บทที่5

ใบหน้าสวยดูโฉบเฉี่ยวมีเสน่ห์อันเย้ายวนของโรสรินตกเป็นเป้าสายตา เธอมีเสน่ห์สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้จนทำให้ใครบางคนที่ยืนแอบมองอยู่เริ่มรู้สึกไม่พอใจเมื่อมีสายตาของผู้ชายจ้องมองมายังเธอ

ร่างสวยของหญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูงก้าวขาเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดวงตากลมโตมองเห็นป้ายห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาไปถึงก็มีแรงกระชากตรงข้อแขนทำให้ร่างสวยของเธอเซถลาไปตามแรงดึง

พรึ่บ

"อื้อ"

"อย่าเสียงดังสิครับ มีคนเดินตามคุณมา"เสียงอ่อนทุ้มฟังดูนุ่มนวลดังขึ้นในขณะที่ฝ่ามือใหญ่ของผู้ชายตรงหน้ากดปิดริมฝีปากของเธอไม่ให้เปล่งเสียงออกมา

ดวงตากลมโตของโรสรินเงยจ้องมองเจ้าของน้ำเสียงนั้น พลันทำให้เธอใจเต้นสั่นขึ้นมาเพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า คือเขาคนนั้นเจ้าของสายตาที่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลาตั้งแต่ที่เธอเดินทางมาถึงคลับแห่งนี้

'หายไปไหนแล้ววะ'เสียงเข้มซึ่งดังแว่วมาทำให้โรสรินชะงัก เธอหันไปมองยังต้นตอของเสียงก็เห็นร่างสูงใหญ่ของอดีตคนรักอย่างอภาคภูมิซึ่งกำลังยืนหัวเสียอยู่ไม่ไกลราวกับว่าเขามองหาอะไรบางสิ่งบางอย่างไม่เจอ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของอดีตชายคนรักเดินออกไปทำให้โรสรินได้สติหมายจะดันตัวออกห่างจากกายของผู้ชายตรงหน้า แต่ทว่าท่อนแขนใหญ่ของเขาออกแรงโอบเอวบางของเธอเอาไว้ แม้จะอยู่ในสภาวะตกใจแต่โรสรินกลับไม่ปริปากร้องขอให้เขาปล่อยเธอ

"ไม่ร้อนเหรอคะ กอดซะแน่นเชียว"เธอเอ่ยปากถามเพราะรู้ดีว่าพยายามหนีก็คงไร้ประโยชน์ที่จะทำ และอีกอย่างเธอเองก็สนใจในตัวของผู้ชายคนนี้อยู่เหมือนกัน

"ผมไม่ร้อนหรอกครับ แล้วคุณล่ะร้อนไหมที่ถูกผมกอดอยู่แบบนี้"

"ไม่รู้สิคะ ตอนนี้ฉันยังรู้สึกหนาว แต่ถ้าหากคุณเอาแต่กอดไม่ยอมปล่อยอยู่แบบนี้ล่ะก็ ฉันก็อาจจะร้อนขึ้นมาก็ได้"หญิงสาวยื่นใบหน้าสวยดูดีมีเสน่ห์ของตัวเองเข้าไปใกล้ในขณะยื่นฝ่ามือเรียวสวยไปวางไว้บนไหล่หนาไล่ต่ำลงมาจนถึงแผงอกใหญ่ตรงบริเวณด้านซ้ายซึ่งอยู่ใกล้กับต่ำแห่งของหัวใจ

"แต่จะว่าไป อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ อุ่นดี"

"อยากอุ่นกว่านี้ไหมล่ะครับ ผมจัดให้ได้นะ"ชายหนุ่มยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาและเธอแตะชิดกัน

"เจอกันยังไม่ทันถึงสิบนาทีเลยนะคะ และเราสองคนเองก็ยังไม่รู้จักชื่อกันเลยจะรีบไปไหนล่ะคะ"เธอเงยหน้าใช้สายตาจ้องมองเขาอย่างท้าทาย

"ผม ภัคพงศ์ หรือจะเรียก ภัค เฉย ๆ ก็ได้ครับถ้าคุณไม่รังเกียจ"

"ภัคพงศ์ ชื่อเรียกยากจัง"เสียงหวานดังออกมาจากริมฝีปากสวยหญิงสาว เธอเอียงหน้ามองเขาราวกับเด็กน้อยผู้ใสซื่อในขณะที่เธอค่อย ๆ ยื่นเรียวแขนขึ้นมาคล้องลำคอหนาของเขาเอาไว้

"ขอเรียก'ที่รัก'แทนจะได้ไหมคะ ง่ายดี"

"ได้สิครับ สำหรับคุณอะไรก็ได้"ชายหนุ่มยิ้มรับ ใบหน้าหล่อไร้ที่ติยื่นเข้าไปใกล้จนริมฝีปากของทั้งสองใกล้ชิดกัน

"จะเรียก ที่รัก หรืออะไรก็ได้ตามที่ใจของคุณต้องการเลยครับ"

"ปากหวานจังเลยนะคะ"โรสรินคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา มองปราดเดียวก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ร้ายไม่เบา

เขารุกเธออย่างมีชั้นเชิง ไม่บุ่มบ่ามทำให้เหยื่อตกใจในขณะที่ยังมีท่อนแขนโอบเอวของเธอเอาไว้ไม่ให้ตีตัวออกห่างไปไหนได้

หล่อ ดูดี มีไหวพริบ แบบนี้สิค่อยน่าเล่นสนุกด้วยกันหน่อย

"เคยชิมแล้วเหรอครับถึงรู้ว่าปากผมหวาน"

"ยังไม่เคยเลยค่ะ แต่ก็คิดว่าคงจะได้ชิมภายอีกในไม่ช้านี้แน่นอน"หญิงสาวดึงฝ่ามือออกมาจากลำคอหนามาแนบสัมผัสกับใบหน้าของเขา ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกวูบวาบยามเมื่อปลายนิ้วเรียวสวยของเธอแตะลงบนริมฝีปากสีสดของเขาอย่าแผ่วเบา

"ริมฝีปากของคุณดูดีเป็นธรรมชาติจัง สีสดเหมือนกับลูกพีชเลยนะคะ"เธอพึมพำพูดออกมาตามความคิดของตัวเองในขณะที่สายตายังคงจ้องมองริมฝีปากของภัคพงศ์

"อยากลองชมดูไหมล่ะครับ รับรองว่าหวาน อืม"เสียงครางในลำคอดังขึ้นทันทีเมื่อภัคพงศ์พูดจบ

ริมฝีปากสีหวานของหญิงสาวประทับรอยจูบอันหวานล้ำลงบนริมฝีปากของเขาอย่างอ้อยอิ่ง นั่นคือสิ่งที่ภัคพงศ์ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำ

ความหวานล้ำเริ่มแทรกซึมเข้ามา ทั้งสองหลับตาถ่ายทอดความหอมหวานผ่านริมฝีปากไปให้ต่างฝ่าย

"อื้อ"เสียงครางด้วยความพึงพอใจดังขึ้น รสชาติจูบจากริมฝีปากของเธอยิ่งปลุกอารมณ์ปรารถนาในกายของเขาให้พุ่งสูงมากยิ่งขึ้น

ความพึงพอใจในการตอบสนองจากเธอภัคพงศ์เต็มสิบ เธอรู้จักวิธีตั้งรับและหลอกล่อรุกสู่ให้เขาคล้อยตามอย่างมีชั้นเชิง

ยิ่งได้สัมผัส ยิ่งได้ดื่มด่ำมันยิ่งยากต่อการถอนตัว

ฝ่ามือใหญ่เคลื่อนต่ำลงไปลูบไล้เอวบาง ในขณะที่ฝ่ามือเรียวสวยของหญิงสาวทำหน้าที่ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำตัวหนา นานกี่นาทีแล้วนะที่พวกเขาใช้เวลายืนกอดรัดกันอยู่ในซอกแคบ ๆ ตรงนี้

"อืม ที่รักคะ พอก่อนค่ะ"โรสรินถอนริมฝีปากออกมาด้วยความเสียดายเมื่อฝ่ามือของชายหนุ่มเริ่มสอดเข้าไปในเสื้อลูกไม้สายเดียวของเธอเพื่อหวังกอบกุมทรวงอกใหญ่

"ทำไมล่ะครับ หรือว่าคุณไม่อยากไปต่อ"

"เปล่าค่ะ แต่มันต้องไม่ใช่ที่นี่"ภัคพงศ์เหมือนจะคิดได้ ซอกแคบแทบจะไม่มีช่องให้ได้ระบายหายใจในสถานที่แบบนี้มันคงไม่เหมาะที่จะทำเรื่องอย่างว่า

"ถ้าอย่างนั้นเราไปดื่มเครื่องดื่มอุ่น ๆ ที่ห้องของผมดีกว่านะครับ"

"เครื่องดื่มอุ่น ๆ ที่ว่า คืออะไรเหรอคะ"โรสรินฉีกยิ้มหวานเอียงศีรษะถามดูช่างน่ารัก ทำเอาภัคพงศ์หลุดหัวเราะยิ้มออกมากับความน่ารักของเธอ

"ถ้าคุณอยากรู้ก็ต้องไปดูที่ห้องของผมนะครับ"

พรึ่บ

"อ้าว จะกลับแล้วเหรอ"ปัทมาเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินกลับมายังโต๊ะก่อนจะหยิบกระเป๋าใบสวยขึ้นสะพายไหล่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับคนกำลังมีความสุข

"อืม จะกลับแล้ว"

"กลับยังไง แท็กซี่เหรอ"ปัทมาลุกขึ้นยื่นเอ่ยถาม ซึ่งบทสนทนาของสองสาวก็เป็นที่สนใจของชายหนุ่มทั้งสี่ โดยเฉพาะภาคภูมิซึ่งดูสนใจเป็นพิเศษ

ซึ่งคำถามจากปากของเพื่อนซี้ทำเอาโรสรินยิ้มตาหยีออกมา เธอก้าวขาเข้าไปใกล้ยื่นใบหน้าไปกระซิบข้าง ๆ ใบหูขาวของเพื่อนสาว

"นักล่า"

"จริงเหรอ"ปัทมาตาลุกวาวราวกับเห็นของเล่นชิ้นโปรด รอยยิ้มตรงมุมปากของโรสรินซึ่งเป็นเครื่องยืนยันทำเอาปัทมาใจเต้นสั่นแทบจะเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่

"อยากเห็นหน้าว่าเป็นใคร หล่อไหมโรส"ปัทมาเอ่ยถามด้วยความสนใจยิ่งสร้างความสงสัยให้กับสี่หนุ่มที่กำลังตั้งใจฟัง

"อยากรู้เหรอ"

"อืม มาก"

"ตรงทางออก ผู้ชายที่ใส่เชิ้ตสีดำและกำลังมองมาทางนี้"

พรึ่บ

"แม่เจ้า ของดี"ปัทมาร้องออกเสียงหลงออกมาเมื่อสายตาของเธอหันไปมองร่างสูงใหญ่ของชายผู้นั้น

"แต่ว่า นั่นมันคุณภัคพงศ์นี่ นักล่าของแท้เลยนะยัยโรส"ปัทมาเอ่ยเตือน เพราะรู้จักชื่อเสียงของอีกฝ่ายมาพอสมควร

"จะไหวเหรอ"

"ไม่ลองก็ไม่รู้ จริงไหม"มุมปากสวยของหญิงสาวแสะยิ้มส่งไปให้

ความสัมพันธ์ในที่แบบนี้อย่าหวังที่จะได้หาความจริงจังดั่งที่ใจหวังเอาไว้ ใช่ เธอไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ของเธอกับภัคพงศ์จะยาวนานตลอดไปหลังจากเรื่องราวในค่ำคืนนี้ระหว่างเขาและเธอจบลง

"ฉันไปก่อนนะ"

"โชคดีล่ะ อย่าหักโหมจนลืมนัดของเรานะ"

"โอเค"สองเพื่อนซี้โบกมือลา ร่างสวยของโรสรินเดินฝ่าฝูงชนไปหาร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนรอเธออยู่ตรงหน้าประตู โดยมีสายตาของทั้งห้าคอยลอบมองการกระทำของทั้งคู่ซึ่งกำลังก้าวขาเดินออกไป

'โรสรินเคยเป็นเมียกู เธอเคยเป็นของกู'

"คุณภาคภูมิคะ"เสียงหวานของเพื่อนสนิทแฟนสาวดังขึ้นมาดึงสายตาของภาคภูมิให้หันไปมอง เขาก็เห็นร่างของปานชีวาอยู่ในสภาะเมามายจนเพื่อนกลุ่มเธอต้องคอยประคองเอาไว้

"ครับ"

"คือยัยปานเมามากแล้วค่ะ พวกเราเลยคิดว่าจะกลับกันแล้ว"สีหน้าและอาการของผู้หญิงคนนั้นดูท่าแล้วก็คงจะเมามากไม่น้อย ในกลุ่มของแานชีวาสภาพคือดูแทบไม่ได้เลยสักคน

"ครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง"