ตอนที่6.   ปรึกษา

ชายหนุ่มไม่ได้พูดหยอกล้อหรือหยอดคำหวานกับเธอเหมือนอย่างเคย หญิงสาวจึงพินิจคนนั่งตรงหน้าแล้วเริ่มเห็นว่า ชุดของเขาดูยับย่นผิดปกติ ใบหน้ากระจ่างใสบัดนี้หมองลง พร้อมกับผมยุ่งเหยิง เธอจึงถามเขาออกไปว่า

“อาจารย์ธาวิน นัดเกดออกมาทานข้าววันนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะ”

เธอเรียกเขาว่าอาจารย์ ตามสรรพนามที่บรรดาอาจารย์ในมหาวิทยาลัยนิยมใช้นำหน้าชื่อเรียกขานเพื่อรักษาระยะห่าง เพราะเธอกับเขายังไม่ถึงขั้นตกลงเป็นแฟนกัน แม้ความสัมพันธ์จะมากกว่าความเป็นเพื่อนแล้วก็ตาม

“พอดีผมมีเรื่องอยากปรึกษา”

น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากปากเขาคล้ายคนป่วยที่กำลังขอคำแนะนำจากแพทย์มากกว่าคนรู้ใจที่ต้องการคำปรึกษาจากคนรัก เขาวางช้อนลงความอยากอาหารตรงหน้าแทบจะไม่มีเลย 

ธาวินยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม เพื่อชำระล้างจิตใจอันว้าวุ่นให้สงบลง ในหัวของเขากำลังเรียบเรียงคำพูดเพื่อที่จะถามผู้หญิงตรงหน้าให้ดูเป็นเรื่องปกติมากที่สุด เขาไม่อยากให้เธอมองเขาไปในทางที่ไม่ดี เพราะเขาเองก็หมายมั่นในใจว่าอยากให้เธอเป็นว่าที่ภรรยาของเขาในอนาคต ในเมื่อความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็เดินทางมาถึงจนใกล้สุกงอม เขาจึงไม่อยากจะสูญเสียผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างหมอเกดไป

“อาจารย์ธาวินบอกเกดมาได้เลยนะคะ เกดยินดีรับฟังค่ะ”

หญิงสาววางช้อนลงเฉกเช่นเดียวกับเขา เพื่อแสดงให้เขารู้ว่าเธอพร้อมจะรับฟังทุกปัญหาของเขา ผู้ชายตรงหน้าเธอ เป็นผู้ชายในอุดมคติของสาว ๆ เรียนจบจากต่างประเทศ บ้านรวย และเป็นถึงรองศาสตราจารย์ที่กำลังจะก้าวขึ้นเป็นศาสตราจารย์ในไม่ช้า  หากเธอกับเขาได้แต่งงานกันจริง ๆ ก็เปรียบเสมือนเป็นกิ่งทองใบหยก

“ขอบคุณครับ”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างซึ้งใจ พลางเอื้อมมือไปกุมมือเรียวนุ่มของหญิงสาวไว้ ก่อนถามเธออย่างไม่เต็มเสียงนักว่า

“เมื่อวาน ผมได้ชวนหมอเกดไปทะเลด้วยกันไหม”

“ไม่นี่คะ เมื่อวานเกดบอกอาจารย์ธาวินแล้วไงคะว่า มีสอนพรีคลินิกตอนบ่าย ตอนเย็นก็ต้องรีบไปตรวจที่คลินิกต่อ เราก็เลยต้องยกเลิกดินเนอร์กัน อาจารย์ธาวินลืมแล้วรึคะ” หมอเกดย้อนถามเขากลับ 

ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสบตาเธอ เขาจำได้ว่าหมอเกดบอกกับตนเช่นนั้น นั่นก็แสดงว่าหมอเกดไม่ได้ไปทะเลกับเขา แล้วเขาไปกับใคร

“อาจารย์ธาวินคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

หมอเกดประกบมือลงบนหลังมือของชายหนุ่มที่กุมมือเธอไว้  เธอเขย่ามือเขาเบา ๆ เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปพร้อมกับสีหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

“อะ เอ่อ พอดีผมคิดเรื่องงานอยู่ก็เลยลืมไป”

อาจารย์ธาวินตอบตะกุกตะกัก แล้วเลียบเคียงถามถึงอาการที่เขาเป็นอยู่ว่า “หมอเกดครับ ถ้าคนเราเครียดมาก ๆ จะมีโอกาสที่จะลืมบางช่วงเวลาไปชั่วขณะไหมครับ เช่นลืมว่าเมื่อวานตนเองไปทำอะไร อยู่ที่ไหน กับใคร”

“ก็อาจจะมีนะคะ แต่ถ้าเครียดหนักมาก ๆ บางคนหูแว่ว บางคนเห็นภาพหลอน พูดจาคนเดียว หรือจินตนาการว่ามีคนมาพูดคุยด้วย อาจารย์ธาวินถามเกดทำไมหรือคะ”

หมอเกดอธิบายพร้อมกับจับจ้องชายหนุ่มที่เหมือนมีความลับบางอย่างภายในใจ ท่าทีของเขาเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าใดนัก ดวงตาคมภายใต้แว่นตาหลุกหลิกอย่างที่ไม่เคยเป็น เธอจึงปล่อยมือจากชายหนุ่ม แล้วค่อย ๆ เลื่อนมือออกจากการเกาะกุมของเขา

ธาวินลดลงมือลงเมื่อหญิงสาวถอยมือออกห่าง เขารู้สึกใจหายเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก เหมือนจิตใต้สำนึกสัมผัสได้ว่าหากเขาบอกเธอว่าเขาอาจเครียดมากจนจินตนาการว่าได้ไปเที่ยวกับผู้หญิงที่เขาก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แล้วจำไม่ได้ว่าตนเองทำอะไรลงไป หญิงสาวที่เขาหมายตาเอาไว้ก็คงหลุดลอยไปแน่ ๆ  เขาจึงจำต้องโกหกเธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนว่า

“พอดีเพื่อนที่คณะฯ เครียดมากจนลืมคาบสอนของตัวเองนะครับ”

“แหมโล่งอกไปทีค่ะ เกดนึกว่าอาจารย์ธาวิน เครียดกับงานวิจัยมากไปซะอีก”

หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่มเจื่อน ๆ แล้วพยายามกอบกู้สถานการณ์ตรงหน้าเพื่อทำคะแนนกับชายหนุ่มโดยการแนะนำเพิ่มเติมไปว่า

“ถ้าเพื่อนอาจารย์เครียดมาก ลองแนะนำเพื่อนคนนั้นให้ไปปรึกษาจิตแพทย์ดูนะคะ ก่อนที่จะเป็นมากกว่านี้แล้วรักษาไม่ได้ เกดเคย ได้ยินข่าวบ่อย ๆ นะคะ อาจารย์บางคนเครียดกับการทำวิจัยมากจนสติแตกเป็นบ้าไปเลยก็มี หรือเด็กบางคนเครียดกับการสอบมากจนกระโดดตึกตายก็มีค่ะ”

“เอ่อ ครับ” 

อาจารย์ธาวินยิ้มแห้ง ๆ คว้าแก้วน้ำขึ้นดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นกลัวที่เกิดในใจ ยิ่งฟังหญิงสาวพูดเขาก็ยิ่งหวั่นในใจ กลัวเหลือเกินว่าเขาเครียดจนบ้าจริง ๆ 

“เราทานอาหารกันดีกว่าครับ เดี๋ยวหมอเกดจะกลับไปสอนคาบบ่ายไม่ทัน” เขาชวนให้เธอกินข้าวเพื่อเบี่ยงประเด็นการสนทนาที่ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งเครียด

หลังมื้อเที่ยง หมอเกดขอตัวกลับไปสอนคาบบ่าย ส่วนธาวินขับรถตรงดิ่งไปพบจิตแพทย์ทันที เกือบจะแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่า บางทีตนเองอาจเครียดกับการทำวิจัยเพื่อยื่นขอตำแหน่งศาสตราจารย์จริง ๆ และหากเป็นเช่นนั้น เขาต้องวางแผนเอาไว้ในใจว่าจะขอลาทำตำราเรียนสักปีเพื่อพักเรื่องการสอนและงานวิจัย บางทีอาการที่เขาเป็นอยู่อาจดีขึ้น

การตรวจอาการทางจิตต้องใช้เวลาทดสอบในช่วงเช้า ทำแบบทดสอบที่เป็นคล้าย ๆ ข้อสอบต่อในช่วงบ่ายและต้องใช้นักจิตวิทยาในการแปลผลการทดสอบ ดังนั้น เมื่อธาวินไปถึงโรงพยาบาลจิตเวชในช่วงบ่าย เขาจึงได้ตรวจและรับคำปรึกษาเพียงเบื้องต้นเท่านั้น จิตแพทย์ให้เพียงยานอนหลับเขากลับมา และบอกกับเขาว่าหากอาการไม่ดีขึ้น หรือยังรู้สึกเครียดและวิตกกังวลอยู่ค่อยกลับมาตรวจรักษาอย่างจริงจังอีกครั้ง

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงง

กริ๊ง  ๆ     กริ๊ง  ๆ      กริ๊ง  ๆ

เสียงโทรศัพท์มือถือของธาวินดังขึ้นแทบจะทันทีที่เขาเดินเข้าบ้าน

“ครับ”

เขากรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ตอบรับสั้น ๆ เพราะหน้าจอมือถือแสดงชื่อเพื่อนสนิทของเขา

“เป็นไงบ้าง”

ดร.ประชาที่อยู่ปลายสายถามอาการของเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“เฮ่อ”

ธาวินถอนหายใจแทนคำตอบพร้อมกับทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

“อย่าทำเสียงแบบนั้นสิวะ ไม่เหมือนว่าที่ศาสตราจารย์ที่ฉันเคยรู้จักเลย คนที่หายใจเข้าออกเป็นงานเสมอคนนั้นยังอยู่ไหม ไปตามมารับสายกันหน่อยสิวะ”

ดร.ประชาพูดกึ่งล้อกึ่งปลุกพลังใจให้กับคนที่กำลังเจอกับปัญหาชีวิตตามแบบฉบับของเขา

“ขอบใจแกมากที่อุตส่าห์เป็นห่วง แต่ฉันเหนื่อยจริง ๆ ว่ะ”