บทที่4

ชีวิตดูเหมือนจะกลับคืนสู่ปกติ

ฉันยังคงอาศัยอยู่ในเรือนหอที่ซ่งฉีซวี่ซื้อไว้ กลางวันทำงาน กลางคืนก็ไปดูแลแม่ที่โรงพยาบาล

เขามัวแต่อยู่กับภรรยาใหม่ น้อยนักที่จะติดต่อฉัน

สำหรับฉันแล้ว การไม่ติดต่อกลับเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง

หลังเลิกงาน ฉันซื้อเสี่ยวหลงเปาที่แม่ชอบที่สุดหนึ่งเข่ง แล้วเอาไปที่โรงพยาบาล

เมื่อเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย กลับพบว่าตรงหน้าเตียงมีผู้หญิงสองคนกำลังนั่งอยู่

ฉันรีบพุ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้น พวกเธอหันหน้ามา ปรากฏว่าเป็นเพื่อนสนิทของฉันกับเฟิงโม่โม่

เสียงของฉันสั่นเครือ:

"เยว่เยว่ เธอพาเค้ามาทำไม?"

แม่ยิ้มและมองฉัน แล้วอธิบายว่า:

"เยว่เยว่กลัวว่าแม่จะเบื่อ เลยพาเพื่อนของเธอมานั่งคุยแก้เหงาเป็นเพื่อนแม่"

“ถึงแม่จะเห็นโม่โม่เป็นครั้งแรก แต่ก็ชอบเธอจากใจจริง โธ่ หญิงสาวที่อ่อนโยนและสวยขนาดนี้ สามีของเธอกลับแอบมีชู้ที่ด้านนอก ช่างเลวจริงๆ”

“โม่โม่จร้า หนูฟังป้าพูดนะ คนที่เป็นชู้คนอื่นนะต้องได้รับผลกรรมอย่างแน่นอน”

เฟิงโม่โม่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน และเดินมาที่ตรงหน้าฉัน

เธอส่งสายตาเหลือบมามองฉันด้วยรอยยิ้มที่แฝงความเย็นชา จากนั้นก็หันไปยิ้มอย่างอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความโหดร้ายให้แม่ฉัน:

“ป้าคะ ป้าพูดได้ไม่ผิดเลย เป็นชู้นะต้องได้รับผลกรรมอย่างแน่นอน”

“แล้วเมื่อไหร่ลูกสาวของคุณป้า จะได้รับผลกรรมบ้างล่ะ? อ้อจริงสิ เธอได้รับผลกรรมไปแล้วนิ แต่ผมกรรมมันไปตกอยู่ที่หัวของคุณป้า ผลกรรมของการเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย ฉันพอใจก็ได้ล่ะกัน～”

สีหน้าของแม่ฉันซีดเผือด ฝืนร่างกายที่อ่อนแรงไว้ หันไปจ้องมองเฟิงโม่โม่：

“นี่หนูพูดเพ้อเจ้ออะไรของหนูเนี่ย!”

เพื่อนสนิทของฉันโกรธจัด ควักใบจดทะเบียนสมรสออกมาสองเล่ม แล้วโยนใส่หน้าของแม่ฉัน:

"โม่โม่ไม่ได้พูดเพ้อเจ้อ ซูเนี่ยนอวี่เธอไปเป็นชู้จริงๆ!"

"ป้าดูสิ โม่โม่ได้จดทะเบียนสมรสกับอาซวี่แล้ว พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ซูเนี่ยนอวี่รู้ทั้งรู้ว่าอาซวี่มีเมียแล้ว ก็ยังหน้าด้านอาศัยอยู่ในบ้านของเขา และใช้เงินของเขาจ่ายค่ารักษาให้ป้า นี่มันเป็นทรัพย์สินร่วมของสามีภรรยา! โม่โม่มีสิทธิ์ที่จะทวงคืน!"

วันที่ 19 มิถุนายน เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง และเป็นวันเกิดของลูกสาว

แม่ของฉันจ้องมองวันที่บนทะเบียนสมรสอย่างแน่วแน่ แล้วพลันกระอักเลือดสดออกมา

"แม่!"

ฉันร้องไห้พลางเอื้อมมือไปกดสัญญาณฉุกเฉิน แต่กลับถูกเพื่อนสนิทกับเฟิงโม่โม่ร่วมกันขวางไว้

เฟิงโม่โม่เย้ยหยัน:

"แม่ของเธอบอกเองกับปากว่า คนที่เป็นชู้นะล้วนต้องได้รับผลกรรม วันนี้ถ้าเค้าไม่ได้รับผลกรรม เธอก็จะไม่จดจำเอาไว้ ต่อไปก็จะมายั่วยวนสามีของฉันอีก!"

"ตายไปก็ดี เงินของอาซวี่ไม่ได้งอกออกมาจากต้นไม้สักหน่อย ทำไมต้องมาแบกรับค่าใช้จ่ายของพวกเธอสองแม่ลูกที่ต่ำทรามนี้ด้วย!"

ฉันอ้อนวอนให้เพื่อนสนิทช่วยแม่ของฉัน แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเพียงเสียงเยาะเย้ยที่ดูแคลน:

"เพื่อนสนิท? ฉันไม่เป็นเพื่อนสนิทของชู้เลวทรามหรอกนะ โม่โม่ต่างหากที่เป็นเพื่อนสนิทของฉัน"

"ตั้งแต่เด็กจนโต เธอมักจะเหนือกว่าฉันก้าวหนึ่งอยู่เสมอ หน้าตาก็ดีกว่าฉัน ผลการเรียนก็ดีกว่าฉัน แถมแฟนที่หาก็ดีกว่าฉันอีก ท่าทีเสแสร้งทำเป็นดีของเธอนั่นน่าขยะแขยงจริงๆ ไม่มีใครอยากได้ความสงเคราะห์จากเธอหรอก วันนี้สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ก็คือกรรมที่ของเธอทั้งนั้น！”

ฉันถอยหลังไปอย่างโซเซ เสียงหึ่งดังเต็มหู

ที่แท้การดูแลเอาใจใส่ของฉัน ในสายตาของเธอกลับเป็นเพียงการการให้ทานอย่างดูแคลน

ที่แท้ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกัน แต่ในสายตาของเธอเรากลับเป็นศัตรูกัน

ไม่รอฉันได้อธิบาย ก็ถูกทั้งสองจับกดลงกับพื้น ได้แต่ทนดูแม่ชักกระตุกอย่างรุนแรงบนเตียงผู้ป่วย

บนเครื่องวัดชีพจร เส้นกราฟคลื่นหัวใจของเธอเริ่มเต้นถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง แล้วค่อยๆ แผ่วลง จนสุดท้ายกลายเป็นเส้นตรงสีเขียวเพียงเส้นเดียว

แม่ จากไปแล้ว

ฉันดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งจนหลุดจากการถูกพันธนาการของทั้งสอง คว้ามีดที่แม่ใช้ปอกแอปเปิ้ลให้ฉันแล้วพุ่งเข้าหาพวกเธอสองคน

ฉันจะให้พวกเขาชดใช้ชีวิตให้แม่ฉัน!

"ซูเนี่ยนอวี่ คุณบ้าไปแล้วเหรอ!" ซ่งฉีซวี่ผลักประตูเข้ามา แล้วบังเอิญเห็นฉากที่ถูกตัดตอนเหลือเพียงบางส่วนตรงหน้า

เขาตะโกนลั่นด้วยความโกรธพุ่งเข้ามาหาฉัน ไม่หวั่นเกรงต่อความเป็นความตาย ใช้ร่างกายปกป้องเฟิงโม่โม่ไว้

เสี้ยววินาทีก่อนปลายมีดจะแทงทะลุอกของซ่งฉีซวี่ ฉันก็หักข้อมือหลบอย่างแรง

มีดแทงตรงเข้าที่อกของฉันเองเต็มๆ เลือดพุ่งกระเซ็นจนเต็มหน้าซ่งฉีซวี่

ซ่งฉีซวี่กอดฉันไว้แน่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน แผดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างใจสลาย

“ซูเนี่ยนอวี่！”