บทที่3

“อาอวี่！”

ซ่งฉีซวี่เรียกฉันอย่างร้อนรน ฉันไม่ได้หยุดหรือหันหลังกลับ

เรียกรถไปโรงพยาบาล วันนี้สีหน้าของแม่ดูสดใสขึ้นเยอะเลย

เธอยื่นแอปเปิ้ลลูกหนึ่งที่ปอกเปลือกเสร็จแล้ว และถามอย่างดวงตาเป็นประกายว่า：

“เนี่ยนอวี่ รูปถ่ายทะเบียนสมรสถ่ายได้ดีไหม？รีบเอาให้แม่ดูหน่อย”

ฉันรู้สึกจุกอก และอยากร้องไห้ยิ่งนัก

ฉันไม่รู้จะอธิบายให้แม่ฟังยังไง และยิ่งไม่อยากให้เธอได้รู้ความจริง

ในขณะที่ฉันกำลังจะรวบรวมความกล้าสารภาพนั้น ซ่งฉีซวี่ก็เปิดประตูเข้ามา

เขานั่งลงข้างเตียง และนวดให้แม่ด้วยความเอาใจใส่เหมือนที่ทำมาตลอดสิบปี หัวเราะเบาๆ อย่างอ่อนโยน：

“อาอวี่บ่นว่ารูปถ่ายตอนจดทะเบียนสมรสถ่ายออกมาได้ไม่สวย เลยส่งกลับไปที่สตูดิโอให้แก้ไขใหม่ อีกสองวันเราค่อยไปจดทะเบียนสมรส ถึงตอนนั้นจะเอาให้แม่ดูแน่นอนครับ”

ซ่งฉีซวี่เปลี่ยนจากการเรียก ‘ป้า’ มาเรียก ‘แม่’ อย่างกะทันหัน ทำให้แม่ฉันซาบซึ้งจนน้ำตาซึมเลย กลับไม่ทันสังเกตเห็นถึงความผิดปกติระหว่างเราสองคน

ฉันแสดงสีหน้ามืดครึ้มแล้วดึงซ่งฉีซวี่ออกไปที่นอกประตู:

"ฉันได้ถอนตัวออกมาแล้ว คุณจะให้ฉันทำยังไงอีกกันแน่?"

ซ่งฉีซวี่เก็บปอยผมที่หล่นลงมาของฉันไปทัดไว้ด้านหลังอย่างอ่อนโยนและคุ้นเคย เขามองฉันแล้วถอนหายใจ:

“อาอวี่ เราอยู่ด้วยกันมาสิบสองปี แยกจากกันตอนนี้ คุณทำใจได้จริงเหรอ?"

ทำใจไม่ได้แล้วจะทำไง?

ตอนนี้เขาเป็นสามีของคนอื่น

ฉันจ้องซ่งฉีซวี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ แล้วหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา:

"จะทำใจได้หรือไม่ก็ต้องทำใจ"

ฉันหันหลังจะเดินออกไป แต่ซ่งฉีซวี่กลับใช้ตัวขวางทางฉันไว้

เขาจับไหล่ฉัน จู่ๆ ก็ดึงฉันเข้าไปกอดแน่นอย่างควบคุมไม่ได้:

"แต่ผมตัดใจจากคุณไม่ได้"

อ้อมกอดของเขาแน่นเกินไป ฉันพยายามผลักออก แต่ทำยังไงก็ผลักไม่ออก

"ตอนเรียนมหาวิทยาลัยผมเก็บเงินซื้อแหวนเพชรให้คุณ ทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟแล้วได้รู้จักกับโม่โม่"

"เด็กสาวนิสัยขี้อาย พอพูดทีก็หน้าแดงทันที มักถูกพวกนักเลงรังแก ผมเลยคอยช่วยเธอเป็นประจำ พอไปๆ มาๆ ก็สนิทกันแล้ว"

"ครั้งหนึ่งเธอถูกลูกค้าที่คิดไม่ดีวางยาแบบนั้น ผมเข้าไปช่วยเธอที่โรงแรม แต่ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆ เธอก็จูมผม ผมทนไม่ไหวเลย……"

"ผมเคยคิดจะตัดขาดกับเธอ แต่จะยังไงโม่โม่ก็เป็นคนบริสุทธิ์ จิตสำนึกของผมบอกผมว่าไม่ควรทำร้ายเธอ แต่ควรรับผิดชอบต่อเธอ"

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธออยู่เคียงข้างผมโดยไม่มีสถานะใดๆ เลย ไม่ร้องไห้โวยวาย ยื้อแย่งแย่งชิงอะไรเลย เป็นผมที่ทำให้เธอต้องทนน้อยเนื้อต่ำใจ ผมจึงจำเป็นต้องชดเชยเธอด้วยการจดทะเบียนสมรส”

ที่แท้สิบสองปีและแปดปีนั้น ไม่ใช่แค่ตัวเลขธรรมดาๆ ที่ทับซ้อนกันเท่านั้น

ตอนที่ฉันกำลังถือแหวนเพชรยิ้มอย่างโง่เขลาอยู่นั้น ซ่งฉีซวี่กลับกำลังพันผูกอย่างเร่าร้อนกับผู้หญิงอีกคน

ตอนที่ฉันทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่เขาชอบที่สุด รอเขากลับบ้านเช่านั้น เขากลับไปกินบะหมี่ที่ผู้หญิงอีกคนต้มให้

มันคือช่วงเวลานับไม่ถ้วนที่ใจของฉันเปี่ยมไปด้วยความสุข แต่กลับถูกหักหลังอยู่

“พอได้แล้ว! ฉันไม่ฟังพวกคุณสองคนไปคบกันได้ยังไง ไปให้พ้นซะ!”

ฉันร้องไห้พลางกัดไหล่ของซ่งฉีซวี่

กลิ่นคาวเลือดเอ่อเข้ามาในปากของฉัน เขาเจ็บจนตัวสั่น แต่กลับไม่ได้ขัดขืน

ซ่งฉีซวี่อดทนต่อความเจ็บปวดแล้วลูบหัวฉันเบาๆ :

"ถึงแม้ผมจะให้ใบจดทะเบียนสมรสกับโม่โม่ไปแล้ว แต่อย่างอื่นที่เธอมีคุณมีแต่จะเยอะกว่าเค้า"

"ความรัก เงิน เวลา รวมถึงความกตัญญูที่ผมมีต่อคุณป้า ก็จะไม่ลดน้อยลงเลย เพียงเพราะผมแต่งงานกับโม่โม่"

"ใช่แล้ว เมื่อไม่นานมานี้ต่างประเทศได้ออกยาพิเศษชนิดหนึ่ง ที่มีผลดีต่อการรักษามะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย อาอวี่ เราจะลองพาคุณป้าไปใช้ยานี้ด้วยกันเมื่อไหร่ดี?"

ฉันหลับตาลงอย่างอ่อนแรง ไม่กัดอีกต่อไป

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ซ่งฉีซวี่ดีกับฉันมากจริงๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะการเป็นอยู่ของเฟิงโม่โม่ บางทีฉันอาจจะเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกก็ได้

ทุกสิ่งที่ฉันอยากได้ซ่งฉีซวี่ก็จะซื้อให้ฉัน ไม่เคยถือสารอคา

ทุกที่ที่ฉันอยากไปเขาก็จะไปกับฉัน ต่อให้ต้องปฏิเสธงานธุรกิจ ก็ไม่เสียดายเลย

ตอนที่คุณแม่ป่วย เขาก็ดูแลแม่ด้วยตัวเอง คอยปรึกษาแผนการรักษากับแพทย์จนถึงดึกดื่น

ค่ารักษาที่สูงลิบลิ่ว ซ่งฉีซวี่ก็เป็นคนจ่ายอยู่ตลอด

ฉันขาดซ่งฉีซวี่ไปไม่ได้

อย่างน้อยก่อนแม่จะหายดีนั้น ฉันขาดเขาไม่ได้