บทที่2

ผลักประตูห้องส่วนตัวเปิดออก ริบบิ้นระยิบระยับบางเบาก็ร่วงลงมาใส่เต็มบนใบหน้าของฉัน

เดินผ่านช่องว่างหลากสี ฉันเห็นซ่งฉีซวี่กำลังจูบผู้หญิงคนนั้นอย่างอย่างใจจดใจจ่อ

เพื่อนๆ ทั้งหลายที่ฉันสนิทนั้นต่างก็ยกมือถือขึ้นมา ช่วยทั้งสองบันทึกเวลาที่หวานแหววนี้

ความดีงามได้แตกสลายลงในชั่วขณะที่ฉันปรากฏตัว

เมื่อเห็นฉัน ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็สูบหายใจเข้าลึกๆ

พวกเขารีบหลบสายตาอย่างลนลาน ไม่มีใครกล้าสบตากับฉัน

หญิงสาวเหลือบมองซ่งฉีซวี่ แล้วถามอย่างสงสัยว่า:

"ที่รัก เธอก็เป็นเพื่อนของคุณเหมือนกันเหรอ? ทำไมพอเธอมา ทุกคนก็ไม่ค่อยดีใจเลย"

"โม่โม่ เธอคือ——"

ฉันไม่ได้ให้ซ่งฉีซวี่มีโอกาสได้พูด จ้องตรงไปที่โม่โม่:

"ฉันคือแฟนของซ่งฉีซวี่"

"ฉันรู้ว่าพวกเธอคบกันมาแปดปีแล้ว แต่เราคบกันมาสิบสองปีแล้ว"

"ไม่เชื่อ ฉันให้เธอดูวิดีโอในอัลบั้มรูปของฉันได้"

เมื่อเปิดอัลบั้ม ความทรงจำตลอดสิบสองปีก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ในการประชุมปฏิญาณก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ซ่งฉีซวี่ในฐานะตัวแทนนักเรียนนั้น หลังจากกล่าวสุนทรพจน์เสร็จ ก็ได้สารภาพรักกับฉันต่อหน้าทุกคน:

"ที่จริงแล้ว ความฝันของผมไม่ได้มีแค่มหาวิทยาลัยชิงหัวเท่านั้น แต่ยังมีซูเนี่ยนอวี่ด้วย"

บนสนามหญ้าของมหาวิทยาลัย ฉันกับซ่งฉีซวี่เดินจับมือกันอยู่ จู่ๆ เขาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งแล้วสวมแหวนเพชรหนึ่งกะรัตบนนิ้วนางฉัน

หนึ่งแสนบาทไม่แพง แต่กลับเป็นเงินเก็บทั้งหมดที่นักเรียนยากจนคนหนึ่งสะสมมาตั้งแต่เด็กจนโต

"อนาคต จะเปลี่ยนวงที่ใหญ่กว่านี้ให้คุณ"

ในห้องเช่าแคบๆ ซ่งฉีซวี่ที่ดื่มจนเมามายกอดฉันไว้แน่นแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาบังคับให้ฉันเปิดบันทึกวิดีโอและสาบานต่อหน้ากล้องว่า:

"ชาตินี้ ผมจะทำให้ซูเนี่ยนอวี่ได้ใช้ชีวิตที่ดีให้ได้"

"ทุกชาติทุกภพ ซ่งฉีซวี่รักซูเนี่ยนอวี่เพียงคนเดียว"

ในงานเลี้ยงฉลองที่บริษัทเข้าตลาดหุ้นนั้น เพื่อนๆ มากันครบหมด ฉันกับซ่งฉีซวี่ถูกโอบล้อมอยู่กลางฝูงชน เสียงเชียร์โห่ร้องดังระลอกแล้วระลอกเล่า：

"ไอ้ซวี่ นายควรให้บ้านแก่เจ้าหญิงเนี่ยนอวี่ของเราสักหลังแล้วปะ?"

ซ่งฉีซวี่ไม่ได้มองกล้อง สายตามีเพียงฉันคนเดียว:

"อืม เรือนหอกำลังตกแต่งอยู่ รอถึงวันเกิดสามสิบปีของอาอวี่ เราก็ไปจดทะเบียนสมรสกัน"

วันนี้ก็คือวันเกิดสามสิบปีของฉัน

ในวันเกิดของฉัน วันที่เราตกลงกันว่าจะแต่งงานกันนี้ เขากลับหายตัวไปทั้งวัน

ไปจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงอีกคน

วิดีโอสุดท้ายเล่นจบ

ห้องส่วนตัวขนาดใหญ่นั้น เงียบสนิทจนแม้แต่เสียงหายใจก็ยังฟังดูแปลก

ในบรรดาผู้ที่อยู่ในห้องนี้นั้น มีเพื่อนสนิท และเพื่อนของฉันอยู่ด้วย

พวกเขาเป็นพยานในความสัมพันธ์นี้ และต่างก็เป็นผู้ทรยศ

หลังจากดูวิดีโอแล้ว ดวงตาของเฟิงโม่โม่ก็แดงก่ำ

ซ่งฉีซวี่ก้าวออกมาอย่างองอาจดุจเจ้าชาย ปกป้องเฟิงโม่โม่ไว้ที่ด้านหลังอย่างดี แล้วจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ไม่กลัวสิ่งใดเลย:

"อาอวี่ พอได้แล้ว"

"ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมคนเดียวเอง เป็นผมเองที่ทั้งไม่อาจตัดใจจากความรู้สึกต่อคุณได้ และในขณะเดียวกันก็หลงรักโม่โม่อย่างไม่อาจห้ามใจได้ คุณไม่ผิด และเธอก็ยิ่งไม่ผิดอะไรเลย”

"คุณมีความคับแค้นใจก็ให้มาลงที่ผม อย่าไปโกรธใส่เด็กผู้หญิงเลย”

เฟิงโม่โม่ขยับกายออกมาครึ่งหนึ่งจากด้านหลังของซ่งฉีซวี่

เธอรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองฉันด้วยท่าทีสง่างามราวกับเมียหลวง：

“เจอเรื่องแบบนี้ ใครก็คงจะพังทลายได้ทั้งนั้น พี่คะ หนูเข้าใจความรู้สึกของพี่นะคะ”

"แต่ไม่ว่าจะยังไง หนูกับอาซวี่ก็ได้จดทะเบียนสมรสกันแล้ว เขาเป็นสามีของหนู และหนูก็เป็นภรรยาของเขา มีเรื่องอะไรเราก็ต้องเผชิญหน้าด้วยกัน"

"อาซวี่เป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ พี่ต้องการอะไรก็เสนอมาได้เลย เราจะพยายามชดเชยพี่ในด้านการเงินอย่างเต็มที่"

ชดเชยด้านการเงิน?

ความผูกพันสิบสองปี สิ่งที่ฉันต้องการเป็นเพียงแค่คำว่าชดเชยด้านการเงินเท่านั้นหรือ?

ขณะที่ฉันกำลังจะระเบิดอารมณ์ เพื่อนสนิทก็ไอสองครั้ง และพูดขึ้นก่อนว่า:

"เนี่ยนอวี่ พอได้แล้ว ที่จริงแล้วทั้งโม่โม่กับอาซวี่ก็ไม่ผิดเลย ความรักก็คือสิ่งที่ไม่มีเหตุผล ใครจะสนว่าใครมาก่อนมาหลัง?"

“ฉันเป็นเพื่อนสนิทเธอ ถึงได้พูดเตือนด้วยความจริงใจ ถอนตัวออกตอนนี้ ทุกคนก็ยังรักษาหน้าตากันได้ เธอก็ยังจะได้เงินชดเชยจากการเลิกกันด้วย แต่ถ้าเรื่องมันบานปลายจนดูแย่เกินไป ต่อไปใครจะกล้าแต่งงานกับเธอเล่า

?”

ฉันมองเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดด้วยความตกตะลึง ลำคอเหมือนถูกเทตะกั่วลงไป หนักจนไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่คำเดียว

จากนั้น ก็คือพี่สาวของซ่งฉีซวี่ เพื่อนร่วมกันคนอื่นๆ ของเรา

“เสี่ยวอวี่ เธอเป็นผู้หญิงที่ดี แต่โม่โม่ก็เป็นผู้หญิงที่ดีกว่า ถ้าเป็นยุคโบราณ พี่ก็ย่อมหวังอยากให้พวกเธอทั้งสองต่างก็มาเป็นน้องสะใภ้ของพี่ แต่ยุคสมัยใหม่ อาซวี่ก็จำต้องทำให้ใครสักคนเจ็บปวด……”

“พี่เนี่ยนอวี่ หนูดูออกว่าพี่อาซวี่รักโม่โม่มากแค่ไหน ไม่งั้นก็คงไม่เลือกแต่งงานกับเธอแล้วไม่แต่งกับพี่หรอก เรื่องมันถึงมาขนาดนี้แล้ว พี่ปล่อยมือเถอะ”

ซ่งฉีซวี่กับเฟิงโม่โม่กอดกันไว้แน่น คนอื่นๆ ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา ก่อตัวเป็นกำแพงที่แข็งแกร่ง รวมพลังกันต่อต้านภายนอก

และฉันก็คือ ‘นอก’ คนนั้น

ฉันเหมือนฟองน้ำที่ถูกดูดความชุ่มชื้นจนหมด ทันใดนั้นก็หมดแรงที่จะโวยวายต่อไป

ถอดแหวนเพชรที่หม่นหมองบนนิ้วนางออก ฉันวางมันลงบนโต๊ะเบาๆ

คืนมันไปพร้อมกับ วัยเยาว์ ความรัก และมิตรภาพตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา

“โอเค”

“ฉันขอถอนตัว”