บทที่ 21

            วันนี้นับเป็นวันที่สองที่ทรรศิกาได้ย้ายมาพำนักอยู่ที่บ้านของนับดาว ทุกคนในบ้านต่างก็ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นกว่าในวันแรก ที่เขาพูดกันว่าคับที่อยู่ได้คับใจอยู่ยากมันเป็นแบบนี้เอง แต่ความสบายใจมันอยู่กับเธอได้ไม่นาน เพราะเธอบังเอิญไปได้ยินการสนทนาของนับดาวที่กำลังปรึกษากับแม่ เกี่ยวกับเงินค่าผ่าตัดและค่ารักษาพยาบาลของพ่อ

            “ดาวเอาเงินที่เตรียมไว้สำหรับค่าผ่าตัดของพ่อไปจ่ายค่าโรงแรมให้เทย่า แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อ ในเมื่อเงินที่เราเตรียมไว้มันหมดไปแล้ว”

            “แม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้นะคะ ดาวจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ”

            “จะไม่ให้แม่กังวลได้ยังไง ในเมื่อดาวเองก็ยังไม่รู้จะไปหาเงินสองแสนนี้มาจากไหน”

            “ดาวจะรับผิดชอบเรื่องค่ารักษาพยาบาลของพ่อเองค่ะ ถ้ามันจำเป็นจริง ๆ ดาวจะเอาบ้านไปจำนองไว้กับธนาคาร แต่ดาวจะลองหาทางอื่นดูก่อน”

            ทรรศิกาถึงกับอึ้งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ราวกับปลาถูกทุบหัวเมื่อได้ยินบทสนทนาเหล่านั้น ไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านับดาวจะยอมสละเงินที่เตรียมไว้สำหรับค่ารักษาพยาบาลของบิดา เพื่อมาจ่ายค่าโรงแรมให้กับเธอโดยไม่บอกสักคำว่าเงินนั้นเตรียมไว้เพื่อการใด และเธอเองก็ไม่เคยคิดที่จะถาม ใบหน้าของทรรศิกาซีดเผือดและดูเศร้าหมองเพราะรู้สึกผิดต่อเพื่อนเป็นอย่างมาก ที่นำปัญหาของตนเองไปสร้างความเดือดร้อนให้กับครอบครัวของเพื่อน เธอบีบมือเรียวชื้นเหงื่อทั้งสองข้างของตนเองไว้แน่น ขาเรียวงามก้าวเดินช้า ๆ ราวกับคนหมดแรงกลับไปยังห้องของนับดาว

            “นี่มันอะไรกัน...ทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้”

            หญิงสาวรู้สึกร้อนรน กระวนกระวายใจ และโทษตัวเองว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้ครอบครัวของเพื่อนเดือดร้อน ทรรศิกาเดินกลับไปกลับมาอยู่ภายในห้องนอน พร้อมกับคิดวิธีที่จะหาเงินมาคืนเพื่อนโดยเร็วที่สุด ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าจะหาเงินจำนวนนี้มาคืนให้กับเพื่อนได้อย่างไร เธอจมอยู่กับความคิดของตนเอง จนไม่ทันได้สังเกตเห็นว่านับดาวเดินเข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไร

            “ยังไม่นอนอีกหรือเทย่า” นับดาวเอ่ยถาม เมื่อเห็นเพื่อนรักยืนนิ่งราวกับกำลังใช้ความคิด

            “เทย่ายังไม่ง่วง”

            “แต่นี่มันดึกแล้วนะ มานอนกันเถอะ พรุ่งนี้ดาวต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า ขืนนอนดึกว่านี้คงตื่นไม่ไหวแน่”

            นับดาวก้าวขึ้นไปนอนสอดตัวใต้ผ้าห่ม โดยมีทรรศิกาก้าวเดินตามไปนั่งที่เตียง พร้อมตั้งคำถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเพื่อน

            “ทำไมดาวถึงไม่บอกเทย่าว่าเงินที่ดาวนำไปจ่ายค่าโรงแรมให้เทย่าเป็นเงินค่ารักษาพยาบาลของพ่อ”

            นับดาวลุกขึ้นมานั่งด้วยความตกใจ “เทย่ารู้เรื่องนี้ได้ยังไง!"

            ในเมื่อตนเองไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง เพราะไม่อยากให้เพื่อนเกิดความไม่สบายใจ แต่ทรรศิกาก็รู้เรื่องนี้จนได้

            “บังเอิญเทย่าเดินผ่านไปได้ยินตอนที่ดาวกับแม่คุยกันถึงเรื่องนี้ ที่จริงเทย่าไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังหรอกนะ แต่เพราะมันมีชื่อของเทย่าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยก็เลยหยุดฟัง ทำให้เทย่าได้รู้ความจริงที่ดาวไม่เคยเอ่ยถึง”

            นับดาวยิ้มให้ทรรศิกาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะบอกกับเธอว่า “เงินทองมันเป็นของนอกกายไม่ตายก็หาใหม่ได้”

            “แต่นั่นมันเป็นเงินที่ดาวเตรียมไว้สำหรับค่าผ่าตัดของพ่อนะ” ทรรศิกาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังกว่าทุกครั้ง

            “มันก็จริง”

            “แล้วทำไมถึงเอามาจ่ายค่าโรมแรมให้เทย่า... ทำไมถึงไม่ปฏิเสธคำขอของเทย่า”

            “เพราะดาวรู้ว่าผู้หญิงที่หยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีอย่างเทย่า ถ้าไม่เดือดร้อนจริง ๆ ก็คงไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากคนอื่น และถ้าเทย่ามีทางเลือกที่ดีกว่านี้ก็คงไม่ขอความช่วยเหลือจากดาวหรอกจริงไหม”

            “เทย่าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเงินก้อนนั้นมันมีความสำคัญต่อครอบครัวของดาวยังไง ถ้าเทย่ารู้เรื่องนี้เทย่าจะไม่มีวันเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากดาวเด็ดขาด” แววตาของทรรศิกาบ่งบอกถึงความเสียใจ

            “ไม่ต้องคิดมากนะเทย่า ดาวจะจัดการกับปัญหานี้เอง”

            “ด้วยการนำบ้านหลังนี้ไปจำนองกับธนาคารอย่างนั้นใช่ไหม”

            “นั่นเป็นวิธีสุดท้าย แต่ดาวจะลองหาวิธีอื่นดูก่อน”

            “ขอโทษนะดาว ทั้งหมดเป็นความผิดของเทย่าเอง เทย่าไม่น่าสร้างปัญหาให้ครอบครัวของดาวแบบนี้เลย ไม่ควรเลยจริง ๆ” น้ำเสียงและท่าทางของทรรศิกาบ่งบอกว่าเธอรู้สึกเสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น

            นับดาวเอื้อมไปกุมมือทรรศิกา “ดาวบอกเทย่าแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก”

            “เทย่าจะพยายามหาเงินมาคืนดาวโดยเร็วที่สุด”

            “แล้วจะไปหามาจากไหน ในเมื่อเทย่าบอกดาวเองไม่ใช่หรือว่า คุณย่าสั่งอายัดบัตรเครดิตและเงินในบัญชีทั้งหมดของเทย่า”

            “ก็ใช่...แต่เทย่าจะหางานทำ และก็จะพยายามติดต่อคุณย่าให้ได้”