บทที่ 123

            จังหวะนั้นเองที่มารดาของอติรุจและนับดาวเดินทางมาถึงโรงพยาบาลในเวลาไล่เลี่ยกัน ทั้งคู่สอบถามเรื่องราวความเป็นมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทรรศิกาเล่าทุกอย่างไปตามความจริง

            “แล้วอาการของรุจเป็นยังไงบ้างเทย่า” รจนาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

            “ยังไม่ทราบเหมือนกันค่ะ หมอนำตัวเขาเข้าไปในห้องผ่าตัดได้พักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครออกมาแจ้งอาการของเขา เทย่าทราบแค่ว่าคุณพ่อจะเป็นคนผ่าตัดให้รุจด้วยตัวเอง”

            “ถ้าผู้อำนวยการลงมือผ่าตัดให้รุจด้วยตัวเองละก็ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะเทย่า หนูทำใจให้สบายนะ รุจจะต้องปลอดภัย ส่วนเรื่องอัญชิสาแม่คิดว่าแม่มีคำตอบให้เทย่าในเรื่องนี้นะ แต่คงต้องรอให้ผลการตรวจบางอย่างออกมาก่อน”

            “เทย่าไม่ได้ติดใจอะไรในเรื่องนี้แล้วล่ะค่ะคุณแม่ ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความปลอดภัยของเขาอีกแล้ว”

            ครู่ต่อมาอติเทพเดินออกมาจากห้องผ่าตัด ทุกคนจึงตรงเข้าไปสอบถามเขาถึงอาการของอติรุจ

            “ลูกเป็นยังไงบ้างคะ”

            “พ้นขีดอันตรายแล้ว” อติเทพตอบข้อซักถามของภรรยาก่อนจะหันไปทักทายคุณหญิงทิพย์มณี

            “สวัสดีครับคุณหญิง”

            “สวัสดีค่ะคุณเทพ”

            “เราไปคุยกันที่ห้องทำงานของผมดีกว่านะครับ เชิญทางนี้เลยครับคุณหญิง เทย่ากับดาวก็ตามมาด้วยนะลูก” อติเทพกล่าวก่อนจะเดินนำทุกคนไปยังห้องทำงานของตนเอง

            ก่อนที่จะสนทนากันอติเทพได้โทร.ไปเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เพื่อนสนิทฟัง เพื่อให้เขาสืบหาข้อเท็จจริงจากอัญชิสาผู้เป็นบุตรสาว พร้อมทั้งบอกถึงพันธะและสถานภาพระหว่างอติรุจและทรรศิกา ปลายสายรับปากว่าจะรีบจัดการสอบถามเรื่องนี้ให้กระจ่างโดยเร็วที่สุด

            “ผมไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง บอกตามตรงนะผมไม่เชื่อว่ารุจจะมีอะไรกับยัยอัญ” อติเทพเอ่ยขึ้นหลังจากวางสาย

            “ฉันก็คิดเหมือนคุณค่ะ”

            แม้ทรรศิกาจะบอกตัวเองว่าจะไม่เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

            “ทำไมคุณพ่อคุณแม่ถึงมั่นใจนักคะว่ารุจไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนนั้น”

            “พ่อไม่ได้พูดเข้าข้างรุจนะเทย่า แต่ที่พูดแบบนี้เพราะพ่อรู้จักนิสัยของรุจดี ถ้าเขาคิดจะมีอะไรกับอัญจริงคงไม่ต้องรอมาจนถึงตอนนี้ มีโอกาสตั้งมากมายที่รุจจะสามารถทำเช่นนั้นได้ แต่ก็ไม่ทำและพยายามหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด เพราะเขาเห็นอัญเป็นแค่น้องสาวคนหนึ่งของเขาเท่านั้น”

            “ที่สำคัญรุจรักเทย่า เรื่องนี้เทย่าเองก็น่าจะรู้ดี และแม่ก็เชื่อมั่นว่ารุจจะไม่มีวันทำร้ายผู้หญิงที่เขารักเด็ดขาด”

            “ใช่ พ่อเองก็คิดแบบนั้น”

            “แล้วภาพบาดตาที่เทย่าเห็นล่ะคะจะอธิบายยังไง” คุณหญิงเอ่ยถาม

            “ผมคิดว่าน่าจะเป็นการจัดฉากขึ้นมาเพื่อทำให้เทย่าเข้าใจผิดมากกว่า”

            “เดี๋ยวเราก็รู้คำตอบค่ะ” พูดไม่ทันขาดคำเสียงโทรศัพท์ของรจนาก็ดังขึ้น เธอพูดคุยและซักถามเรื่องราวบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันมาบอกทุกคน

            “ก่อนที่จะมาที่นี่ฉันได้แวะไปที่ห้องทดลอง เพื่อนำแก้วกาแฟสองใบไปให้เขาตรวจหาความผิดปกติ และก็เพิ่งจะได้รับคำตอบจากเจ้าหน้าที่ว่า พวกเขาตรวจพบส่วนผสมของยานอนหลับอยู่ในแก้วใบหนึ่ง นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เราเห็นภาพบาดตาและเกิดความเข้าใจผิดในตัวรุจ ถ้ารุจฟื้นเรื่องราวทุกอย่างก็คงจะกระจ่างขึ้น”

            ทรรศิกาถึงกับนิ่งงันไปเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น เหตุการณ์ในครั้งนี้สอนให้เธอรู้ว่าสามีภรรยาควรจะมีความไว้เนื้อเชื่อใจในกันและกัน แต่เธอกลับไม่เชื่อใจเขาและตัดสินเขาจากภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า โดยไม่คิดที่จะรับฟังเหตุผลของเขาก่อน เรื่องราวมันถึงได้ลุกลามบานปลายเช่นนี้ ทรรศิการู้สึกเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นับดาวเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของทรรศิกาเพื่อถ่ายทอดกำลังใจให้เพื่อน

            “รุจฟื้นเมื่อไรพวกเราก็จะได้ทราบความจริงทั้งหมดว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง ทีนี้เราก็มาพูดกันถึงเรื่องการจัดงานแต่งงานให้รุจกับเทย่า ถ้าคุณหญิงไม่ขัดข้องผมจะให้รจไปหาฤกษ์แต่งงานให้พวกเขาเลยนะครับ”

            “เทย่าว่ายังไงลูก”

            “เรื่องนี้เทย่าแล้วแต่ผู้ใหญ่ค่ะ”

            “ถ้าอย่างนั้นรจหาฤกษ์แต่งงานเลยนะคะ เราจะได้ประกาศข่าวดีนี้ให้ทุกคนทราบในงานเลี้ยงฉลองครบรอบห้าสิบปีของสตาร์ไดมอนด์ ดีไหมคะน้าทิพย์” รจนาเรียกอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม

            “ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็จะได้มีเวลาเตรียมตัว”

            หลังจากนั้นผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มปรึกษากันถึงรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทรรศิกาและนับดาวได้เอ่ยปากขอตัวเพื่อออกมาดูอาการของอติรุจ