บทที่4

happy birthday to you

เสียงร้องเพลงประจำวันเกิดดังขึ้นในระหว่างที่เสียงเพลงภายในคลับเงียบลง เค้กก้อนใหญ่ในมือของคู่หมั้นหนุ่มทำเอาปัทมาน้ำตาไหลเพราะหลังจากที่เธอเป่าเค้กวันเกิดเสร็จนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงอย่างธีระก็ได้ทำการคุกเข่าของหญิงสาวแต่งงานท่ามกลางความยินดีของนักท่องราตรีในค่ำคืนนี้

"ฉันยินดีกับเธอด้วยนะลูกปัด"

"ฮึก ขอบคุณนะโรส ขอบคุณมาก ๆ "ว่าที่เจ้าสาวไม่อาจจะหยุดน้ำตาได้ จนเพื่อนรักต้องคอยยื่นมือไปซับน้ำตาให้

ใครจะไปคิดว่าวันนี้ธีระจะจัดการเซอร์ไพรส์ทำเอาปัทมาเพื่อนสาวของเธอร้องไห้น้ำตาไหลพรากด้วยความดีใจแบบนี้

"นี่คือของขวัญจากฉันนะ"โรสรินล้วงหยิบกล่องของขวัญที่เตรียมมายื่นให้กับเพื่อนสาว และเมื่อปัทมายื่นมือไปรับและเปิดดูมัน เพื่อนสาวถึงกับต้องหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง

"โรส"

"ชอบไหม ฉันสั่งทำให้เธอโดยเฉพาะเลยนะ"

"ยัยบ้า"โรสรินยิ้มออกมาอ้าแขนโอบกอดเพื่อนสาว

สร้อยข้อมือรูปดาวสลักชื่อตัวย่อของทั้งคู่เอาไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่โรสรินตั้งใจทำให้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีราคามากมายแต่สำหรับปัทมาแล้วนี่คือสิ่งที่มีค่ามากที่สุดสำหรับมิตรภาพของเธอทั้งคู่

"พี่ธีร์คะ ลูกปัดกับโรสขอออกไปเต้นนะคะ"

"ครับ แต่ห้ามรับแก้วจากคนแปลกหน้านะครับ"

"ค่ะ"สองเพื่อนซื้อจูงมือกันออกไปวาดลวดลายลีลาอันเร่าร้อนกลางฟลอร์โดยมีสายตาของชายทั้งสี่คอยจับจ้องมองอยู่ไม่ห่าง

"กูรู้นะว่ามึงกำลังคิดอะไร"ธีระเปิดประเด็นขึ้นหลังจากที่เขาได้สังเกตุเห็นท่าทีของภาคภูมิมาได้สักพักใหญ่ และเขาจะไม่กล้าเอ่ยมันขึ้นมาถ้าหากตรงนี้ยังมีร่างของปานชีวาแฟนสาวของอีกฝ่ายซึ่งตอนนี้ได้แยกตัวไปนั่งรวมกลุ่มกับเพื่อนของเธอซึ่งอยู่ห่างออกไป แต่ก็ยังคอยสอดส่องมองมาทางนี้อยู่บ่อยครั้ง

"กูคิดอะไร"

"สายตาของมึง มันหลอกพวกกูสามคนไม่ได้หรอกนะไอ้ภาค"แม้แต่ณดลกับอคินเองก็ล่วงรู้และรับรู้ว่าเพื่อนของตัวเองรู้สึกยังไงในตอนนี้ยามเมื่อได้พบหน้ากับคนรักเก่าอีกครั้ง

"กูขอสั่งให้มึงหยุดความคิดนั้นเอาไว้เลยนะไอ้ภาค มึงรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร"

"กูไม่ได้คิดอะไรเสียหน่อย พวกมึงน่ะคิดมาก"ภาคภูมิยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ก่อนจะหันหน้ามองไปทางอื่นแม้ว่าจะมีบางช่วงที่สายตาของเขาจะเหลือบหันไปมองร่างสวยของโรสรินที่กำลังวาดลวดลายโยกย้ายไปตามเสียงเพลง

เธอยังสวย เซ็กซี่ และน่าค้นหาในสายตาของเขาอยู่เสมอ

"ขอให้กูสามคนคิดมากอย่างที่ปากมึงว่าก็แล้วกัน อย่าลืมล่ะ ตอนนี้มึงมีคุณปานอยู่แล้ว และมึงกับเธอก็กำลังจะแต่งงานกัน อย่าทำให้มันต้องกลายเป็นเรื่องใหญ่ มึงกับคุณโรสจบกันแล้วก็ให้จบกันไปต่างคนต่างเริ่มต้นใหม่ มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหมไอ้ภาค"

"อืม กูรู้"

"มึงรู้ก็ดี เพราะตอนนี้เรื่องของมึงกับคุณโรสมันก็แค่เรื่องในอดีต"ธีระย้ำเตือนหมายจะต้องการให้คำเตือนพวกนี้ฝังลึกเข้าไปในสมองและหัวใจของอนุภาคภูมิว่าไม่ควรพาตัวเองเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโรสรินอีก

"แกเห็นใช่ไหมโรส สายตาคุณภาคที่มองแก"

"เห็น"โรสรินตอบกลับไปในระหว่างที่เธอกำลังโยกย้ายไปตามจังหวะเสียงเพลงท่ามกลางผู้คน

"ฉันว่ามันไม่น่าไว้วางใจ อยู่ห่าง ๆ จากหมอนั่นเข้าไว้นะ"

"ขอบใจนะที่เตือน แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่คิดที่จะเข้าใกล้ผู้ชายคนนั้นอีกต่อไปแล้ว"โรสรินตอบเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ก่อนเธอจะเบนสายตาขึ้นไปมองใครบางคนซึ่งยืนถือแก้วเหล้าอยู่บนชั้นสองของคลับและก็คอยเอาแต่จ้องมองเธอตั้งแต่ที่เธอก้าวขาเข้ามาภายในคลับแห่งนี้

'หึ รู้ตัวแล้วสินะ'

เสียงนี้ดังขึ้นอยู่ในหัวสมองของ'ภัคพงศ์'โดยทันทีเมื่อหญิงสาวที่เขาหมายตาไว้ตั้งแต่เธอข้าวขาเดินเข้ามาภายในคลับแห่งนี้เงยหน้าขึ้นมาสบตา และส่งยิ้มยั่วยวนทักทายกลับมาให้เป็นการเปิดเผยว่าเธอนั้นได้รู้แล้วว่ามีสายตาของเขาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา

แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงไฟที่สลัวและแอร์อัดเต็มไปด้วยผู้คนรอบกาย แต่สายตาดุจดั่งเหยี่ยวร้ายในยามราตรีก็รับรู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เธอส่งยิ้มยั่วยวนทิ้งสายตาชวนมองทำให้เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ตลอดเวลา

'มันน่าจับกดให้จมเตียงเสียจริง ๆ '

"เฮ้ย มองอะไรอยู่วะไอ้ภัค"เสียงเข้มดูห้วนดังขึ้นก่อนจะพลังจากท่อนแขนใหญ่พาดลงบนไหล่ ดึงสติของภัคพงศ์ให้หันกลับไปมองผู้มาใหม่

"มองสาวเหรอวะ"

"อืม"

"คนไหนวะ สวยไหม"ชายหนุ่มผู้ถูกเอ่ยถามไม่ตอบ เขาเลือกที่จะแสดงโดยการกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอย่างคนใจเย็น

"ยิ้มแบบนี้ แสดงว่าต้องสวยถูกใจใช่ไหมล่ะ"

"ผู้หญิงที่ใส่เสื้อสายเดี่ยวลูกไม้ ที่กำลังเต้นอยู่กลางฟลอร์"ภัคพงศ์บอกใบ้ให้ศิลาหาเอาเอง ซึ่งเมื่อเพื่อนของเขาได้ทำการกวาดสายตามองหาเป้าหมายจนเจอถึงกับต้องร้องอุทานออกมา

"เหี้ย อย่างสวย หุ่นแซ่บด้วย"

"ของกู"เสียงเข้มเอ่ยบอกด้วยความจริงจังทำเอาเพื่อนชายที่คบหากันมาหลายปีถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ

"กูไม่แย่งของมึงหรอกน่า แค่ชมเธอว่าสวยเท่านั้นเอง อย่ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นสิ"รังสีอันตรายแผ่กระจายออกมาทำเอาศิลาเหงื่อแตกพลั่ก เพราะนี่คือครั้งแรกที่ภัคพงศ์ใช้สายตาดุจดั่งเสือร้ายมองหน้าเขาเพราะเรื่องผู้หญิง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์เพราะคนอย่าง ภัคพงศ์ จุฬาลักษณ์ ไม่เคยเกิดอาการหวงผู้หญิงคนไหนกับเพื่อนสนิทแบบนี้

"มึงคิดว่าคืนนี้มึงจะได้ผู้หญิงคนนี้ไหมวะ ดู ๆ แล้วเธอไม่น่าจะเป็นเหยื่อให้มึงล่าได้ง่าย ๆ "ไม่ใช่แค่ศิลาที่คิด ภัคพงศ์เองก็คิดเช่นเดียวกัน แต่เรื่องแบบนั้นมันไม่ใช่ปัญหาใหญ่สำหรับเขา

"เอ้า นั้นมึงจะไปไหน"

"ไปห้องน้ำ"ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่เดินออกไปพร้อมกับแก้วเหล้าที่ยังเหลืออยู่ในมือ เมื่อเห็นเป้าหมายของตนเองเดินปลีกตัวไปยังทิศทางของห้องน้ำ โดยมีสายตาของศิลาคอยลอบมองตามการกระทำของภัคพงศ์ไม่ห่างไปไหนด้วยความตกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อคนอย่างภัคพงศ์ จุฬาลักษณ์ ผู้ที่ไม่เคยเดินตามผู้หญิงคนไหน กลับต้องเดินตามผู้หญิงคนนั้นไปราวกับว่าต้องมนต์สะกด