งเธออยู่หน้าบ้าน กระทั่งรถขับเคลื่อนมาไกลจนสุดสายตาที่จะมองเห็นร่างของแม่ ชะเอมก็หันกลับมานั่งตามปกติแล้วกดปิดกระจกรถ จากนั้นก็ทอดสายตามองทางข้างหน้าไปเรื่อย ขณะในหัวว่างเปล่าแต่ในใจกลับรู้สึกหดหู่เมื่อต้องจากแม่ กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มของคนข้างๆเอ่ยถาม

“หิวมั้ย”

เธอจึงหันไปมองแต่ก็เห็นว่าเขายังคงมองทางข้างหน้าไม่ได้หันมามองกัน จึงไม่แน่ใจว่าเมื่อกี้เขาถามเธอหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นว่าในรถก็มีแค่เธอกับเขา ถ้าเขาไม่พูดกับเธอแล้วเขาจะพูดกับใครได้ จึงเลือกเอ่ยตอบเขาไปน้ำเสียงฉะฉานตามประสาคนพูดเก่ง

“หิวนิดหน่อยค่ะ เมื่อเช้ามัวแต่รีบเก็บของก็เลยกินข้าวไปนิดเดียว”

ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไป เขายังคงมองทางข้างหน้าไม่ละ ทำหน้าที่สารถีเป็นอย่างดี ด้านชะเอมเห็นอีกคนเงียบไปก็แอบงงเพราะเมื่อกี้เขาเป็นคนชวนเธอคุยก่อนแต่ก็ดันมาเงียบใส่กันแบบนี้ ทว่าเธอก็เลือกไม่ใส่ใจแล้วหันมองทางรอบๆต่อ

เหตุการณ์ก่อนหน้านี้...

ภายในบ้านไม้สักหลังใหญ่สองชั้น พื้นที่รอบๆห้อมล้อมไปด้วยต้นยางพารา มีสองสามีภรรยาและลูกสาวคนเล็กที่มีนิสัยแสนจะเรียบร้อยอ่อนหวานมีนามว่าเจ้าขากำลังนั่งกินข้าวเช้ากันอยู่ในครัว คนเป็นแม่หรือของขวัญที่อยู่ในวัยกลางคนแต่ก็ยังคงความสวยสง่าเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่ต่างกับสามีของเธอหรือจอมทัพที่อายุมากกว่าภรรยาถึงยี่สิบปี แม้จะอยู่ในวัยชราแต่ก็ยังคงดูสง่าไม่เปลี่ยน

ซึ่งในขณะที่ทั้งสามคนกำลังกินข้าวกันอยู่ เมื่อของขวัญเห็นลูกชายคนโตของเธอเดินเข้ามาในครัว พอลูกชายนั่งลงตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจึงเอ่ยถามลูกชายทันที

“ขุนจำน้องชะเอมลูกสาวน้าปรางได้มั้ยลูก ที่ตอนเด็กๆน้าปรางเคยพาน้องมาเล่นที่บ้านเราอยู่บ่อยๆ”

“พอจำได้ครับ” เจ้าขุนตอบกลับคนเป็นแม่น้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากใบหน้า ขณะที่มือไม้ก็ตักข้าวในหม้อใส่จานเตรียมจะกินข้าว ไม่ได้นึกสนใจเรื่องที่แม่ถามเลย

“งั้นขุนช่วยไปรับน้องให้แม่หน่อยนะ แม่กับพ่อต้องไปรดน้ำศพตาเพิ่มที่วัดเลยไปรับน้องเองไม่ได้ นี่ที่อยู่บ้านน้าปรางแม่จดไว้ให้แล้ว”

สิ้นคำพูดดังกล่าวของคนเป็นแม่ เจ้าขุนก็นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนมือใหญ่ไปรับกระดาษที่อยู่จากคนเป็นแม่ที่ยื่นมาให้ แต่ปากก็เอ่ยถามแม่ด้วยความสงสัย

“ไปรับทำไมครับ”

“พอดีน้าปรางจะย้ายไปอยู่กับสามีใหม่ที่ฝรั่งเศสวันนี้ หนูชะเอมไม่ยอมไปด้วยดื้อจะอยู่ไทยให้ได้ น้าปรางเค้าไม่อยากทิ้งลูกสาวให้อยู่บ้านคนเดียวก็เลยฝากแม่ช่วยดูแลจนกว่าน้องจะเรียนจบแล้วดูแลตัวเองได้นั่นแหละ เรื่องนี้แม่คุยกับพ่อกับน้องแล้วทุกคนโอเคหมด มีแค่ขุนนั่นแหละวันๆทำแต่งานแม่เลยไม่มีโอกาสได้บอกลูกเลย”

หากจะรับสมาชิกใหม่เข้าบ้านก็ต้องเป็นที่ยอมรับของคนในครอบครัวก่อน ซึ่งสามีและลูกสาวคนเล็กก็เห็นด้วยและเต็มใจที่จะให้ชะเอมเข้ามาอยู่อาศัยในบ้าน จะเหลือก็แต่ลูกชายคนโตที่หาเวลาคุยด้วยไม่ได้เลย เพราะตื่นเช้ามาลูกชายก็เข้าสวนทั้งวัน ตกเย็นก็ไปเตะบอลที่สนามของโรงเรียนวัดกับกลุ่มเพื่อน พอกลับมาก็เหนื่อยล้ากินข้าวเสร็จอาบน้ำนอน แต่ละวันไม่เคยอยู่นิ่ง เหมือนกับคนเป็นพ่อตอนยังหนุ่ม รายนั้นก็ขยันทำการทำงานไม่เคยหยุดพักเหมือนกัน

กระทั่งผ่านมาถึงวันนี้ของขวัญใช้เวลาพูดกับลูกชายไม่ถึงนาทีก็เป็นอันเข้าใจ

“แล้วจะให้ไปรับตอนไหนครับ”

“บ้านน้าปรางอยู่ในเมืองกว่าจะขับรถไปถึงก็เกือบสองชั่วโมง ขุนกินข้าวเสร็จไปรับน้องเลยก็ได้นะ ไปรับน้องก่อนที่น้าปรางจะขึ้นเครื่องน้องจะได้ไม่ต้องรออยู่ที่บ้านคนเดียว”

“ได้ครับ”